Najaar 2003 Deel 3

Hoe makkelijk vergeten we soms negatieve ervaringen, zeker als focus en hoop in onze gedachten de overhand hebben. Ik kijk naar buiten en zie de toppen van de bomen rond de rietput buigen onder een constante westenwind. Westenwind en najaar. Vreemd hoe dat ons in beroering brengt, onze gedachten meesleept naar herinneringen uit het verleden en verwachting van de goede uitwerking van onze voerplekken. Ik houd van de ruigheid van het najaar. De warmte van de mooie dagen die in de avond zo snel plaats kan maken voor waterkou. Kille nachten, verkleurde bomen, mist in de ochtend. Spinnentijd.

Op zo’n prachtige, zonnige oktobermiddag vaar ik over de plas. Slechts een lichte rimpeling beroert het water. De wind is wat gaan liggen de laatste dagen, maar staat nog goed. Afgelopen dinsdag en donderdag liet ik me meermaals over de plaat driften. Hier drie boilies, daar drie. Tot de emmer van 5 kilo leeg was. De palen vinden houvast aan de rand van de plaat. Geen reden om te haasten, vandaag ben ik vroeg gekomen. Er daalt een soort rust over me heen. Het gaat goed komen. Voorgenieten dus, in plaats van nagenieten. Een gezonde hap stamppot warm ik binnen op. Een laag jus en spekkies er over heen. Heerlijk. Met een biertje in de hand zie ik hoe aan het eind van de dag de wind helemaal gaat liggen. De laatste kanoërs varen in de verte onder het witte brugje door dat het Mijepad onderbreekt. Een groep nijlgansen dobbert voor het riet. Ook de koekoek laat zich voor het eerst horen. Tijd om de lijnen uit te varen.

Zodra het donker is loopt er een hengel voor de sloot af. Door mijn positie moet de vis direct gecounterd worden. 14 Kilo schub doet een rondje om één van de steekstokken. Het loopt gelukkig goed af.


Midden in de nacht sta ik in de volle maan met een kromme hengel in de hand. Er hangt een lichte nevel over het water. Toen de run begon was er al het vermoeden op een goede vis. De kracht waarmee ze wegzwemt maakt me stil van binnen. Het eerste schot moet ik ondergaan. Verder, verder weg. Het komt niet in mijn hoofd om in de bijboot te stappen. Gebiologeerd kijk ik van de rustig aflopende spoel naar het verlengde van mijn hengel in het weerspiegelende maanlicht. 150 Meter van me vandaan boezemt een grote kolk aan de oppervlakte me diep ontzag in. Deze ga ik vast niet vangen, wat een kracht. Meter voor meter laat ze zich naar me toe trekken maar dan gaat ze, scherend naar links, het weid op. De slipt loopt weer. De tweede ronde is begonnen. Langzaam zwemt ze heen en weer. Rustig kan ik wat lijn nemen. Ze komt zowaar in de buurt van de boot. Als de lijn haaks naar beneden wijst doe ik mijn hoofdlamp aan. Dit moment van de dril vergt concentratie. Mijn boot, hangend aan 4 palen, vormt een drijvend obstakel. Zodra ze onder de boot duikt moet de top onder water gestoken worden en direct de druk van de lijn. Dan rustig de hengel onder water langs de palen halen. Gelukkig verloopt de laatste fase van de dril zonder dit soort toeren uit te hoeven halen. Het duurt wel lang. Rustig maakt ze wat rondjes achter de boot. Maar dan kan ik opeens de top rustig omhoog halen. Snel naar beneden en lijn binnendraaien. Nog een keer trekken en daar ligt ze aan de oppervlakte. Het is voorbij. Zonder problemen duw ik het net onder haar door en hijs haar op de mat. Wat een gevecht en wat een sfeer zo in het holst van de nacht. Mijn knieën krijg ik niet onder controle. Hoeft ook allemaal niet. Dit hoort er bij. Dat ze op een haar na 18,5 kilo woog is slechts bijzaak. Nadat de mist is opgetrokken maken Willem Beijeman en Johan Steenks de foto’s. Beiden zijn goed op de hoogte van de vangsten op de plassen, maar beiden herkennen ze deze vis niet op het eerste gezicht.


De week er na dienen de eerste nachtvorsten zich aan. De ervaring van de vaste vissers is dat het dan hard achteruit loopt met de vangsten op het weid. Tegen beter weten in probeer ik het nog een aantal keer. Slechts één schub van 11 kilo laat zich op de plaat verleiden. Tegen de winter vis ik op een beschutte stek, vlak bij de huizen. De vangsten zijn er goed, alleen het gemiddelde gewicht is vrij laag. Het lijkt wel of het grosso modo van de projectbelgjes zich hier voor de winter verzameld heeft. Het projectbelgje dat Bertil eerder had, zat er ook bij. Begin december houd ik het voor gezien. Een lokaal stadswater met een mooi bestand aan forse vissen is mijn bestemming voor deze winter. De boot wordt klaargemaakt voor de winter. Eind april begint het nieuwe seizoen op Nieuwkoop. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dit najaar zal me in ieder geval voor altijd bijblijven.




Groeten,
Arjen