Artikelen

De Zuidwillemsvaart – Deel 4

Het is een stormachtige nacht, begin Juni als ik snacht’s een volle fluiter krijg, snel spurt ik naar mijn hengels en zoek contact met de vis. De Bliksemschichten schieten als wilde paarden boven mij door, en door het gedonder hoor ik de slip al bijna niet meer gieren! De adrenaline stroomt door mijn aderen en met haast probeer ik deze dril zo kort mogelijk te laten duren… het duurt niet lang voor ik zie dat het Jellow dream is... een gele ghost koi die ik al een keer bij een ander heb mogen bewonderen. Helaas is spoed zelden goed. Want doordat ik deze vis te snel af wou drillen, buigt de haak uit en kan ik zwaaien naar deze trofee!

Yellow dream… een vis die is betoverd met een gele gloed!

De tijd is weer gekomen om los te gaan, hopend op die paar goede momenten waarvan je het als kapervisser moet hebben. Die momenten dat alle puzzelstukjes in elkaar passen en je zelf eindelijk een keer aan het langste eind trekt. Daar waar alle voorbereidingen worden uitbetaald, en je er al die tijd niet voor niets hebt ingestoken. De voorbereiding zit niet alleen in het observeren, voorvoeren en het uitpijlen. Zo heb ik dit jaar de vangsten van de afgelopen jaren op een rijtje gezet, en het wat makkelijker voor mezelf gemaakt. Zo zat ik dit jaar een paar keer op dezelfde plek en op dezelfde tijd als het jaar ervoor, en daardoor kon ik mezelf ook deze keer weer gelukkig prijzen.

Heldere dagen in het vroege voorjaar

Zo begon mijn jaar vanzelfsprekend op mijn thuiswater, de Zuidwillemsvaart. Met als doelstelling in dit jaar weer een mooie kanaalbeer te vangen. Het was voorjaar en gedurende twee weken werd er om dag 250 gram licht verteerbare boilies te water gelaten, met als gevolg dat ik twee koude nachten op heb kunnen schrijven zonder vangst. De drang om te gaan vissen was wel weer gestild en mijn materiaal was weer eens uit de garage geweest. Helaas kwam er weinig geluk bij kijken in het voorjaar, daardoor wist ik in de eerste paar sessies dan ook niks te vangen. Een tijdje viste ik op een ander water. Totdat ik volgens mijn verzamelde gegevens toch weer eens een oude stek zou moeten opzoeken. Het was alweer in de lente, ook het weer was van hetzelfde kaliber als het jaar ervoor. Nu was het alleen nog maar een kwestie van vissen, en hopen dat alles goed zou komen.

Een mooie Meikever..

Een mooie oude schubbendame

Ondanks alles was het me niet gelukt om te gaan voeren. Maar ik ging toch, omdat ik toch wilde weten of er met gelijkwaardige weersomstandigheden, weer goed werd gevangen op die stek. Na tienen pakte ik uit en de lijnen werden keurig ter water gelaten. Een paar handen voer eromheen, dat moest voor de rest zorgen. Moe van de dag besloot ik om maar eens vroeg te gaan slapen, en vroeg in de nacht was de ban gebroken en zorgde een volle run voor mijn eerste aanbeet op het kanaal van dit jaar. Tijdens het drillen zag ik frappante verschijning, een karper waarvan zijn mond onder zijn kop zat net als een steur, de spitse kop deed me ook een beetje aan een barbeel denken. Hoe dit heeft kunnen gebeuren weet ik niet, waarschijnlijk niet door het karpervissen. Er wordt op dit stuk bijna tot niet gevist en zijn bek zelf zag er ook nog puntje gaaf uit, geen schade te bekennen. Toen ik terugkwam in mijn tent zag ik dat ik een speciale gast had gekregen. Een elegant maar toch robuuste meikever zat op mijn bedchair. Rustig ging ik naast hem zitten, en schoot snel een foto waarna hij zijn vleugels spreidde en verdween. De eerste vis was gevangen en ik kon weer tevreden gaan slapen, maar kans om lang te slapen kreeg ik echter niet want al vroeg in de morgen was er weer een aanbeet. Deze keer kwam er een mooie oude schubbendame van midden twintig pond op de kant. Tijdens het terugzetten van deze vis kreeg ik weer een aanbeet, ook deze vis leverde een goede strijd. Het moment dat ik deze vis in het net zag glijden stond ik met mijn mond vol tanden. Een parel van een vis, de flanken waren om van te smullen. De vis woog wel wat minder dan zijn voorganger, maar door haar pracht maakte het helemaal niets uit. Dit was ook meteen de laatste vis van de sessie maar ik moest en zou terug gaan, mijn gevoel zij dat hier meer te halen viel.


