Betaalwateren

Als je naar mijn profiel kijkt op het forum zou je niet verwachten dat ik al sinds 2002 actief ben op het forum. Sinds een jaar of 2 postte ik niet zoveel meer. Gevolg: password vergeten en gebrek aan systeemkennis van Bertil om mijn login te opnieuw te activeren (sorry Boertje). Toen ik onlangs wat oude posts van mij opzocht, viel het me op dat ik soms behoorlijk heftig ageerde tegen betaalwateren. Mijn toonzetting was sowieso erg fel. Gelukkig wordt je wat wijzer, grijzer, kaler en milder. Excuus aan hen die ik destijds tegen het hoofd stootte.

Toch staat het schaamrood me nu op de kaken, omdat ik moet opbiechten dat ik regelmatig op betaalwateren vis. Niet in Frankrijk, dat dan weer niet. Waar dan wel?

Het zal ergens in 2000 geweest zijn dat ik gezellig zat te eten met een leverancier in Taiwan. 2 Medewerkers vertelden me dat ze in hun vrije tijd graag visten. Mijn nekharen gingen overeind staan toen ze verhaalden over enorme Groupers (wrakbaarzen) die de hengel een halfuur tot het handvat krom trokken. “Dat wil ik ook”, zei ik. 2 Dagen later was er al een afspraak gepland. Ik zag mezelf al op zee vissen. Blauw water, blote bast, koud biertje, kromme hengels, spierpijn. Die nacht sliep ik dan ook slecht. ’s Ochtends werd ik opgehaald en de bedoeling was dat we eerst aas gingen kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij een viswinkel werden levende vissen en enorme garnalen gekocht. Van een doodaaswet is hier geen sprake. We reden verder en stopten plots midden in de stad voor een paar stoffige huizen. “Any problem? “, vroeg ik? “No, we will fish here”, was het antwoord. Wat ik even later zag, toen we tussen de huizen door liepen, had ik nooit verwacht. Mijn onderkaak sloeg tegen de grond. Wat ik zag was een betonnen bak van 30 bij 20 meter met zo ongeveer om de 3 meter een visser! We moesten 5000NTD betalen, omgerekend toen zo’n €50, een hoop geld voor hen. Zit hier Grouper? Dat kan toch niet? Een forellenvijver zag er 100 keer aantrekkelijker uit. Binnen 5 minuten nadat we aan kwamen stond er echter een oud baasje met een kromme hengel. Dat duurde een minuut of 10 en vervolgens werd er een beest van 25 kilo geland. De vis werd onthaakt en in een quarantainebad(!!!) gegooid. Morgen zou hij weer in het grote bad zwemmen. Nu mocht hij met een dosis ontsmettingsmiddel bijkomen. De oude baas liep naar een soort balie en kreeg 5000NTD. Een half uur later, zelfde ritueel. Deze was net zo groot. Hij had dus al €50 verdiend die dag. Toen viel het kwartje. Chinezen en Taiwanezen zijn gek op gokken en vissen. Op deze manier eten ze van twee walletjes. Zelf ving ik die dag helemaal niets, maar de trips die hierop volgden viste ik gemiddeld 1 à 2 keer per week op zo’n betaalwater. Meestal op putjes die wat groter waren, maar het gemiddeld gewicht kleiner. Daar zwommen ook andere soorten zeevis.


Een vergelijkbaar verhaal speelde zich in 2006 af in Vista, aan de westkust van de Younaaitmesteeds. Enthousiaste verhalen van een Amerikaanse collega over meervallen die zich op slachtafval storten. Eerst bij de slager in een Wallmart afvalvlees kopen en daarna op pad, waarna we na een uur rijden arriveerden op een schoolcampus… Ja, echt, een pietepeuterig plasje op een campus. $10 Betalen, hele avond niets vangen om tenslotte tijdens het laatste kwartiertje een joekel te vangen van 8 pond (groot voor deze soort) op een stukje knakworst waarvan ik op stond dat we een blik zouden meenemen. Brian had zijn bedenkingen, maar mijn avond was toch geslaagd.


In de eerste jaren van het nieuwe millennium werd er wat gepubliceerd over enorme Mekong meervallen en Thaise karpers, Catla Carpio. Arnout Terlouw verscheen met een artikel over Bungsamran (De locals noemen het water Bungsamlan, maar dat zal wel komen omdat ze de “r” niet kunnen uitspreken). Omdat ik toen ook veel in Thailand kwam, moest en zou ik mijn spieren pijnigen. Ik heb het geweten. Die eerste keer ving ik tussen 10.00uur en 19.30 ruim 50 Striped catfish en Mekongs. 7 wogen meer dan 25 kilo en de 3 zwaarste wogen 31, 32 en 61 kilo. Die laatste was net zo lang (en ook net zo zwaar) als mijn vrouw: 170cm. Het is ongelofelijk wat voor kracht die beesten bezitten. De richtlijn is één minuut knokken per kilo gewicht en dat klopt zeker. Dat beest van 61 kilo trok 1,5uur lang mijn hengel krom. Doorvissen tot middernacht zat bij de prijs inbegrepen maar ik was begin van de avond gewoon kapot.




