Het schaduw water en de verlaten plas

Honderden meters oever, en toch is er nergens een gaatje in de struiken te ontdekken. Her en der staan er bramenstruiken tussen, die met hun lange doornige takken elk schijntje bravoure de kop in drukken. Het zweet loopt langs mijn wangen. De rugzak, vol met zware loodaccu’s drukt vervelend op hetzelfde plekje. De grote voerboot met dieptemeter zeul ik met me mee. Maar weer eens van hand wisselen en het een kleine honderd meter verder opnieuw proberen. Hier moet het toch ongeveer geweest zijn dat Dennis en ik een klein gaatje vonden. Het is niet meer te vinden. Het gewas heeft ongestoord kunnen groeien. Op mijn knieën kruip ik een struik in die er minder dicht uitziet. De voerboot duw ik voor me uit en de rugzak sleept, hangend aan mijn enkels, achter me aan. Dit is weer zo’n typische actie voor mij. Vooral moeilijk doen als het makkelijk kan. Iedereen doet het namelijk al op de makkelijke manier. Na een eind kruipen kom ik aan het water. Overal staan er bomen aan het water. De takken hangen er in. Als ik hier zou willen ingooien, dan kan dat alleen door met mijn waadpak aan een stukje uit de kant te lopen. Echter heel ver kan dat niet, want al snel duikt het talud de diepte in.

De accu gaat in de boot en de dieptemeter aan. Langzaam stuur ik het gevaarte van me af. Al zoek ik een brok avontuur en flirt ik met de nostalgische manier van het beleven van je visserij, ik ben anderzijds erg gecharmeerd van efficiency. De tijd die ik tot mijn beschikking heb is kort. Dankzij dit kostbare hulpmiddel kan ik heel snel de dieptes van een water in kaart brengen. Voor het voeren en tijdens het vissen blijft hij thuis. Is dat niet jammer? Welnee. Je moet iets gebruiken wanneer je het nodig hebt. En dat is in dit geval enkel tijdens de voorbereiding op een nieuw water. Normaal zou ik dagenlang zoet zijn om met een peildobber een klein stuk secuur in kaart te brengen. Nu gaat dat in een paar uurtjes vele malen sneller.

Zigzaggend vaart de boot over het water. Het is zaak om constant de positie van de boot en het scherm in de gaten te houden. Na een uurtje pak ik het zaakje weer in. We moeten nog eens terug om een ander deel in kaart te brengen, maar vooralsnog ben ik erg blij met wat ik aantrof. Bijna overal is het water een anderhalve meter diep. Echter vlak voor de kant waar ik sta bevindt zich een geul. Het mooie is dat die geul niet langs de honderden meters oeverlengte te vinden is, maar slechts over een lengte van tachtig meter. Vlak voor de kant ligt er een talud dat snel afloopt tot 3,3 meter. Na tien meter loopt ze stijl omhoog naar 1,8 meter waarna deze diepte twintig meter uit de kant anderhalve meter is. Deze anderhalve meter zie je vervolgens overal terug, waar je ook vaart. Of hier karper zit? Destijds, met Dennis, vonden we grote eetkuilen. Er zit in ieder geval grote brasem, maar die kunnen ook aardige gaten in de bodem achter laten. Hoe dan ook, het water laat me niet zo snel los. Het doet me goed om een nieuw water op de radar te hebben.

Jong geleerd…

Op vrijdag zit ik overdag met mijn hoofd bij de verlaten plas. De verwachtingen zijn goed. De hele week stond de wind west/ zuidwest. Vannacht zal ze om 2.00uur vanuit het zuiden gaan waaien. Tot nu toe moet ik toegeven dat de weerinformatie die ik tot mijn beschikking heb, bijna altijd klopt. Het enige waar ik me zorgen over maak is mijn kiespijn. In anderhalve maand heb ik de tandarts en zijn vervangers drie keer gezien. Een forse ontsteking en een wortelkanaalbehandeling verder, zijn we nog niets opgeschoten. De Ibuprofen 600 lijkt niet aan te slepen. Visioenen van tien jaar geleden komen weer boven. Een weekendje weg met mijn zus en zwager werd door mij in bed beleefd. De morfine deed me zweven, maar nam de pijn niet weg. Gelukkig was er toen een kaakchirurg bereid om op zondagmiddag voor mij naar het ziekenhuis te rijden om het abces open te snijden. Ik hoop dat dat me dit keer bespaard blijft. Vooral de nabehandeling om het aangetaste bot weg te krabben, was verre van prettig.

