Artikelen

De Zuidwillemsvaart – Deel 1

Geërgerd draai ik me nog een keer om in mijn slaapzak, gek wordend van het verkeer dat er aan de overzijde van het kanaal voorbij raast. Tuut.. tuut.. ik kijk naar mijn top en ja hoor, beet! Ik trek mijn hengel krom en ik zie dat er een grote vrachtboot voorbij vaart, die mijn lijn rustig meeneemt. Snel mijn top zo diep mogelijk onderwater steken! Deze keer heb ik mazzel, ik heb mijn laatste meter weer heelhuids op de kant gekregen. Maar de ochtend waarvan ik dacht dat ik lekker kon uitslapen, is plots verstoord door een of andere schipper…

Op deze manier wakker worden is niet leuk!

Waarom het kanaal?

De Zuidwillemsvaart die hier sinds begin 19e eeuw de scheepvaart voorziet van een route en waar tevens de karpers al jarenlang hun rondjes zwemmen. Daar waar ik dacht dat ik het kon en dat het wel zou lukken, namelijk karpervissen. Maar juist hier op het kanaal waar ik zo dicht bij woon, net daar had ik nog nooit een karper gevangen. Op school vertelde ik Teun over mijn plannen, ik wou een aantal sessies op het kanaal gaan maken. Het is laat in de lente en het riet schiet overal de grond uit. Terwijl ik ‘s middags op mijn brommertje langs het kanaal rij, zie ik ineens een grote karper springen! Dat was de eerste keer dat ik hier op het kanaal karper had zien springen en het was ineens een goede ook.

Diezelfde avonds rond een uur of 10 reed ik er terug heen. Even de stek uitpeilen, en wat voer in de kuilen strooien was mijn gedachtegang. Drie voerdagen later ging ik samen met Teun vissen. Het was bijna middernacht, en we kregen er steeds meer vertrouwen in. Niet veel later kwam de verlossende run. De hengel aan de overkant, die in een kuil lag ging af. Een mooi schubje als resultaat. Na wat fantaseren over de grote karpers die we nog zouden gaan vangen de komende nacht, zijn we maar eens gaan slapen. Laat in de nacht word ik wakker gemaakt, Teun heeft ook beet. Ik sta nog wat versuft naast hem. Vraag aan hem waarom hij dan geen hengel in zijn handen heeft, maar de vis lag al op de kant. “Ik dacht dat je nog aan het drillen was” zei ik nog half slapend. Er lag wederom een mooie schub van net geen 10 kilo op de kant. Na een paar foto’s kon de vis weer teruggezet worden.

We konden de slaap nu niet meer te pakken krijgen en dus bleven we maar wakker. Het begon rustig licht te worden en ineens kwam er een natte douwdruppel vanaf mijn paraplu in mijn nek gevallen. Een koude rilling ging door mijn lijf en dan … Tuuuut.. Dezelfde hengel liep weer af en snel trok ik de hengel krom en besefte dat het weer een karper was. Ik hoorde wat geruis, en ik zag een boot aan komen, even deed ik niks… Ik was nog even wat verward. Wat moest ik nou weer doen? Met wat geklungel wist ik de vis net op tijd onder de eigen kant te krijgen toen de boot langs kwam. Na nog een kwartier drillen later lag er een vette schubkarper van 12 kilo in mijn net. Zo zie je maar weer dat het ook kan meezitten op het kanaal. We bleven deze stek bevoeren en bevissen, maar het leverde geen vis meer op. Hoe het kwam, dat mag Joost weten maar ik wist wel dat ik weer op zoek moest naar een andere stek.

Soms zit het mee op het kanaal!