Tijdens die eerste keer in Thailand zat ik op een moment voor me uit te staren. Plots komt er een enorm zwart gevaarte vlak voor me uit het water en valt op zijn flank; Siamese karper. Ik was direct verkocht.

De trips er na lukte het steeds niet om er één te vangen. Vorig jaar, 2009, ben ik er wel heel dichtbij geweest. Ik boekte in oktober een hut dichtbij de ingang waar ook het restaurant ligt. Om de 5 minuten rolde of sprong hier Siamese karper. De kleinste zal zo’n 20 kilo gewogen hebben en de grootste ruim 80 kilo. Ik werd er helemaal gek van. Op een bepaald moment komt er een grote schim onder de oppervlakte aanzwemmen. Ik herken direct de rode staartschubben van de Arapaima. Dit monster was ruim 2,5 meter lang. Ik lig op mijn buik op de vlonder, het beest zwemt 1 meter van me vandaan en komt mijn kant op. 75cm, 50cm, 30, 10 en ik steek mijn hand uit. Ik voel de harde kop voor een fractie van een seconde. Het water ontploft en spat meters hoog op. De dreun is overweldigend. Overal springen de karpers geschrokken uit het water. Tientallen…

Eind van de dag besluit ik tegen het advies van de gids in een fluo pop-up aan de haak te hangen. “No good, no good, plastic maize mutch better”. Hij kan me wat. Al die uren op dit water en tot nu toe nog geen karper. De boilie wordt in de bal met lam gedrukt. Even later volgt de run. Na 10 minuten drillen zien we de zwarte schim. Overduidelijk een grote Siamese karper. Ik tril over mijn hele lijf. Het beest vecht wild, maar door de zachte bekken moet je voorzichtig zijn. Plots volgt er een niet te stoppen run. Keihard rechtdoor. Hij zal zo’n honderd meter van me af zijn geweest als plots de hengel recht springt. Ik ben doodmoe, totaal gedesillusioneerd. Even later zit ik in de taxi. Misschien dit jaar een nieuwe kans?



Sta me toe even een zijstapje te maken. Wij doen er alles aan om voorzichtig met onze vissen om te gaan. Karpers en andere grote zoetwatervissen zijn gewilde prijzen die we graag levend terug zetten. In China denken ze er totaal anders over. Kijk maar eens naar deze foto’s die ik afgelopen januari maakte in een restaurant. Een schub van een pond of 20 en een Alligator gar van 1,5 meter. Die laatste staat erg hoog op mijn verlanglijstje om een keer te bevissen. Helaas belandden deze binnen de kortste keren in een pan van een rijke zakenman.



Ik moet zeggen dat ik veel heb geleerd en dat het eerlijk gezegd ontzettend leuk was om in het buitenland op dit soort wateren te vissen. Je vangt meestal en je leert er ook van. Juist op die momenten dat ze niet bijten zijn het de kleine verschillen die het doen. Liggen de wrakbaarzen stil op de bodem en bijten ze niet: trap je visje plat, gooi je aas strak tegen de kant in een hoek en laat het visje af en toe een huppeltje maken. Meestal trek je er één of 2 over de streep, maar daarna is het afgelopen. Monteer een garnaal. Geen beet? Garnaal andersom monteren en je hebt weer een kans. Vis actief en pluis meerdere hoekjes uit. Zie ook het voorbeeld van de pop-up in het Thailand verhaal en trek de lijnen door naar de karpervisserij. Bij tijden dat ze los zijn maakt het niet uit wat je aan je haak hangt, maar als het ploeteren wordt, zijn het de minieme verschillen die je dag toch nog goed kunnen maken. Een open deur? Uiteraard. En toch valt het me ook in Frankrijk op dat er mensen zijn die liever lui 2 weken lang op één stek blijven zitten dan dat ze op zoek gaan. Niet mijn ding, maar ik vind het prima als anderen een andere mening zijn toegedaan. Toch kijk ik mezelf achteraf graag in de spiegel. Als het dan toch een slechte trip is geweest kan ik niet zeggen dat ik er niet voor heb gewerkt.

Filosoferend over mijn “betaalwatervisserij” moet ik bekennen dat het ontzettend fun was. De les dat kleine verschillen een dag goed kunnen maken bevestigde dat wat ik al wist. Prima excuus om maar weer een trip naar Bungsamlan te boeken. Ehhh…, om bij te leren begrijp je?

Vangze, Arjen