Rijenkarpers

Ik zal een jaar of 14 zijn geweest toen ik mijn eerste echte “karperboek” kreeg: Het Grote Karperboek van Rini Groothuis. Ik weet niet hoe het jullie vergaat als je een boek over karpervissen in de hand krijgt, maar het eerste wat ik doe is plaatjes kijken. Nog steeds doe ik dat bij elk nieuw karperboek.

Ik kan me nog zo goed herinneren dat mijn oog viel op die perfecte rijenkarper op bladzijde 46. Tientallen keren heb ik naar die foto gestaard. Het zijschrift kan ik inmiddels dromen: “Een perfecte, bolle rijenkarper voor John”.

Jaren droomde ik van zo’n vis, zo’n echte rijen. Ik weet niet wat het is, maar een perfect rijtje over de zijlijn heeft iets. Volschubs zijn mooi, een geblokte schub is prachtig, maar nog steeds kan er voor mij niets tippen aan de schoonheid van een rijenkarper.

In de omgeving waar ik opgroeide zwommen ze nauwelijks. Daar waren we echter wel gezegend met grote Valkenswaard spiegels. De vrijheid van een rijbewijs bracht me dan ook voor het eerst oog in oog met (bijna) perfecte rijenkarpers. De eerste keer was in het vroege voorjaar van 1995. Op het kleine Stock vielen we met de neus in de boter. Man wat liepen we op wolken, temeer omdat de trips daarvoor naar de Seine en du Puits weinig of kleine vis hadden opgeleverd. De enige andere vissers aan het water, waren een Belgische vader met zijn zoon; Patrick en Wesley. Ze zaten in het bos aan de zuidkant en hadden slechts een kleine vis na meerdere dagen vissen. Na nog een paar dagen afzien, terwijl bij ons de vangsten bleven lopen, nodigden we ze uit om naast ons te komen zitten. Gelukkig voor hun kwamen er bij hen toen ook meerdere mooie vissen op de kant. De 21 kilo zware rijen die ik voor Patrick mocht scheppen vormde toch wel de kroon op de trip. Die avond vloeide de rode Merlot rijkelijk. Saillant detail is dat deze vis 3 jaar daarvoor door een kennis van ons uit Veenendaal ook gevangen is. Daarnaast kwam ik hem tegen in een oude “Karper” van de KSN in een artikel van Robert Paul Naeff.


Wat later in dat zelfde jaar bungelde er één aan mijn eigen lijn. Ze maakte mijn eerste Sloterplastrip in 1995 meer dan goed. Ik zie me zelf nog midden in de nacht zitten, gebukt over de vis die voor me ligt. Mijn vingers glijden langs het rijtje schubben. Grootte maakt dan niet uit. Je bent intens blij met zoiets moois.

Ik ben eigenlijk benieuwd of ze nog leeft. Mochten Sloterplasvissers haar herkennen, dan heel graag een reactie.


In het begin van het nieuwe millennium verhuisden we richting Utrecht en daar wonen we nog steeds in de buurt. Ik ben de UHV dankbaar voor de aankopen en uitzettingen van de laatste 10-15 jaar. Eigenlijk ken ik geen regio waar de verhouding rijenkarpers – gewone karpers zo hoog ligt. Plaatjes van vissen. En al zijn zie niet altijd de grootste van het water, voor mij blijven het de krenten die de pap speciaal maken.

Laat ik maar stoppen met schrijven en afsluiten met een paar foto’s van een paar mooie rijenkarpers uit deze regio. Toegegeven, ze zijn niet allemaal perfect, zeker die lange vis op de nachtfoto met zijn schubben om het rijtje heen. Ik vond het gewoon een prachtvis. De eerste echte rijen uit de paaisloot is inmiddels ook binnen (laatste foto hieronder). Ik wens jullie veel van deze prachtvissen toe.

Vangze,
Arjen

Ps. Ik ben tot en met eind juli op vakantie in Hongarije. De volgende blog zal dus begin augustus volgen. Voor iedereen die nog op (vis)vakantie gaat, een fijne vakantie gewenst!