Een paar dagen later was ik er weer. Nu had ik drie dagen lang een kleine kilo gevoerd, dat moest voldoende zijn om wat vertrouwen op te bouwen om er vervolgens weer een paar te strikken. Het plan werkte en deze keer wist ik twee vissen te vangen. De eerste kwam al na een half uurtje, het waren geen grote vissen maar er werd gegeten van de voerstek. De andere vis kwam in de vroege morgen waardoor ik lekker met het opkomende zonnetje in de rug stond te drillen. Toen hoorde ik plots de sluisbel, een boot was in aantocht en dat betekende dat ik snel moest handelen! Net voordat de boot passeerde kreeg ik de vis onder de eigen kant. Zo liep dat gelukkig maar net goed af! Weer een van de kleinere vissen vond mijn net. Niet treuzelen maar doorzetten. Het voeren zette ik dus door, maar toch viel het stil nog een drietal sessies werd er gevist, met maar een karper van nog geen twee kilo. Daardoor besloot ik om mijn heil ergens anders op te zoeken, het was ook eens tijd om op een nieuw stuk kanaal op te zoeken. Zo was er nog een stuk waar bijna tot geen vis moest zitten, maar de vissen die er zaten waren stuk voor stuk oude krijgers, die er al jaren aan stuk zwemmen. Ze worden wel belaagd, maar vangen is er meestal niet bij.

Magische momenten…

Voeren, afgelopen voorjaar heb ik veel gevist met klein aas, en toen ze bij Pro Line ook voortaan 10 mm diepvriesboilies in het assortiment hadden was mijn keuze snel gemaakt. In combinatie met wat hennep en tijgenoten werd er met regelmaat wat voer op de beoogde stek achtergelaten. Een stek aan het einde van een bocht, waar het kanaal smaller word. Ook de vis kan de voerplaats makkelijk herkennen daardoor, en zal zo hopelijk vaker en sneller stoppen om even een graantje mee te pikken. Zo vaak mogelijk probeerde ik de stek te voorzien van wat aas. Het hoefde niet veel te zijn, als ik er maar voer in strooide. De ene keer voerde ik een kilo en de andere keer maar 250 gram. Na een week van voeren en nog eens voeren was de tijd gekomen om eens een gokje te wagen. De stokken werden allemaal op zijn plaats gezet en het wachten kon beginnen. De nacht viel, en als snel had ik de slaap te pakken. Toen ik 's ochtends wakker werd van mijn wekker was de moet helemaal in mijn schoenen gezakt. Nog een keer snooze dan en dan inpakken… Ik draaide me nog een keer om en viel weer snel in slaap. Tot ik ineens toch die fluiter kreeg waar ik zo op zat te wachten. Na een mooie dril liet ik de karper het net in glijden en zo was ik weer een vrolijk man. De vis werd gewogen en woog halverwege de twintig pond. Snel een plaatje schieten, en zo kon de vis ook weer lekker terug.

Snoozevis

Een paar dagen erna moest ik weer eens naar het ziekenhuis om nog wat ijzer van mijn sleutelbeen af te laten halen. De avond voor mijn operatie werd ik gebeld door Danny. Wegens Drukte op het werk had hij bijna geen voorbereidingen kunnen doen en vroeg me of hij een keer op de stek kon zitten waar ik een paar dagen voorheen die vis had gevangen. Ik zei vanzelfsprekend ja, omdat ik er toch niet op kon vissen. Nog geen halfuur later kreeg ik al weer een telefoon. “Danny”: Je zult het niet geloven maar ik sta nu al te drillen. Zou je even langs willen komen? Snel de auto in en toen ik aankwam was het moment van scheppen net achter de rug. Toen Danny de vis uit het water lichte zag ik al direct dat het om een van de oudere vissen ging. De lange schub woog iets meer dan 15 kilo. De vis werd op de gevoelige plaat vastgezet en daarna mocht de vis weer lekker zijn eigen ding gaan doen. We hebben er een biertje op gedronken, en geproost op de volgende! Zo kan het ook heel snel gaan op het kanaal en gelukkig gebeuren die dingen ook nog wel eens… Danny had de vis gevangen op een boilie met flink wat schimmel erop, omdat die er nog aanhing van een vorige sessie. Hij zwiepte zijn hengels er snel even in zonder bij te voeren, omdat hij eerst zijn spullen wou opzetten. Veel tijd kreeg hij daar niet voor!

