Artikelen

De Zuidwillemsvaart – Deel 2

De slip tikt rustig door, het is midden in de nacht…. Ik volg de weerspiegeling van de lijn die opgelicht word door de lantaarns aan de overkant. De lijn snijdt rustig door het stromende water en gaat steeds verder weg. Ik geef de vis nog een beetje tijd en na een tiental minuten zwemt de vis onder de kant. Voor de eerste keer zie ik een schim van een vis en zie meteen dat het wel een goede vis kan worden. Met trillende handen houd ik de hengel vast en probeer ervoor te zorgen dat de vis dichterbij komt. Ik kan haast niet wachten om het schepnet eronder te schuiven.

Het was begin juni toen ik een telefoontje kreeg. Björn belde me op…”Eej MAAT” we zouden nog een keer gaan vissen. We hadden afgesproken op een plek aan het kanaal, waar ik een paar weken voorheen nog een dikke vis had gevangen. Ik zit in de auto en word gebeld. Björn, “Ja” zegt hij, “Er zitten al mensen op de stek”. Ik zeg, ‘niet moeilijk doen, zoek maar even een andere stek’. We kozen ervoor om dan maar aan de onderkant van de sluis te gaan zitten in plaats van erboven. Ik rijd de sluis over en zie al een kerel die zijn paraplu aan het uitklappen is, dat moet Björn wel zijn! Na elkaar begroet te hebben word het eerste flesje bier opengemaakt en worden de hengels op de plek gegooid. We zitten rustig te praten, we hebben ons eerste biertje nog niet op en de optonic staat al te fluiten.. mooi begin voor Björn, een schub van 11 kilo is het resultaat. Het wordt heel gezellig en laat. Björn en ik weten allebei nog een vis te vangen, maar die halen allebei de 10 kg net niet. Nu ik een andere productieve stek had gevonden, en ik op de andere stek nog wel eens bezoek kreeg van andere vissers besloot ik om hier verder te gaan. De dag erna kwam ik terug met een peilhengel en ging de stek eens grondig verkennen om een beter inzicht te krijgen.

Schub van 11 kilo binnen een mum van tijd

Een week later was ik terug. Ik was rustig aan mijn spullen aan het opbouwen. Toen ik erachter kwam dat mijn ontvanger niet in mijn tas zat. Ik had mijn tassen allemaal 3 keer nagekeken, toen schoot het me te binnen. Ik had de ontvanger in het kratje bier gegooid van de vorige week. Ik belde snel naar huis maar wat bleek, mijn moeder had de lege kratjes bier al ingeleverd en ik kon dus fluiten naar mijn ontvanger. Ik heb de bierbrouwerij nog opgebeld en ik mocht mijn telefoon nummer geven en dat was het. Ik heb er nooit meer iets van gehoord…

Ik was een week later terug en ik had de hele week de stek wat aangevoerd. Ik had een diepe kuil gevonden, waar ik mijn bollen wel in kon vasthouden. Een nadeel is vaak als je op het kanaal aan het voeren bent dat de boten het voer van plek verplaatsen. Door in een kuil te voeren houd je het voer wat beter op je plek en ook zijn dit stekken waar het natuurlijk voedsel sneller blijft liggen. Eén hengel legde ik in de kuil en met de andere ging ik wat zoeken. Meestal ging ik na 10 uur voeren, de scheepvaart ligt dan stil. Ook dit zorgt ervoor dat het voer langer op zijn plek bleef.

Ik verwachte dus stiekem wel wat vis. Het was pas om half vier dat de hengel vertrok die tegen de sluis aan lag. Die lag in de diepe kuil. Achter mij begon het al wat te schemeren en aan de overkant van het kanaal waren er al mensen op weg naar hun werk. Ik merkte dat er wel een goede vis aan het einde van de lijn zat. De vis bleef een tijdje onder te kant hangen maar uiteindelijk was ook deze vis de klos en schoof ik rustig het net eronder.

13,8kg, achter mij iemand die op weg is naar zijn werk

Schub 8 kilo

Deze bracht 13,8kg op de unster en achter mij was een stukje kanaal wat ondieper was en besloot er in het water te gaan om de vis daar terug te zetten. Ik ging weer onder mijn paraplu liggen en een uurtje later schoot ik ineens waker. Verdomme… ik had de onthaakmat niet uit het water gehaald. Snel de slaapzak uit en zoeken maar. In de verte stroomafwaarts zag ik iets drijven. Snel een hengel eruit en er naartoe, het was nog verder weg dan ik verwacht had. Ik moest zeker 2 kilometer lopen voordat ik eindelijk bij de onthaakmat was, netjes proberen op de mat te gooien en indraaien. De eerste keer meteen raak en gelukkig was ik deze keer niets kwijtgeraakt. Terug bij de stek gooide ik snel mijn hengel opnieuw in de kuil en voerde snel wat bij. Na een kwartier liep de hengel alweer aan en ik mocht een klein schubje van 8 kilo verwelkomen in mijn net. Deze stek liep dus aardig, dus het voeren gewoon doorgaan. Ik kon alleen een weekend niet gaan vissen. Een trip naar België zat eraan te komen, maar de week erop zou ik zeker terugkeren.

