Artikelen

De Favoriete Rig Van ...

"Het Ding"

Het is eind 1999. Ik ben nog immer een volhardend penvisser waarbij het échte succes tijdens mijn statische sessies maar uitblijft. Na één van onze vele telefoongesprekken over onze totaal verschillende viswijzen, kon Roelof Schut het niet langer aanzien en stuurde mij de volgende dag een foto van de stiffrig zoals hij die gebruikte. Ook voegde hij een uitgebreide uitleg toe. Zijn boodschap was duidelijk: Als ik hiermee zou gaan vissen lag het ontbreken van succes in ieder geval niet meer aan de rig.

Frank Huisman met zijn PB op 'Het Ding'

De originele tekst van Roelof:

De stiff rig zoals ik (Roelof) hem vis.
Materialen:
- 45/00 nylon (dunner vindt ik te soepel).
- Tonwartel met ruime ronde (!) oogjes.
- Een haak met een rechte punt en een niet te korte steel (model Jack Hilton zoals bijv. gamakatsu Floater Hook nr. 4 of 6). Het oog van de haak buig ik met een tangetje voorzichtig iets naar binnen. Op deze manier neemt de inhakingskans toe (benthook-effect zoals bij de line-aligner).

Details:
- De lengte van de onderlijn is 13-17 cm.
- De haak wordt geknoopt met de zgn. knotless-knot.
- De hair laat ik gewoon doorlopen en is ook van 45/00.
- Zorg er voor dat de onderlijn recht is! Als er een 'bocht' in zit dat verslechtert dit de werking van de rig aanzienlijk. De onderlijn moet dus gestrekt op de bodem liggen (net zo als op de foto). Dit betekent dus dat het haakaas maximaal verwijderd moet liggen van het lood! Omdat nylon op klossen verkocht wordt zitten er altijd bochten in. Neem dus grote klossen nylon. Ik strek mijn onderlijnen door ze in kokend water te dompelen en daarna uit te rekken (werkt goed!).

Het knopen:
Denk bij de bevestiging van onderlijn aan de wartel dat er een 'lus' ontstaat (zie foto). Deze lus zorgt er voor dat de onderlijn kan 'scharnieren'. Dit is belangrijk om nog enige bewegingsvrijheid te creëren bij de opname van het haakaas. Neem daarom ook de wartel niet te klein.

Meer:
Schrik niet de grote stugheid van de totale onderlijn (volgens mij werkt staaldraad net zo goed). Schrik ook niet van het feit dat de haak in een hoek van 90 graden op de onderlijn staat. Het is inderdaad een vreemd gezicht maar de stugheid/haakmontage is wel direct verantwoordelijk voor het succes van deze rig. De haak zal zich meestal namelijk recht in de onderlip prikken (dus niet in de mondhoek!). De onderlip is namelijk keihard en losschieters zullen minder vaak voorkomen. Vooral bij vissen met zachte bekken kan deze rig de oplossing zijn.

Persoonlijke mening:
Alhoewel ik niet geloof dat er rigs zijn die 100% anti-eject werken geloof ik wel dat deze rig aanzienlijk moeilijker uit te spuwen is dan een soepele onderlijn. Dit komt door de stugheid. De karper kan de haakboilie wel naar binnen zuigen (scharniereffect a.g.v. de lus) maar moeilijker uitblazen (a.g.v. de zeer stugge onderlijn).

De eerste versie van 'Het Ding'

Toch moet je het succes van de stiff rig relativeren. Vergeet niet dat je de karper mede fopt omdat je met iets vernieuwends vist. Toen ik voor het eerst met de hair-rig viste waren de vangsten ook fantastisch! Wellicht dat na enkele seizoenen de karpers ook dit trucje door hebben. Het zal mij in ieder geval niets verbazen. Dan kunnen we lekker weer op zoek naar iets anders. Ik ben tenminste nog niet tot de eindconclusie gekomen dat deze rig beter is dan de traditionele rigs. Maar werken doet ie zeker!

Het feest kan beginnen...

Het is inmiddels 1 april 2000 Ik heb netjes zoals Roelof gezegd heeft drie dagen een halve emmer kippenmaïs gevoerd, een stiffrig naar het voorbeeld van Roelof gemonteerd en ik ga zonder enige hoop achter mijn hengels zitten. Na een uur heb ik nog geen piep gehad en het verlangen naar een wegschietende dobber groeit met de minuut. Wat doe ik hier met deze verwerpelijke manier van karpervissen? Dat werd vanaf de eerste run, even later, duidelijk. Ik ving in een paar sessies veertien karpers in slechts 45 uur vissen! Bovendien waren er maar liefst negen boven de twintig pond! Het vertrouwen in de rig nam grote vormen aan. Veertien vissen uit veertien runs, het was een wonder rig!