Een snelle aanbeet voor Danny

Een paar weken later kon ik weer aan de slag. Ik had geen ijzer meer in mijn lichaam zitten en de wond was al goed genezen. Een paar sessies werd overal een beetje gevist met wat vrienden. Vooral blanks leverde het op. Maar die sessies zijn wel altijd gezellig ook al word er dan vaak niets gevangen. Omdat ik de stek alweer een aantal weken regelmatig aan het bevoeren was met het kleine voer, werd het weer eens tijd om er te gaan vissen. Met de twijfel dat het voer er nog zou liggen ben ik dan ook met regelmaat over de rand gaan hangen met een duikbril op, om te kijken of het voer weg was. Het voer was bijna elke keer weg en dat was een goed teken. Nu dus snel gaan vissen en maar eens zien wat er langs zou komen. De verwachtingen waren hoog gespannen, waardoor ik de slaap niet goed kon vatten. Het was alweer laat in de nacht toen ik een onvervalste brasem aanbeet kreeg. Eerst een paar tutten en daarna nog een paar tikken op de top bevestigde dat er iets aan het einde van mijn lijn vastzat. Rustig pakte ik de hengel op, maar voelde meteen een log beest aan de andere kant van de draad. Als een onderzeeër bleef hij op de bodem plakken. Na verloop van tijd kwam er toch wat actie in en zwom de vis wat naar me toe, en na een hele mooie strijd van ruim een half uur gaf ook deze vis de moed op. Doordat ik mijn hoofdlampje was vergeten te pakken had ik geen zicht op wat er in mijn net verdween, echter toen ik hem uit het water tilde wist ik zeker dat het om een mooie vis ging. Het weeggerei stond al klaar en al snel wist ik dat de vis iets meer dan zestien kilo woog. Voor een paar uurtjes werd hij in de bewaarzak gestoken, en in het eerste licht bleek het om echte oude vis te gaan. Door zijn grote vinnen wist ik waarom de vis zo ontzettent sterk was, een vis naar mijn hart.

Als een onderzeeër bleef hij op de bodem plakken…

De week erop viste ik nog een nachtje op de stek, maar helaas deze keer geen vis. In de weken erna kon ik er geen tijd in steken vanwege andere verplichtingen. Het kopje was nu ook weer even gevuld en een paar weken rust zou de stek ook wel eens goed doen. Een vistrip naar Frankrijk zat er ook al aan te komen en aan het kanaal was het nu sowieso ook wat drukker aan het worden vanwege de vakantieperiode. Tijdens de bouwvak was er dus weinig tot geen scheepvaart, hierdoor veranderde het kanaal in een kristalheldere lange bak met water. Om hier wijselijk gebruik van te maken besloot ik om met mijn rubberbootje het hele kanaal af te dobberen op zoek naar vis en andere interessant dingen. Waarvan ik dacht dat er hier één vaargeul was, waren het er op sommige stukken twee. Langs beide zijdes van het kanaal een geul, met in het midden een strook met alleen maar takken, bladeren en ander vuil. Ook mosselbanken en zandbanken waren goed te zien. Maar van vis was geen spoor te bekennen. In de hoop een groepje luierende karpers tegen te komen werd het hele kanaal afgevaren om zo de holding area’s van de karpers te ontdekken. En door alles te noteren hoopte ik een beter inzicht te creëren voor mezelf. De notities komen in de toekomst waarschijnlijk nog wel van pas. Helaas werd er geen vis gevonden dus zou ik het moeten met mijn voerstek, nog snel wat voer gedropt op de stek en de ochtend erna kwam ik weer terug. Helaas lag het voer er nog waardoor ik al snel twijfel kreeg, maar toch was ik ’s avonds in het donker weer terug, met een zaklamp werd er op de bodem geschenen en nu was het voer wel weg. Nu kon ik de stek toch nog van wat extra voer voorzien omdat er de dag erop gevist zou worden. De dag erop werd er gevist, en volgens mijn verwachtingen in ving ik vis. Twee stuks deze keer, het waren wel wat kleinere karpers maar dat maakte in dit geval niet uit. Nu had ik de vis dus toch op mijn voer zitten en veel zin om een andere stek op te bouwen had ik niet, doorvoeren was het motto! In de week erna ging er om de twee dagen wel wat voer in het kanaal. De voerhoeveelheden verschilde van een halve tot anderhalve kilo per keer. Een paar nachten werden gevist, en dat resulteerde elke keer weer in een vangst. Helaas bleven de grotere vissen uit, het was nu de jongere garde dat aan het korstte eind trok. In de hoop toch nog een grotere vis te strikken bleef ik op deze stek aan de gang, het voer werd inmiddels toch goed gegeten. Ondertussen had de bouwvakvakantie me een schat van informatie opgeleverd, en doordat de scheepvaart stil lag was het ook wel lekker uitslapen. In plaats van ’s ochtends die wekker waardoor ik de overkanthengel binnen kan draaien, omdat ik anders telkens alles zou verliezen aan een boot. Maar daarentegen is de vakantiedrukte dadelijk wel weer weg, waardoor weer ik vrij spel heb.

