Een geboren visser, herinneringen uit mijn jeugd

Al jaren vis ik, vanaf kleins af aan al, het zit er in en het gaat er nooit meer uit. Ook al zou ik stoppen met vissen het heeft mijn leven zo enorm in zijn greep gehad dat ik altijd op een manier naar water zal blijven kijken zoals alleen een visser dat kan. Wij vissers proberen altijd om ook daadwerkelijk IN het water te kijken en niet erop. Als mijn vrouw zegt dat ze jonge eendjes ziet, dan ben ik al nieuwsgierig of er geen metersnoek onder die pluizenbolletjes rondcirkelt en zijn kans afwacht. 1 keer eerder zag ik het, bij een paar karpervissers uit Rotterdam, mooi clubje was dat, 1 komt ook regelmatig op het board, Onno Tool.

Dat clubje van hun was in de tijd waar ik het over heb veel aan het vissen bij ons in de buurt. Alex, Frans, John, Waltertje en Onno, ik heb me aardig aan hun opgedrongen ook. Ik zoog alles op als een spons jongen, zij hadden al piepers en van die omgebouwde sounderboxen met zo’n witte speaker erop. Tering wat gingen die hard…Maar ik dwaal af, het kleine eendje, daar waren we. Ik was dus bij die gasten aan het kijken en in de avondschemer was daar ineens dat kleine pluizenbolletje. Het zwom al piepend zoekend naar haar moeder net achter de lelies langs, en toen 1 van mijn helden zei dat het beestje daar gevaarlijk zwom was daar ineens een kolk, en weg was het eendje, het ging zo geruisloos dat ik het eerst niet geloofde.

Ik zat vaak al bij hun bivvies voor ze zelf wakker waren, dan struinde ik de kant af op zoek naar een bewaarzak. Ik kreeg ontbijt van ze en ik bleef net zo lang tot mijn moeder me kwam halen, mooie herinneringen!

Ook was ik altijd op zoek naar kikkers en zo, ik had een schepnetje en met dit netje wat vrij stevig was kon ik plukken wier opscheppen, hier zat altijd van alles in, superspannend was dat. Net of je een kadootje aan het uitpakken was. Kleine zeeltjes, modderkruipers, zowel grote als kleine, al waren die grote wel zeldzaam, minisnoekjes, kroeskarpertjes, er zat van alles tussen. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst een grote duikkever ving, ik schrok me rot, in het modderige water zag ik wat bewegen en ik dacht dat het een visje was, ik pakte het beestje en toen de drap tussen mijn vingers wegliep kwam dat monster tevoorschijn, brrr, krijg er nog de rillingen van over mijn rug. En zelfs nu nog vind ik ze verschrikkelijk.

Van mijn moeder moet ik nog vaak het verhaal horen dat ik het borstzakje van mijn spijkerjasje volgepropt had met wormen, dat bakje elke keer meenemen naar een nieuw ‘plekkie’ was te lastig en dus had ik die hele kluit in mijn borstzakje gepropt. Mijn moeder wilde het jasje in de was doen toen ze erachter kwam dat er wat in het zakje zat, en toen ze die hele kluit door elkaar geknoopte wormen eruit haalde was ze not amused...

Ik woonde tegen de molens van Kinderdijk en er was overal water, te gek man, bij mij in de buurt werd ik door sommigen boertje genoemd omdat ik altijd onder de bagger zat. Toen ik wat ouder werd viste ik op alles wat zwom, er was een bruggetje bij ons vlakbij en die noemde wij ‘het witte bruggetje’ de hoeveelheid uren die ik daar doorgebracht heb zijn ontelbaar. Aan dat bruggetje woonde een gezin en van die vrouw die heel toepasselijk Riet heet kreeg ik vaak een liga als ik daar stond. Later werd het een kennis van mijn moeder en toen ik ter sprake kwam was ik dat jongetje wat altijd op het bruggetje stond te vissen. Zeelt, brasem, snoek en grote ruisvoorns waren de bekroningen van die heerlijke tijd.

Toen ik in de winter altijd snoekvisjes ving heb ik een tik opgelopen waar ik nu nog aan lijdt, het draaien van balletjes brood. In de winter duurde het vaak lang voor ik een fatsoenlijke emmer visjes had en omdat de beten zo traag waren begon ik van een plukje brood balletjes te draaien als bezigheid, en dat doe ik nu nog altijd. Gek he, ik gooi dat balletje dan altijd pas weg als ‘hij niet meer lekker draait’. Ook weet ik nog goed dat mijn eerste 2 metersnoeken van me gejat zijn. Het was ons al snel bekend dat als je een snoek miste, en je deed er een andere plug op, dan maakte je weer een redelijke kans. Nu was het dus een keer zover dat ik er 1 miste en toen ik zei dat ik er een andere plug op ging zetten gooide mijn vriendje die van hem er al op. Het was meteen raak en goed ook! Het kleine slootje deinde in haar voegen en ineens lag daar die snoek die een halve meter langer was als de snoekjes die wij gewend waren. Ik kon hem wel schieten!

De 2e keer was nog erger. Je had als je Alblasserdam binnenkwam een sluis tussen de graafstroom, een binnenwater, en de rivier de Noord. Die sluis was oud en rot en er liep altijd een redelijke stroom water door die kieren. Tussen het bruine water zag je altijd brasem zwemmen. Er zat echt een vracht aan vis, en met name snoekbaars was er in overvloed te vinden. Het was er ook altijd druk, en het gebeurde dus weer een keer dat mijn snoekbaarsvisje gepakt werd en toen ik sloeg, sloeg ik mijn visje eraf zonder enige weerstand. Ik beet de jongen naast me toe dat hij zijn dobber daar niet mocht neerleggen maar dat deed die kut natuurlijk wel, het resultaat was weer een metersnoek, en met zijn 103cm exact even lang als de vorige die voor mijn neus weggekaapt werd. Wat een pech jongen, ik ving in die tijd vrachtwagens vol snoek en precies die 2 giganten werden me door de neus geboord. In het heden is er nog niet veel veranderd, ik ben nog steeds superfanatiek en samen met mijn gezin is vissen het allerbelangrijkste in mijn leven, het is voor mij een ‘way of life’.

Ik ga de komende tijd wat vaker een stukje voor KWO schrijven. Ik heb enorm genoten van de stukjes van Arjen Lans en nu hij er even mee gestopt is ga ik proberen om dat gat een beetje op te vullen. Dat zal niet meevallen want de stukjes van Arjen waren klasse. Dit stukje was niet ingestudeerd, ik ben gewoon gaan zitten en ben begonnen met het begin, mijn begin als visser. Voor KSN leden komt het misschien bekend voor omdat ik een soortgelijk stukje al eens eerder geschreven heb voor de KSN, maar ik kan daar niks aan doen. Ik vond het gewoon zo’n spannende geweldige tijd en ik denk daar met heel veel plezier aan terug. Ik hoop dat ik sommige van jullie heb kunnen laten glimlachen van herkenbaarheid, tot volgende keer.


Tight lines,
Jeroen