Dood

Vrijdagmiddag, 10 april 2010 overleed Huib. De man die, toen we ons nieuwe huis betrokken, zich voorstelde en meteen er aan toe voegde: “moet je luisteren buurman, ik ben erg op mijn rust gesteld. Ik houd er niet van om over de schutting te kletsen, maar als we zo af en toe contact hebben vind ik het fijn”. Meteen was er een klik. Ik houd van mensen die recht voor hun raap zeggen wat ze vinden. Komt nog bij dat hij, net als ik, een beetje een einzelgänger was.

1 januari dit jaar ging hij met de fut op 62 jarige leeftijd. 8 dagen later de uitslag van eerdere onderzoeken: darmkanker met uitzaaiingen op de lever. Drie maanden later ligt hij zo op zijn bed. Geel uitgeslagen, de ogen nog open. Turend naar het oneindige. Huib laat een vrouw en een dochter na.

Het laat me niet los. Onherroepelijk gaan mijn gedachten terug. Vier jaar geleden stond ik voor mijn vader in het mortuarium. Plots overleden tijdens het volksdansen. Zijn lichaam was nog warm, zijn voeten werden al koud. We hebben hem zijn zondagse pak aangetrokken. Ma, m’n zus en ik hebben hem voor het eerst en voor het laatst opgetild en in zijn kist gelegd. Daar lag hij. De man die me de schoonheid van de natuur liet zien. Samen op zondagmiddag het bos in en haviknesten aflopen. In het najaar stiekem een rustgebied in sluipen om herten te zien burlen en vechten. Hij had niets met vissen, maar herkende mijn liefde voor de schepping. Elk jaar ging hij een nacht met me mee. Ik vertelde over de koekoek die je altijd hoorde op Nieuwkoop, maar nooit zag. Laat het nu uitgerekend die keer zijn dat hij naast me in het kajuitbootje zit, dat we een paartje op een meter of 20 voorbij zien vliegen. Stilzwijgend kijken we ze na. “Schitteren, Ar”, en daarna genieten we in stilte van de ondergaande zon.

Die ochtend van de 10e april zei ik in mijn mailtje aan Menno dat ik enorm zin had in de komende nacht. Nu, na het zien van Huib en de herinnering aan pa weet ik eigenlijk niet wat ik moet. Toch kan ik me niets beters bedenken dan mijn spullen te pakken en er op uit te gaan. Wat een ander doet moet hij of zij zelf weten, maar mijn geest moet de ruimte hebben om het op mijn manier te verwerken.

De auto wordt gevuld en ik vertrek naar het oude fort. Een betere plek kan ik me niet indenken. De hengels gaan er in. Ik mag hier niet zijn, maar ze kunnen me wat. Hier moet ik nu zijn. Het oude water ziet er anders uit. Er is genoeg leven aan het oppervlak, maar er mist iets. Alsof het leeft en toch niet. Oud water, dood water. Die nacht droom ik over Huib. We staan op het punt om naar Winterswijk te gaan, ik kijk nog een keer om het hoekje en zie hem liggen. Zijn lege, glazige ogen staren me aan. Onrustig wordt ik wakker. Een sigaret en een slok water in mijn gezicht geven verlichting. Dan belt Dennis me wakker en doet me de klepel vinden. Vorig jaar is nagenoeg het hele bestand overleden…

In vredesnaam, waar sta ik? Alles dood. Oma, Opa, Pa, mijn beste vriend, Mark. Het pispotputje bood enige rust, maar daar is ook alles dood. En nu herhaalt het zich. Drie weken geleden overleed John, nu Huib en ik sta voor de zoveelste keer aan een plek waar ik mijn hart aan had verkocht, maar waar alles om zeep is. Wie volgt? Wat volgt. Waarom? Natuurlijk weet ik dat er antwoorden op de vragen zijn. En toch, en toch… Ik vind dat je niet te snel met antwoorden moet komen. Ruimte voor verdriet en verwerken zijn even zo belangrijk, misschien nog wel belangrijker. Maar dat is ook maar rationeel gebral, los van enig gevoel. En voelen doe ik. Pijn tot op het bot, leegte.

Alles is zo onbelangrijk geworden. Wat nou gefocus op een nieuw water dit jaar? Wat nou er met de pen er op uit? De kilometer teruglopen met volle bepakking gaat gedachteloos voorbij. Ik voel niet hoe de banden zich in mijn nek en schouders drukken. Ik voel helemaal niets meer. Als de schaduw verdwijnt en het licht gaat schijnen is er nog hoop, maar als de schaduw nacht wordt, dan is er kracht van buiten nodig om je het licht weer te doen zien. Man, wat is het donker om me heen.

Tot ziens!
Arjen