De jonge garde…

De vakanties zijn voorbij en het kanaal ligt er weer verlaten bij. Mijn voerstekje wordt netjes onderhouden en het word nu tijd om mijn lijnen nat te maken. Het is rond de klok van negen als ik thuis vertrek. Onderweg naar de stek zie ik dat het al aan het schemeren is, ook zie ik nog een boot die de sluis in vaart dus de scheepvaart ligt nog niet stil. Rustig bouw ik alles op en als de laatste boot is gepasseerd gaat het voer erin, wat vervolgd word door mijn lijnen. Het is laat in de nacht, bijna in de morgen als ik een volle run krijg. Als ik het carbon vastpak, buigt het goed door wat word vervolgd door een gierende slip. De vis heeft al te veel vaart en kan zo een stuk stroomafwaarts zwemmen. Rustig probeer ik de vis te keren zodat we aan de terugweg kunnen beginnen. Rustig maar zeker komt de vis met haarspeldbochten naar de kant waar het uiteindelijk nog een paar vluchtpogingen probeert uit te voeren. Met de opkomende zon in de rug zie ik uiteindelijk een chocoladebruine spiegel het net inglijden. De vis had een flinke wrat en een rare kieuw, maar een schubbenpatroon om van te watertanden. Rustig word deze oude dame gewogen en helaas brengt ze net geen vijftien kilo op de klok, desalniettemin ben ik een tevreden man en kan mijn dag al niet meer stuk.


Een dag later was ik er weer, alles ging weer standaard op zijn plek en het was weer wachten geblazen. Minuten veranderde in uren, totdat ik besloot te gaan slapen. Toen ik ’s ochtends wakker werd van mijn wekker was ik toch wat verrast geen één aanbeet te hebben gehad. Nadat ik toch een hele rits aan sessies had gedraaid zonder ook maar een blank. Weer een paar nachten op rij leverden geen vis op. Ik was het kanaal nu even zat en viste een paar weken wat minder nachten. Een vriend van mij kreeg een zak met de gevoerde bollen en zo kon hij de stek nog wat proberen af te romen. Een paar weken later ging ik na het werk het hele kanaal af op zoek naar vis, na tientallen kilometers achter de rug te hebben werd er eigenlijk vis gespot. Snel werden de stokken uit het foedraal gehaald en als snel gingen de bollen in het water. Nadat ik alles had geplaatst duurde het nog geen half uur voordat ik al actie had. De vis zwom zich vrijwel meteen vast in een wierbed onder in de kant, waardoor ik naar de vis toe moest lopen. Ik kwam bij de vis aan waar hij zich al meteen gewonnen gaf. Ik schepte de vis en zag meteen dat het om een gigant ging. Een meterlange kanaalschub lag zo mak als een lammetje in het net. De vis werd gewogen de klok gaf ruim achttien kilo aan. Een fantastische binnenkomer, snel werden er een paar foto’s gemaakt en nog geen tien minuten nadat ze was gehaakt zwom ze al weer lekker rond. Hier moest ik zijn en daar zou ik optimaal gebruik van moeten maken! Een paar sessies van telkens een paar uur volgde, nog een aantal kleine vissen werden er gevangen maar toen het weer verslechterde was het over. Het werd nu toch echt Herfst, het blad verloor rustig aan zijn kleur en de watertemperatuur zakte ook alweer flink door de koude nachten.


Een meterlange kanaalschub Het was begin oktober en vijfentwintig graden warm toen ik nog eens een keer het kanaal afspeurde naar vis. Het duurde niet lang voor ik de vissen had gevonden, een paar groepjes die tussen het afstervende wier aan het zoeken waren naar voedsel. Snel werd er een hengel uit het foedraal geritseld en al snel lag alles er tip top bij. Tijdens het ingooien was het even verstoord maar al snel kwam er weer een groepje vissen aanzwemmen, het duurde dan ook niet lang voordat ik beet kreeg. Een mooie schub van dertien kilo vond uiteindelijk mijn net, de rust was verstoord en er was geen vis meer te bekennen. Hier hield het op, dit was mijn laatste kanaalvis van het jaar. Ik besloot het kanaal maar te laten voor wat het was, en op verder te gaan op groot en diep water. Daar waar de herfst nog lang niet op zijn eind was.

De laaste…

Rik Van Heugten