Na "dood"

Het menselijk brein en persoonlijk gevoel zijn een bijzonder ding. Zo kun je gedesillusioneerd afvragen wat je nou moet en wilt en zo kun je de volgende dag opstaan met een gevoel dat 180 graden verschilt met dat van de vorige dag. Veel van jullie zullen mijn vorige blog gelezen hebben. Ik had op het moment van schrijven van “dood” echt zoiets van: bekijk het maar, het hoeft niet meer, ik wil niet meer. Toen ik zondag echter wakker werd, was daar direct de motivatie om er toch tegen aan te gaan. Maar dan wel op zo’n manier dat ik geen concessies wil doen aan een stuk vrijheidsbeleving. Daarnaast was het voor mezelf duidelijk dat ik zo dicht mogelijk op de essentie van het hele gebeuren wilde zitten: gewoon vissen. Dit jaar zal een jaar worden met weinig elektronisch geweld, maar eerder een eenvoudige aanpak waarbij je dicht op de vis zit en zodoende het hele ervaren van het azen, de aanbeet en het verloop tastbaar maakt. Met name die eerste fase: jagen, vinden, belagen is zo cruciaal voor me, want zo is het ook allemaal begonnen. Een vaste stok, eenvoudig voertje en een dobber die regelmatig wegduikt. Dat wordt dus het uitgangspunt. Neemt niet weg dat de elektronica helemaal niet gebruikt wordt. E.e.a. valt vaak goed te combineren. Tentje opzetten, in de avond en ochtend met een pennetje, korst of freeline systeem bezig zijn en ’s nachts een stuk lood inzetten. Laten we duidelijk zijn, ik vind het een kick om plots gewekt te worden door een run, maar daarmee heb je wel die eerste fase gemist. Door diverse methodes in te zetten kan ik van twee walletjes eten. Zo moet het en zo gaat het gebeuren.

Het is nu zaterdagochtend. Na een drukke werkweek moet ik me echt mijn bed uit schoppen. Het materiaal staat al klaar in de schuur. Ik gooi alles in de auto en rijd eerst naar een cultuurwatertje in de buurt om tussen het opkomende riet een paar handje mais en pellets te strooien. Noem het een soort verzekering, mocht de voerstek op de kop van het kanaal niets opleveren.

Vervolgens rijd ik naar het kanaal. Een ondiepe wetering die met het kanaal in verbinding staat, vormt elk jaar een trekpleister doordat het water hier nou eenmaal sneller opwarmt dan het kanaal. Vorig jaar lag het gestapeld, maar slechts een korte periode. Na de paai trokken ze allemaal het kanaal weer op, al hingen er in de warme zomer toch regelmatig een paar karpers rond.

Meter voor meter sluip ik naar de punt. De wetering vertrekt links van me de weilanden in. Vlak voor de kant ligt een hard plaatje waar 40 centimeter water boven staat. Daarachter duikt het schuin weg naar een meter of 2 in het midden van het kanaal.


De nacht is koud geweest, maar toch zie ik genoeg leven op het water. Het pennetje staat een behoorlijk stuk dieper afgesteld dan die 40 centimeter waar ik op vis. Na het ingooien laat ik het pennetje meedrijven totdat ze door de boilie op de bodem wordt afgestopt. Door de druk van de stroming op de lijn dreigt ze onder te duiken, maar door voorzichtig de lijn wat strakker te draaien en tegendruk te geven, komt ze weer boven. Zo vis ik haarscherp. Er hoeft er maar één te niezen en het pennetje zal het in beweging komen.

Toch mag het allemaal niet baten. Even is er een tik, maar uiteindelijk blijven de eerste 2 uur visloos. Ik houd het voor gezien en rijd terug naar het cultuurwater. De boilie wordt wat kleiner gemaakt door de randen er af te breken.

Heerlijk is het hier zo tussen het opschietende riet. Het pennetje staat vlak naast de buitenste rieten. Lang duurt het niet of ze schiet schuin weg. Meteen is daar het bekende hangen in de lijn van een vis die niet weet wat ze moet. De hengel gaat wat verder krom en een forse schub komt op zijn zij omhoog. Die moet verkeerd gehaakt zijn. Dat klopt ook wel want even later scheert ze naar links en veert de hengel terug.

Zou ze op het fijne voer geaasd hebben en de boilie niet interessant gevonden hebben? De boilie gaat er af en op de haak gaan twee van de kleinste maiskorrels uit het blik. Ingooien, voorzichtig strak draaien en direct volgt er een aanbeet die vlot doorloopt. Dit is geen karper, maar ook geen brasem. Even later ligt er een forse zeelt op de mat. Wat een schitterende vissen zijn het ook met hun minuscule schubjes en oranje oog.



Nog een half uurtje geniet ik van de zon op m’n kop en besluit daarna naar huis te gaan. Jammer van die gemiste kans, maar het gevoel is honderd procent terug. En daar gaat het om.

Zondagmiddag loop ik met Joost langs de wetering. Het is net als gisteren lekker warm, al is de lucht nu wat meer bewolkt. Ik ben benieuwd of de vissen, aangetrokken door het warme weer, al wat verder de wetering in zijn getrokken. Na een tiental brasems gepasseerd te hebben zien we langs de overkant een brede golf zich langzaam verplaatsen. Ik vraag Joost halt te houden en sluip zelf achter de vissen aan. Het blijken een klein projectspiegeltje en een forse schub te zijn. Ze lijken niet geschrokken, maar toch houden ze geen halt om te azen. Een kleine honderd meter sluipen we achter ze aan en dan zijn we ze kwijt. Ik leer Joost hoe hij voorzichtig naar de kant moet sluipen en twee handjes voer in het water te gooien. We beginnen bij het eerste plekje, maar dat levert niets op. Ook het tweede plekje blijkt visloos maar op het derde en vierde plekje vangen we een paar brasems.




De karpers laten zich niet zien vandaag, maar het is nog wat te vroeg in het jaar. Wellicht doet ze een paar warme dagen besluiten ze massaal de paaisloot in te trekken. Dat zal dan wel voor een volgende keer zijn. Tijd om de pc af te sluiten en een wit biertje uit de koelkast te halen.

Proost!
Arjen