Twee vissers, twee vissen en een heerlijke week vakantie

Voor onze voeten, een paar meter uit de kant liggen 2 hele zware vissen die in onderling gewicht slechts een halve kilo schelen. Zomaar twee vissen die ook tientallen ponden lichter hadden kunnen wegen. Twee vissen die zich onderscheiden van de torretjes, enkel door wat extra ponden vlees en vet. Twee machtige beren, groot geworden op een uitgestrekte rivier. Twee vissen die de culminatie vormen van een week vissen waarbij alles op zijn plek viel. Twee machtige bakken, gevangen in een tijdsbestek van 2 uur. Twee keer euforie. Twee blije vissers.

De vangst van een grote vis krijgt pas glans als hij voor je gevoel verdiend is. Een toevalstreffer is altijd leuk, maar staat niet in vergelijking tot een vangst die onderdeel vormt van een tevoren gevormd plan, stipte uitvoering en kameraadschap.

Na een lange rit zullen veel vissers de opluchting herkennen van het bereiken van het doel van de reis. Bij Dennis en mij begint dan pas de onrust. Zijn de stekken die we tevoren in gedachten hadden vrij? We moeten nog nieuwe stekken zoeken en uitpeilen. Tientallen kilometers rijden. Weggetje in, weggetje uit.

Ben je nou gewoon erg blij met deze stek of heb je een rolletje King in je zak?

De voldoening begint bij ons pas aan het eind van de dag als we neerstrijken op de “beginstek”, wetend dat op twee tot drie andere stekken het voer aan het werk is. Pas dan kunnen we rustig opbouwen, hengeltjes er in, even lekker koken en een flesje wijn opentrekken. De eerste nacht zijn de verwachtingen altijd laag. Als er een vis tussendoor loopt is dat een bonus en toch ook weer niet helemaal. De tactiek is er op gericht dat het mogelijk is om trekkende vissen snel te onderscheppen.

Als na een paar uur al mijn verre hengel afloopt is er bij beiden de opluchting; de kop is er af.

De volgende dag begint met het oppakken van de spullen. Alles in de auto en even langs de supermarkt. Vervolgens weer rijden en nog eens rijden. Al ligt er voer op diverse stekken, toch willen we nog een uitvalsbasis hebben voor het geval geen van de stekken blijkt te lopen. Alle meren en putjes langs de rivier gaan we af. Wat een heerlijk gevoel. Uitbuiten en genieten van de vrijheid. Niemand doet je wat. En zo gaat het eigenlijk de hele week door. Strakke discipline, niet blijven hangen op een stek, ondanks nachten waarbij er een trits vissen in het net kwam. Blijven zoeken om zoveel mogelijk opties te hebben. Als het op een stek loopt komen we er later die week terug, zo niet dan misschien volgende keer weer. De tijd is nou eenmaal te kort om in te schatten waarom een stek wel of niet liep. Het jaar erop tilden we deze onrustvisserij naar een hoger niveau. Toen werd er 2 keer per dag verkast, nieuwe stekken gezocht en aangevoerd. Overnachten langs de rivier en overdag aangevoerde stekken op putjes afvissen. Pakken wat je pakken kan en bijslapen doen we volgende week wel weer. Maar dat is eigenlijk inhoud voor een volgende blog vol emotie, grote vissen die vlak voor het net losschieten en waarbij ik mezelf als een klootzak gedroeg. Ook dat moet nog een keer vanuit mijn kop op papier. Heb geduld Den, ik moet de woorden nog vinden maar vergeten zullen we het allebei nooit meer.

De hele week vangen we op één nacht na erg goed en vissen we zoals wij dat willen met onze neuzen gericht op de vrijheid en het traag stromende water. Aan het begin van de voorlaatste nacht keren we op een stek terug die eerder die week productief is geweest. Elke dag er na hebben we hier doorgevoerd in de wetenschap dat we later terug zouden komen. De hengels staan uit en een verse fles wijn gaat open. Tegen elven is er de enkele piep op één van mijn verre hengels. Ik zie de top langzaam buigen en voor de tweede piep komt staat de 3,5ponds aardig krom. Traag scheert er iets zwaars, diep in de vaargeul, naar rechts. Lijn pakt ze niet maar lijn winnen lukt ook bijna niet. Onhoudbaar duikt ze een eind naar rechts onder de eigen kant, die over de hele lengte voorzien is van bomen en struiken waarbij de takken in het water hangen. Waadpak aan en meter voor meter onder de takken schuifelend kom ik uiteindelijk ter hoogte van de vis. Keer op keer moet ik ver strekken om de lijn achter een tak vandaan te halen, steeds weer golft er water in het pak. Dennis strompelt via de kant door dezelfde bosschages. Als hij achter me staat schijnt zijn hoofdlamp richting het verdwijnpunt van de lijn. Plots is daar die grote bleke schim. Dennis steekt het net er onder en hijst. Even later ploeteren twee mannen door de struiken terug naar de tenten, met een dikke vis tussen hen in.
Dezelfde hengel laat nog geen twee uur later weer van zich horen. Dit keer mag Dennis hangen en dit keer komt de vis gedwee naar de kant. Niks geen scheren, niks geen slipgetrek. Groot is de verbazing als er plots weer een bak in het licht van de lampen opdoemt. Nog even wil ze stoeien, maar al snel is het mijn beurt om het net er onder te schuiven.

Een klein half uurtje later zitten we op onze stoeltjes. Boven ons stralen miljoenen sterren boven een verlaten Franse rivier. Twee vissers en twee vissen, wachtend op het ochtendlicht.




Tot ziens!
Arjen