In contact met het onbekende

Misschien zou de titel beter zijn: “In contact met De Onbekende”, want dat was de bijnaam voor de grote schub die op de plas rondzwom. Helaas legde ze twee jaar geleden het loodje. Het was een vis die ik een paar keer mocht vangen. Een typische 25% wildbloed hybride die in zijn nadagen doorgroeit tot respectabel formaat.

Ondanks dat de titel specifiek naar één vis verwijst, was het hele water nog een puzzel voor me. Eerder die week maakte ik er een eerste nacht. Ik wist dat er een paar mooie vissen rondzwommen, al kreeg ik van niemand informatie over aantallen en gewichten. Niet dat ik dat zo belangrijk vond. Het water zelf had iets aantrekkelijks. Misschien was het wel de variatie die het bood. Smalle vaarten, een grote plas met eilandjes. Een paar diepe kuilen, een strandje, wat rietkragen. Lekker afwisselend. Ik denk dat die afwisseling me wel het meeste aansprak. Qua drukte viel het nog wel mee, zeker als je doordeweeks een nachtje pakte, maar dat leerde ik pas een paar sessies later.

Het is vrijdagavond. Zomaar een vrijdag van een jaar waarbij de zomer maandenlang aanhield. De vorige nacht was het opeens sterk afgekoeld. Het water dat Arjan en ik donderdagnacht bevisten leverde niets op. Normaliter vang je hier toch zeker een aantal vissen per nacht. We kunnen alleen de temperatuur de schuld geven. Nog een tweede nacht op deze stek is geen aantrekkelijke gedachte. De spullen worden gepakt en wat wateren in de omgeving bezocht. Zo ook het water waar ik maandag de eerste vier vissen ving. Bij aankomst zien we dat er nog iemand vist. Hij heeft geen tent bij zich, dus zal naar alle waarschijnlijkheid alleen overdag blijven zitten. Verder zit er niemand. We twijfelen. Arjan weet het al helemaal niet. De visser die er op dat moment zit maakt voor ons de keuze. Terwijl we aan de overzijde staan vangt hij een mooie vis. De knoop wordt doorgehakt, de spullen uit de auto gehaald.

Vier dagen daarvoor viste ik, zoals gezegd, mijn eerste sessie op dit water. Meteen die eerste nacht kwamen er vijf mooie vissen op de kant, waarbij een stevige rijen en koi wel de markantste bezoekers waren. Qua stekkeuze vallen we deze vrijdag terug op deze stek. Arjan mag op de hotspot vissen en ik kies voor een richeltje voor het strandje, op 1,5 meter diepte.


Binnen een uur krijgt Arjan een aanbeet. De KM gaat helemaal rond, maar het mag niet lang duren. Ze buigt van het eiland af en de haak schiet los. Ik laat Arjan maar even tot zichzelf komen, want dit voelde fors aan. Terwijl ik terug loop zie ik de swinger van de linker hengel oplopen. Weer een hoepelronde hengel. Ik geef de hengel aan Arjan met de opmerking dat deze toch echt voor hem is, maar hij slaat af. In zijn ogen zie ik nog dat hij baalt van de losschieter. Begrijpelijk.

Dat ook deze vis van een mooi formaat is, is al snel duidelijk. Ze neemt niet veel lijn, maar hangt eerder rustig als een natte zak aan de hengel. Stukje voor stukje komt ze binnen en glijdt even later het net in. Er is behoorlijk wat oploop op het strandje. Een knul roept iets van “onbekende” als ze op de mat ligt. Hij is één van de locale vissers en heeft de vis ook al eerder gevangen. Ik ben behoorlijk van mijn stuk. Zo snel de topvis van het water verwacht je niet. Het hele gebeuren van foto’s maken en terugzetten beleef ik in een roes.


Het water bleef trekken en zo nu en dan viste ik er een nachtje als het op een water waar ik bezig was niet liep. Zo gebeurde het dat ze het jaar er op weer mijn net in zwom. Bij een terugvangst is de glans er wel een beetje af, maar het blijft indrukwekkend als je je realiseert hoe oud de vis is die voor je ligt. Het blijft een uitzonderlijke vis die zich onderscheidde van 99% van zijn soortgenoten, door toch een respectabel formaat te bereiken.

En met dat ik aan deze vis denk, kijk ik terug op mijn visserij van de laatste jaren. Bijna alle vissen die ik ving kwamen van wateren waar weinig over bekend was. De onbekende, het onbekende. Het loopt als een rode draad door mijn manier van vissen en het beleven van de hobby. Aan die rode draad zijn ook de plannen voor dit nieuwe jaar gehangen.

Naast het maken van de plannen voor dit nieuwe jaar, heb ik ook een besluit genomen. Ik wil nog dieper onderdompelen in mijn zoektocht naar het onbekende. Verhalen gaat me dan beter af als het doorleeft is, in plaats ven het van week tot week beschrijven. Daarom heb ik besloten even te stoppen met de blogs. Ad brak heeft het stokje al aardig overgenomen en de regelmaat zit er bij hem ook goed in.

Mijn visserij gaat door, net als die van jullie. Ik garandeer dat ik weer van me laat horen. Het ga jullie goed. Geniet van de hobby, geef elkaar de ruimte en als je die niet hebt of krijgt: zoek hem op. Er valt nog voldoende te ontdekken in ons eigen landje en ver daar buiten

Arjen