Na 2 weken kom ik terug op de stek en terwijl de sluis open gaat en er een boot voorbij vaart bouw ik mijn spullen op. Ik loop naar de brugwachter en vraag of het de laatste boot was die net passeerde. Het blijkt de laatste boot te zijn dus ik kan mijn hengels op mijn gemak gaan inleggen. Voor het eerst zie ik hier vis springen en ik verwacht dan ook zeker al snel een run. Toch blijft het in de nacht akelig rustig. ‘s Ochtends doe ik mijn ogen open en ik ben verbaasd dat ik nog geen run heb gehad. Rustig begin ik op te ruimen en dan is daar toch ineens de verlossende run. Ik dacht dat het een brasem was, maar onder de kant bleek het toch een karper van een mooi formaat. De dril duurt geen 5 minuten en de vis is al schepklaar. Ik zie een aantal beschadigingen aan de vis en denk dat het door de paai komt. De vis wordt gewogen en er staat toch een mooie 13kg op de weegschaal!

Een gehavende schub van 13kg

De koikarper van 10kg

Een paar dagen erna was ik doordeweeks vrij en ging ik dan toch maar weer terug. Er zouden geen boten meer komen, dus ook nu konden de laatste meters weer netjes geplaatst worden. Het werd tijd om naar bed te gaan. Ik trok de rits van de slaapzak dicht. Ineens word ik bijna doof van mijn nieuwe ontvanger! Ineens begint te loeien en het was al weer even geleden dat er zo een ding naast mijn hoofd lag. Ik trok de rits open en nam de hengel snel in de hand. Weer de hengel die in de kuil lag ging af. De vis ging in de stroming hangen en na een paar minuten ging de vis de andere kant op. Rustig sneed de lijn door het water en ik zag een lichte schim van een vis. Dit zag er niet echt normaal uit. Een tiental minuten later gleed er een schub in het net. Toen ik het net omhoog haalde zag ik dat er een grote koikarper in het net zat. Zo iets was me nog niet overkomen op het kanaal. Na weging bleek de vis net de 10kg te passeren, snel werden er een paar foto’s geschoten en de vis kon weer lekker het stromende kanaalwater in. Het werd tijd om ook een andere stek te verkennen en een sessie instant te bevissen. Na mijn ervaring dat er aan de onderkant van de sluis meestal wel een paar diepe kuilen zaten, ging ik ook bij een andere sluis op zoek. Ik vond al direct een kuil van bijna 5 meter diep. Redelijk diep als je verondersteld dat de rest van het kanaal maar 2,5 meter diep is. Een maat van me Danny, ging ook mee die viste de andere kant op. Daar lag een zandbank die vroeger druk bevist werd. We sliepen onder een brug, dus hoefde we geen paraplu of tent te gebruiken. Normaal gesproken zit er wel af en toe wat ‘hangjongeren’, maar deze keer ware wij het... Ik had de laptop bij en liet wat foto’s zien, toen ik klaar was klapte ik de laptop dicht en meteen kreeg Danny een fluiter. Na een paar seconde knakte zijn onderlijnmateriaal het en kon de vis zijn eigen weg weer vervolgen. In de ochtend kreeg ik dan een run. De vis kwam dan ook uit de kuil, de plek waar ik veel vertrouwen in had. Ik ving een oude bekende van me terug. Een two tone schub, van een kilo of 9 de vis is de afgelopen jaren niet veel aangekomen. Maar of ik dat erg vond? Nee, ik vond het super om deze vis weer opnieuw te vangen