Het is 23 augustus 2000 en 34 runs later. Gezien het voorgaande verhaal zou je verwachten dat ik nu op 48 karpers zou zitten. Helaas zat ik bij lange na niet op dat aantal. Van de 34 runs die ik na de glorieuze start kreeg, verzilverde ik er slechts zestien! Minder dan de helft dus! Dat was andere koek en je mag van mij best weten dat het mijn meest onzekere periode in mijn loopbaan als karpervisser was. Na de eerste paar lossers sloeg de twijfel al toe en ging lopen klooien met mijn rig: Maatje zes longshank was, gezien het aantal licht uitgebogen haken te zwak, dus ging er een maatje vier op. Helaas werkte deze aanpassing totaal niet. Nog steeds werd er 50% gelost. Maar waar lag het dan aan? Ik dook in mijn logboek, waar ik na een korte inventarisatie erachter kwam, dat alle lossers plaatsvonden in de buurt van waterplanten……. Ik besloot daarom wat verder van de beplanting te vissen. Waar ik door mijn inventarisatie ook achter kwam was dat een aanzienlijk aantal van de gevangen vissen een streep in de bek hadden voor de plek waar de haak zat. Ik pakte de rig en bekeek hem eens kritisch. Bij de niet erg betrouwbare maar wel gemakkelijke manier om een rig te testen viel het me op dat de rechte haakpunt al vrij vroeg vlees (van mijn hand) pakte. Dat was mijns inziens niet de bedoeling, dus ging ik op zoek naar een andere haak. Als penvisser gebruikte ik vanaf het begin (1989) al kortstelige, off-bend klauwhaken, dus spitste mijn zoektocht naar een alternatief zich op dat type haken. Vanwege de knotless knot kon een bledhaak niet worden gebruikt dus kwam ik in eerste instantie uit op de Fox series 2. Ook maakte ik mijn onderlijn korter om de karper minder speling te geven en de prik zodoende eerder te realiseren. Tenslotte werd de standaard nylon onderlijn (45/100) vervangen door het stuggere (en beter te strekken) zwarte Amnesia met een breeksterkte van 9.1 kg. Deze veranderingen zorgden voor een aanzienlijke verbetering, nu werd nog 'slechts' één op de drie vissen gelost. Procentueel een verbetering, maar een score van twee uit drie is natuurlijk treurig. Dit was vooral te wijten aan de Fox haak, die een haak van wereldformaat is als er niet al te stevig drilwerk aan te pas komt. De Gamakatsu Super specialist bracht uitkomst. In principe hetzelfde type haak als de Fox series 3, echter beduidend steviger. Na deze wijziging ging het scoringspercentage van 66% omhoog naar 95% (één losser op twaalf 12 runs).

Sfeer genoeg, nu mar hopen dat de rig zijn werk doet.

Het einde van het veelbewogen visjaar 2000 was inmiddels bereikt en merkwaardig genoeg ben ik door het overweldigende succes van het statische vissen (46 karpers in 175 uur / 1 op 3,8 uur) het penvissen totaal 'vergeten'. Ik durf het als rechtgeaard penvisser bijna aan niemand te vertellen…….

Toch kwam ik er tijdens gesprekken met enkele visvrienden achter, dat één losser op 12 runs weliswaar niet slecht was, maar ook weer niet geweldig. Tijdens een lezing van mij dat winterseizoen over de behandeling van karper bij de regio Brabant, was het Ger Milius die mij wees op de laatste verbetering die ik heb doorgevoerd op de rig waar ik in dit artikel uiteindelijk op uit wil komen. Hij zei dat als ik de hair soepel zou gebruiken in plaats van hem door te knopen, ik nog minder lossers zou krijgen. De haak zou dan minder belemmerd worden door de hair en boilie. Ik dacht er over na en vond ook bevestiging bij een aantal viskameraden. Ik besloot deze wijziging door te voeren.
Om een lang verhaal kort te maken: In 2002 haakte ik 57 karpers en lostte er slechts twee….

Sindsdien heb ik deze stiffrig niet meer veranderd en met blijvend succes gebruikt.

Hij ziet er nu als volgt uit:

De verbeterde versie van 'Het Ding'

Stilstand is achteruitgang

Inmiddels ben ik, om niet stil te staan in mijn ontwikkeling, weer met soepele onderlijnen aan de slag (en met succes). De stiffrig zal ik echter niet meer wijzigen. Het zware inlinelood van 120 gram, de korte onderlijn van 10 tot 12 cm in combinatie met een haaks staande kortstelige klauwhaak en een soepele hair is een rig die ik iedereen kan aanbevelen. Uitspugen is door de stugheid van het Amnesia erg lastig voor een karper, een min of meer 'gedwongen' inhaking uitsluitend om de rand van de bek is praktisch gegarandeerd door de naar binnenstaande haakpunt en wordt daarbij niet gehinderd door de soepele hair. Daarnaast heb ik deze rig geloof ik maar twee keer in de drie en een half jaar die ik hem continue heb gebruikt, in de war teruggekregen. Een geruststellende gedachte na het inwerpen.

Een ander voordeel is dat de rig beduidend eenvoudiger is te knopen dan diverse soepele of semi-soepele rigs en ook veel goedkoper is, vooral door het gebruik van Amnesia (of dikke nylon) onderlijn in plaat van de belachelijk dure soepele merk-onderlijnen.

Ook deze spiegel kon 'Het Ding' niet kwijtraken.

Oh ja, de rig staat bij mijn karpervrienden inmiddels bekend onder de naam 'het ding'. Herwin Kwint is hier verantwoordelijk voor. Nieuwsgierig geworden door de goede vangstresultaten van Arjen Kempen en mijn persoon, vroeg hij om een foto van de stiffrig. Na de foto bekeken te hebben was zijn antwoord: "Frank, wat op de foto staat is geen rig, dat is een ding".

Frank Huisman