De controleur

Naast de prachtige rijenkarpers die de omgeving van Utrecht rijk is, zijn we ook gezegend met fanatieke controleurs. Mannen die zelfs hun nachtrust opofferen om overtreders op te sporen. Sta me toe er één uit te lichten in deze blog. Laten we hem voor de gelegenheid Koos noemen. Een zeer sympathiek persoon, dat voorop gesteld. Een man uit één stuk, die staat voor zijn zaak. Onze laatste ontmoeting vond plaats op een landweggetje bij de Lek. Ik scheurde in volle vaart achteruit en werd plots achterna gezeten en klemgezet door een politiewagen. Een verhitte agent stapt uit, hand op zijn wapen, zweet op zijn voorhoofd. Na van de schrik bekomen te zijn draai ik mijn raampje open. “Hoi Koos, moest je ook zo nodig pissen”? De opluchting is van zijn gezicht af te lezen. Gezellig praten we wat over het vissen en zijn op handen staande verhuizing.

Onze eerste ontmoeting vond plaats in het holst van de nacht aan een water in de buurt. Dromend over naakte karpers wordt mijn rust plots gestoord door een vriendelijke, maar dringende stem. “Goede nacht meneer, controle. Wilt u wakker worden”? Na het controleren van de papieren bleef deze agent, annex beverspotter, annex riviervisser, annex windevanger nog een tijdje kletsen. Blijkbaar lopen er om 3 uur ’s ochtends niet veel boeven op straat.

Koos controleert bijna dagelijks, op willekeurige tijdstippen (afhankelijk van zijn dienstrooster). Vissen zonder papieren of met drie hengels is er niet bij. Onherroepelijk gaan de overtreders op de bon. En terecht. Koos is secuur en kent de klappen van de zweep. Als hij je kent wordt er dat seizoen niet meer naar de papieren gevraagd, maar na het gebruikelijke praatje loopt hij wel de kanten af om het riet te controleren op verstopte hengels en wat dies meer zij.

Zelf vist hij niet met drie hengels. Toen er tijdens een KSN presentatie over zijn riviervisserij al lachend gewezen werd op de 3 beetverklikkers en drie hengels op de steunen, had hij direct zijn antwoord klaar. Die derde hengel was een pijlhengel en die lach toevallig op de. Grapje Koos, kon het niet laten.

Waar gaat dit verhaal heen, vraagt u zich af. Ik zal to the point komen. Er rust een zware last op mijn schouders. Een voorval wat zich jaren geleden voordeed en waar ik mee in het reine moet komen. Dagelijks kijk ik mezelf in de spiegel en merk ik dat ik mezelf niet meer recht in de ogen kan kijken. Laat ik dus nu maar beginnen met mijn openbare biecht.

Ergens in de loop van een ochtend in 2005 zit ik aan het putje waar Koos en ik elkaar voor het eerst ontmoetten. Mijn week kan niet meer stuk. Zojuist mocht ik een mooie vis vangen. Met een man of 4 staan we op mijn stek nog na te praten als ik op het smalle pad 2 agenten door de struiken aan zie komen. Koos loopt voorop. Ik krijg het Spaans benauwd want 4 meter links ligt er een hengel diep tussen de struiken verstopt. De lijn loopt over het pad naar de struikjes langs de kant. Het laatste beetje lijn, tussen wal en water, liep vloeiend langs de glooiing van de oever. Niets was zichtbaar. “Liep”? “was”? Inderdaad, want tijdens de dril zwom “de kleine rijen” even tegen de lijn aan van deze ondergedoken hengel. Hierdoor was de lijn gelift en deze liep nu zichtbaar het water in, gedecoreerd met wat losse grasjes en takjes.

Ik kan geen kant meer op. De lijn opnieuw verstoppen zal hij opmerken. Het enige wat ik kan doen is afwachten en het beste er van hopen. Koos hoort het verhaal van de rijen aan en loopt vervolgens naar rechts om daar de struiken te controleren. Daarna loopt hij naar links. Dichter en dichter komt hij bij de verstopte hengel. Een meter, halve meter 10 centimeter. Koos loopt door en ziet niets. Ook als hij omkeert valt de lijn die over het pad loopt gelukkig ook niet op. Met zijn rug naar het water praten we verder. Zijn collega moet plassen en besluit dit ergens links van me te gaan doen. Opnieuw paniek. Ook hij kijkt naar het water en ziet plots de lijn. Koos ziet hem niet omdat zijn rug schuin naar hem gericht is. Ik kijk hem daarentegen bijna recht aan. Ik zie hem denken: hier klopt iets niet. Speurend kijkt hij van links naar rechts. Koos’ verhaal over een grote spiegel hoor ik niet meer. De collega loopt richting de bosjes waar de hengel op de RX staat. Hij kijkt en tuurt maar… ziet hem niet! Ik zucht hardop en Koos kijkt me even vaag aan. Gelukkig meldt zijn collega niets bij Koos. Even later vertrekken ze en ik haast me om de hengel binnen te draaien, voor het geval ze terug mochten komen.

Sindsdien loop ik met deze schuld rond. Ik ben dan ook opgelucht dat dit er nu uit is. Koos, mijn excuses. Mocht je me weer eens aan de waterkant treffen, vergeet dan niet een hengel links en rechts in te gooien om te kijken of er geen verborgen lijnen in het water lopen. ;-). Succes met je riviervisserij!


Vangze!

Arjen