Bootstek

Zou er dan toch een stuk kanaal zijn waar je wel veel vis kunt vangen? Wie niet waagt wie niet wint, en stuk kanaal stroomafwaarts trok mijn aandacht. Mijn vader had er zijn boot liggen. Hij vertelde me dat hij er de afgelopen zomer wel wat karpers had zien zwemmen. En waar er vis zit, kan ik ze ook wel vangen dacht ik. Dit leek me ideaal! Lekker rondhangen in de boot en dan ook nog eens vissen. Wat hebben we het toch goed. Samen met Louis ging ik een weekend naar de bootstek. De lijnen werden zo strak mogelijk tegen de kanten gedropt, een halve kilo bollen pal boven op de stek en het was al meteen raak. Het leverde meteen 2 gave vissen op, allebei een vis en dit was dus vissen op zijn best…

Later, en wat duurt een week toch lang als je maandag al zit te denken dat je vrijdag gaat vissen. Uiteindelijk is het dan toch zover en ik hoor de vrijdagmiddagmix op de radio en weet dat het bijna zover is. Vrijdagavond, snel naar de stek, de hengels erin en vissen maar! Net na twaalven, ging er een van de hengels af terwijl ik net in bed lag. Daar sta je dan in je onderbroek midden in de nacht. Die mensen die aan de overkant van het kanaal voorbij reden moeten ook wel gedacht hebben, ‘ziedaar die gek’! En na een korte dril, lag er een kleine schubkarper in het net. De rest van de nacht bleef het stil. Overdag wat onderlijntjes knopen, filmpje kijken en lekker wat koken. Maar de vis liet het helaas afweten.

Laat op de avond begon de lucht grijs te worden, en omweer was voorspeld. We besloten nog een dag te blijven. ‘s ochtends kreeg ik dan nog een run. Een oersterke vis bleef tussen het gedonder rustig onder de boot zwemmen en uiteindelijk kwam er een mooie donkere rijenkarper boven. Ik was heel erg blij met deze vis en ik kon deze sessie succesvol afsluiten. Maar helaas had ik nu een paar weken geen tijd om te gaan vissen. Dit zorgde ervoor dat het al najaar was voordat ik weer terug kon keren. Ik ging vissen maar verwachtte eigenlijk geen vis meer en heb dan geen meer gevangen ook.

Nieuwe ronde - nieuwe kansen!

Het is eind februari en ik besluit licht te gaan voeren, vooraan tegen de sluis. Het voorjaar is koud, ruw en vochtig. Het zit dit jaar niet mee en ken alleen maar pech! ‘s Nachts midden in een storm was mijn paraplu met stormpalen en al de lucht in gegaan. Dit zorgde ervoor dat ik midden in de nacht naar huis moest omdat mijn slaapzak doorweekt was.

Het voorjaar, hier moest het gaan gebeuren!

Uiteindelijk mocht ik na 9 koude blanks mijn eerste kanaalvis binnenhalen dat jaar. Ik besloot daar nog even door te vissen, maar na nog eens 5 blanks gooide ik de handdoek in de ring. Ik besluit om deze stek maar weer te laten voor wat hij is. Het is nu half mei en de vis moest toch een keer beginnen met paaien. Ik voerde 2 stekken aan met wat bollen. Een week later is de eerste stek aan de beurt, de zwaaikom die nu bezaaid is met wier. Samen met Louis pak ik mijn hengels uit. We zagen de eerste vis al zwemmen, een grote oude spiegel. Dat gaf al direct een goed gevoel, maar schijn bedriegt! We vangen niets, maar dat weekend hebben we veel lol gehad.

De week later dan maar opnieuw proberen. Louis kreeg het eerst beet, een supersterke schub wou pas na een half uur in het net komen. De plaatjes werden geschoten en de vis kon weer terug. Een half uur later is het weer Louis zijn hengel die afloopt en nu vangt hij een kleine schub. Het wordt al snel laat en besluiten om maar eens te gaan slapen. Met de zonsopgang kreeg ik beet. De vis zwom recht door het wier, rustig loodste ik de vis door het wier. Het schepnet het water in en ineens zag ik een groot schubbenkleed mijn net inglijden. Ik werd helemaal gek en maakte Louis wakker en na weging klokte de vis net geen 15 kilo op de unster.

De schub van 14,8 kilo

De kom, momenten om even stil te blijven staan!