Two tone schub op de Zuidwillemsvaart

Tijdens een van mijn controles op het verenging water bij ons in de buurt verdraaide ik mijn knie. Een corpus librium was het resultaat en dat is eigenlijk een afgebroken stukje knieschijf wat mijn knie van binnen blokkeerde. Daardoor had ik maar steun op 1 been. Maar of dat me weerhield om te vissen, dat zeker niet. Alleen moest ik wel met iemand mee kunnen rijden. Ik belde Danny op of hij zin had om mee te gaan. Hij wou het liefste op de stek gaan zitten waar ik de koikarper had gevangen. Ik vond het goed en we waren al snel onderweg. Na dat ik mijn hengels wat klungelig had ingegooid, en alles rustig had opgebouwd. Ging Danny even naar de winkel. Toen Danny terugwas was, was hij zeer tevreden. De hamburgers die hij normaal altijd koud geserveerd kreeg, waren nu een keer warm. Hij nam zijn eerste hap en zijn hengel liep aan. Na een aantal minuten schoot de vis los en zijn hamburgers waren koud! Voor mij was het midden in de nacht wel raak. Een schub kreeg zich niet ontdaan van de haak en koos ervoor mijn net in te zwemmen. Voor de foto moest ik wel even in de stoel zitten en de vis omhoog houden. Maar dat ging allemaal wel goed. We zouden er wel weer terugkomen om te vissen en dat deden we ook, 2 nachten achter elkaar zouden ervoor moeten zorgen dat we weer wat vissen op de kant moesten halen. Dat bleek een leuke gedachten maar pakte toch heel wat anders uit dan gedacht! Het was de eerste keer dat ik daar een blank op mijn lijstje kon schrijven. Met de kont van de auto naar het water, besloot Danny zijn muziek aan het einde van de sessie even te showen. Dit was dus niet zo een goed idee! Door de trillingen van zijn subwoofer had zijn handrem geen grip meer en rolde zijn BMW zo achteruit het kanaal in. We zijn erna daar ook niet meer gaan vissen. Danny hield hier een beetje een trauma aan over. Het werd tijd dat ik toch rustig aan ging doen met mijn krukken. Even een pauze in het vissen en dan in het najaar aan de slag bij een ander stuk kanaal. Een paar sluizen hoger, daar mag met 3 hengels gevist worden dus ook wat meer kans om vis te vangen




De herfst deed zijn intrede en ik kan weer zonder krukken lopen. Ik heb nog wel wat moeite met hurken. Dus al zou ik met een vis op de foto moeten dan word het toch een stoel of een emmertje om op te zitten. Ik heb de hele zomer op krukken rondgelopen. Het duurde langer dan verwacht. Maar de plannen om toch nog wat moois te vangen dit jaar staan voorop. Ik besluit om in het midden van het kanaal te gaan zitten. Na een aantal blanks ga ik een paar nachten ergens anders vissen en dat werd ook niets. Maar Danny is jarig en gaat nog een nachtje vissen. Hij wil absoluut een verjaardagsvis vangen, maar helaas is hem niet gegund als hij ‘s morgens wakker word zonder beet.

2 weken later wordt ik ook 20 jaar, en eigenlijk wil ik ook wel een verjaardagsvis vangen. De stek die ik in de zomer eenmaal heb bevist word de plek waar het moet gebeuren Toch wil ik iets doen wat anderen nog niet gedaan hebben. Ook hier word al jaren aan stuk gevist. Stekdressuur is ook hier aanwezig. Mijn plan is simpel. Ik ga gewoon aan de kant van het kanaal zitten, naast de drukke weg. Tussen de vangrail en het kanaal in. Daar heb ik genoeg ruimte voor te vissen en ik kan vanuit hier tegen de sluis aan vissen zoals nog nooit iemand heeft gedaan. Ook kan ik hier de vis sneller bij de ijzeren palen wegdrillen. Het plan is gemaakt, nu nog kijken of het werkt. Thuis knoop ik vlug nog wat onderlijnen en dan, vissen maar! Het regent de hele avond al en ik moet nog beginnen. Wat een ellende! Ik loop tevens ook nog wat mank. Een voordeel van de stek is dat er lantaarns staan waardoor het opbouwen makkelijk is in het donker. Ik zet snel mijn tentje op. En wat denk je als ik net alles heb staan stopt het regenen. De hengels gaan er na de laatste boot in en een paar handen boilies moeten voor mijn verjaardagscadeautje zorgen.


Wat vrienden komen langs, en we hebben het over het bestand van dit stuk kanaal. We weten van een vis van 18 kilo dat het voor zover de grootste is. Twan zegt dat het me gegund is die vis deze keer te vangen. Een paar minuten voor 12 loopt een van mijn hengels af en na een zenuwslopende dril is het einde ronde voor de vis. Twan schept de vis en kijkt mij aan en ik krijg er de kriebels van. Het blijkt die vis nog echt te zijn ook! Ook deze keer weegt de vis 18 kilo! Wat een vis… Soms kan het raar lopen en ik krijg mijn felicitaties omdat ik jarig ben. Maar wat geeft dat een kick met je verjaardag de grootste vis van het kanaal in je zak hebben hangen. Wat een verjaardagscadeau! Dit vond ik toch wel een goede afsluiter voor dit jaar. Ik vis nog een paar nachten, dit levert helaas geen vissen meer op. Ik hoop dat ik ook volgend jaar weer een cadeautje krijg. Ik betwijfel het, maar voor mij was dit een super verjaardag en een mooi einde van een jaar op de Zuidwillemsvaart.


Rik Van Heugten