De nacht verloopt rustig, al lijkt het wel of er meer muggen zijn dan normaal in deze tijd van het jaar. Na duizenden keren gestoken te zijn reageert mijn lichaam niet meer. De Deet zit nog wel standaard in de tas. Werkt perfect, alleen neutraliseert het het gezoem niet.

Tegen zessen, primetime, zit ik er klaar voor. Boven het plateau, veertig meter uit de kant, duiken een stel kuifeenden. Druk kan ik me er niet om maken. De ervaring leert dat karpers niet snel onder de indruk zijn van duikend gevogelte. Plots is het raak. De top buigt door en de verklikker geeft een paar piepen. Dan zie ik ook een pak met veren paniekerig doen. Het zal toch niet? Helaas, het is al de derde dit jaar. Gelukkig zat deze ook netjes in de onderlip. Even bij de nek pakken, haakje er uit en ze gaat er weer vandoor.

Een half uur later buigt de top van de linkerhengel, die onder aan het plateau lag, door. Meteen schreeuwt de slip het uit. Een vluchtige blik over het water leert me dat er geen vogels inde buurt zijn. Dat kan dus alleen maar karper betekenen! Ze zwemt met een enorme boog naar links en komt dan rustig naar de kant toe. De slip van de nieuwe molens doet wat hij moet doen. Het is lang geleden dat ik zo van een stukje materiaal heb genoten. Klap na klap, uitval na uitval wordt opgevangen en afgeremd. Een slanke schubkarper mag kort modelleren.

Slank fotomodel

Tevreden rijd ik naar huis. Genoeg verplichtingen vandaag. Joost mag weer voetballen en ’s middags hebben we thuis een feestje met een stel vrienden en hun kinderen. Er is regen voorspeld, dus dat wordt een tentje bouwen. Hoe gaan we dat trouwens met al die kinderen doen. 18 Kinderen is veel. 18 Kinderen binnen in je huis omdat het buiten te nat is, kan een ramp worden. Ach, dat zien we dan wel weer, voorlopig kan ik weer even vooruit.

We schrijven 2 dagen later.
Het feestje was erg gezellig, maar wat een slagveld. Alsof er een bom in elke kamer ontploft is. Wat kunnen die gasten er een bende van maken. Aan de andere kant mogen we niet klagen. Het is leuk om te zien hoe ze zo met elkaar spelen. Als dat twee uur langer opruimen tot gevolg heeft, dan moet dat maar. Jammer dat we er geen foto van hebben gemaakt.

Joost gaat met frisse tegenzin mee voeren. Liever had hij op de computer spelletjes gedaan. Zodra de laarzen aan zijn en hij met de werppijp en katapult in de hand door het gras loopt zie ik hem geïnteresseerd naar allerlei beestjes kijken. Op de terugweg doen we een wedstrijd kikkertjes vangen. Pappa wint het, maar Joost heeft de meeste soorten. Een groene en bruine kikker en een pad krijgen hun vrijheid weer voor we in de auto stappen.

Vrijdagavond zijn er nog kikkers in overvloed. Bij elke stap die ik door het moeras zet, springt er wel één weg. Mijn kies doet nog onverminderd zeer. Met Ibuprofen schijn je uit te moeten kijken. Teveel is schadelijk, maar van teveel pijn slaap ik al weken slecht. Voor de nacht slik ik er maar twee in en drink een extra rum-cola. De ontsteking die er al wekenlang zit sloopt me. Ik heb dan ook geen zin om lang op te blijven. Zodra de laatste ganzen geland zijn, duik ik mijn zak in en val als een blok in slaap. Zelfs de vele muggen doen me niets en ook de vissen laten me met rust. Pas tegen de ochtend gilt een beetmelder het uit onder begeleiding van het gezang van de Fin-Nor slip. Meestal, als ze er zo fel vandoor gaan, is het een kleinere vis. Dat valt dit keer aardig mee. Zo te zien is het wel een vis die op deze plas geboren is, maar dit is toch een betere vis voor deze groep die hier zwemt.


Tevreden tuur ik nog een klein uur over het water om daarna huiswaarts te keren. Vandaag staat er weer een feestje met BBQ bij ons thuis gepland. Droog weer bij een aangename temperatuur. Dat gaat goed komen.

Tot ziens,
Arjen