Maar toen bleef het stil. Ik was er nu al ruim 2 weken aan het voeren dus ik verwachtte nu ook vis op de andere stek. Het begin van een verbreding waar het op de verbreding zelf maar een meter diep is. Ik besloot om mijn hengels in te pakken en naar deze stek te verhuizen. Daar aangekomen was de vis al volle bak aan het paaien. Ik besloot om mijn hengels gewoon in te gooien en maar 10 bollen bij te voeren, want de vis zat toch al op de stek. Na een paar uur wachten kreeg ik een run. Ik besloot om naar de vis toe te lopen omdat er ineens een vaargeul zit waar de vis in kan duiken. De vis deed een aantal pogingen om net over het talud heen te komen, en het diepe in te duiken, dat lukte de vis niet. Uiteindelijk mocht ik een spiegel van 11 kilo voor de camera houden. Een half uur later kreeg ik weer een run, op dezelfde hengel. Ik sloeg aan en had even contact met de vis, maar jammer genoeg schoot de haak uit de bek.

Met gemengde gevoelens pakte ik ‘s avonds mijn spullen, en ging naar huis. We gingen nog een paar keer terug en Louis kreeg nog een klein spiegeltje gevangen van net geen 5 kilo. Maar de uren die we ervoor moesten inleveren werden niet goed genoeg beloond. We besloten om de rest van het jaar op een ander water te gaan vissen, ik zou het volgende jaar wel weer terug keren...

Deze vis wou tijdens het paaien toch een hapje eten!

Terug van weggeweest

1 April, mijn telefoon ging af. Twan:”Mijn eerste vis van het jaar is binnen, kan je foto’s komen maken? Het is een grote! 16.5 kilo.” Ik zei:” Haha grapje zeker.” Het bleek geen grapje. Na wat foto’s gemaakt te hebben, besloot ik samen met Twan het kanaal te gaan bevissen. Hetzelfde stuk als waar eerst de boot van mijn vader lag. Deze keer iets meer richting het bredere stuk, net op de versmalling. Door in die versmalling te voeren hoopte ik dat het zou gaan werken als een zandloper. Als de vis aan zou komen zwemmen dan moest en zouden ze door het smallere gedeelte moeten zwemmen. Dat waren dan ook de plekken waar ik mijn laatste meters lijn zorgvuldig plaatste.


Ik zorgde ervoor dat de vis eerst zou eten, en dan pas mijn haak tegen zouden komen. De eerste 5 sessies waren een drama. Je stapt je jaar vol vertrouwen in en dan ga je onderuit! De 5de sessie was bijna aan zijn eind, en ik zat wat te ijlen tegen Twan. “De vissen weten gewoon dat we hier zitten, en die paraplus zien ze ook wel staan! Ik ruim die van mij op!” Zei ik. Een beetje nijdig omdat er weer geen vis op de mat was gekomen, gooide ik de paraplu op de grond en ging weer zitten. Tuut.. tuuuuut Ik graaide mijn hengel zo snel mogelijk uit de steunen en na een kwartier drillen zag ik een schim van een vis. Ik schrok toch wel een beetje… Zou het dan toch? De eerste kanaalvis dit jaar en dan meteen een beer van een vis. Ineens was het stil… de lijn bewoog bijna niet meer. Even rustig blijven en wachten. Ik wist zeker dat hij er nog aan zat. Na een halve minuut die een eeuw duurde voor me, kwam de vis weer rustig op gang. Niet veel later kwam de vis aan de oppervlakte. Twan stak het net onder de vis en het was kassa! De vis werd in de weegzak geschoven en de weegschaal gaf 17 kilo aan. Een supervis voor dit kanaal! Er werden foto’s gemaakt en de vis kon weer terug het stromende kanaalwater in.

17 kilo karper in je handen, lekker gevoel!

Dan besef je het. Dat was wat ik wou! Een grote oude vis uit het kanaal.

Ik ben hier nog zeker niet uitgevist. Want het kanaal heeft hoop ik nog veel meer te bieden.. Maar dat zullen we later wel weer zien.

Voor altijd een plek in mijn hart…


Rik van Heugten

Binnenkort verschijnt deel 2!