Rot@ry Letter

10.2 Riviervissen

vorige

Inleiding

Een compleet andere rotary dan van mijn voorganger, maar toch over het zelfde onderwerp. Ik denk echter dat we in deze twee uitersten, de grote rivieren waar Boudewijn het over heeft, en de veel kleinere overzichtelijke rivieren in Frankrijk, waar het bij mij om zal gaan toch een aantal vaststellingen kunnen vergelijken met elkaar. Ik schrijf louter over de Franse rivieren (riviertjes) omdat ik weinig ervaring heb met de Nederlandse rivieren, laat staan de grote. Even in het kort over de Franse rivieren waar ik wat ervaring mee heb: Deze zijn allemaal -in tegenstelling tot Boudewijn's ruime sop- opgedeeld in verschillende stuwstukken. In feite hebben we het dan ook over heel veel verschillende wateren met soms grote merkbare verschillen in zowel bestand als gedrag van de karpers. (daarover later meer) De twee Franse rivieren waar ik heb gevist zijn behoorlijk smal vergeleken met bijvoorbeeld het Haringvliet. Een meter of honderd naar de overkant is zo'n beetje het gemiddelde. Dan iets over de karpers. Meer nog in Nederland heb ik het gevoel dat er mega-verassingen rondzwemmen op zo'n Franse beek. Een enkeling hebben we er dan ook al uit kunnen pikken. Ieder stuwstuk geeft wat dat betreft weer nieuwe vraagtekens. Genoeg slap gelul nu, snel van start met de rotary. Om de rotary wat interactief te houden zal ik onderwerpen van Boudewijn eruit halen, en deze vergelijken of aanvullen met mijn Franse informatie. Ik probeer het echt zo kort mogelijk te houden, al heb ik daar wel wat moeite mee.

Een klein stukje over een karperbestand op de rivier

Zoals in de inleiding al aangegeven; een Franse rivier bestaat eigenlijk uit een hele rits totaal verschillende wateren, gescheiden door stuwen. Twee uitersten qua karperbestand kunnen dan ook gewoon pal naast elkaar liggen. Als voorbeeldje een stuwstuk waar het compleet vol zit met kleine spiegeltjes (stuk voor stuk juweeltjes overigens) en een enkel klein schubje terwijl het één stuw hogerop een compleet ander verhaal is, veel minder karper, veel meer schub, en gemiddeld een FLINK stuk groter. Zelfs het model en beschubbing karper van deze beide stuwstukken is niet te vergelijken. En wanneer we weer een volgende stuw afzakken, komen we plotseling zeer zwaarbeschubte spiegelkarpers maar ook veel meer "pannekoekies" tegen…

Stekken

Het lijkt me duidelijk dat de stekken waar Boudewijn het over heeft niet ter discussie hoeven staan. Er is echter één type stek welke ik een beetje mis, en waarvan ik me afvraag of dit type ook in Nederland de absolute topper is: De vaargeul. Ik heb dan ook wel eens onder het genot van koffie (alweer) aan de Franse rivier met iemand zitten leuteren of het in Nederland niet net zo goed zou zijn in de geul. Meestal kwam dat geleuter na een goede Franse visnacht. Natuurlijk ligt het in ons koude land iets ingewikkelder, de vaargeul ligt een heel eind verder en bovendien stroomt het hier niet zelden veel harder. Zijn er rotaristen die hier iets over kunnen vertellen? Wat de Franse rivieren betreft, globaal genomen kun je de vaargeul als beste stek aanwijzen. Globaal genomen, want er zijn periodes in het voorjaar waarin ze massaal langs de kant af komen zwemmen en er zijn stekken waar je op die ene kanthengel juist de meeste beten krijgt (de zeldzame stekken waar het vanaf de kant meteen steil naar beneden loopt tot minimaal anderhalve meter). Andere uitzonderingen op de regel zijn de stekken waar je een soort van dubbele vaargeul hebt. Juist op deze stekken is het goed vissen op de ondiepere bult in het midden van de geulen. In bochten van Franse rivieren heb je niet zelden een behoorlijk steile, smalle bank, even uit de kant. Helemaal vol met stenen, schelpen en ander ongedierte. Topstekken natuurlijk, en ik ken één plek waar je absoluut bijna alles op die rand vangt, en in de vaargeul behoorlijk weinig. Je hebt drie hengels te besteden, en als je ruimte hebt zelfs vier (in Frankrijk). Het heeft dan ook absoluut geen nut om twee of drie hengels op dezelfde strook te leggen. Als het storm loopt in de vaargeul, dan vang je echt geen karper meer met een extra stok in diezelfde vaargeul. Integendeel zelfs, ook op Franse rivieren hebben karpers "warning-signalen". Er word immers al een jaar of vijftien fanatiek op karper gevist.

Trekgedrag

Eén van de allerbelangrijkste aandachtspunten, als je het mij vraagt. Het trekgedrag van rivierkarpers staan onlosmakelijk verbonden met het succes van een voerstek, met het type karper wat je op een bepaald moment vangt, en met de keuze van je stekken, al is dit laatste een redelijk lastig te doorgronden aspect. De honkvastheid waar Boudewijn het over heeft, is iets wat ik op de Franse rivier niet ben tegengekomen, niet in de laatste plaats omdat ik niet beschik over gigabytes vangstgegevens van de rivieren. Natuurlijk heb ik dubbelvangsten gehad, en voorbij zien komen. Maar wat zegt één dubbelvangst? Op zijn hoogst kun je daaruit concluderen dat Karper 1 in het voorjaar -wellicht- graag op stek A komt, en dat hij/zij in het najaar -wellicht- graag op stek B komt. Stapels nauwkeurige vangstgegevens ontbreken. Het enige wat ik uit Franse rivierdubbelvangsten heb kunnen concluderen is dat iedere gedubbelde karper van hot naar her zwemt. Maar erg betrouwbaar is deze info niet. Pas als je meerdere seizoensgebonden vangsten van specifieke karpers in kaart hebt, dan kun je wellicht honkvaste exemplaren eruit halen. ECHT honkvaste karpers, zoals we die hier en daar wel kennen -ook in Nederlands water-, karpers die jaar in jaar uit, week in, week uit, op dezelfde plek rondhangen bestaan niet op Franse rivieren. Zeg ik voorzichtig. Ook de grote karpers lijken gewoon vrolijk erop los te zwemmen.

's Avonds, wanneer de scheepvaart is gestopt, zo rond de schemering, dan komt het hele spul op gang. Grote groepen karpers trekken massaal (meestal) door de vaargeul op zoek naar vreten, waarbij ze dus vaak wél kilometers afleggen (soms doelbewust, richting een goede voerstek bijvoorbeeld!). Als het echt wild is, kun je ze al springend volgen of zien aankomen. Dit nachtelijke foerageren gebeurd overigens bijna altijd tegen de stroom in, een gegeven dat in enkele specifieke situaties belangrijk kan zijn, maar ik heb beloofd het kort te houden. s'Morgens, wanneer de eerste boten weer komen, dan stopt het spul, en door een dubbelvangst in zeer kort tijdsbestek heb ik zelfs het gevoel gekregen dat ze weinig anders doen dan een beetje doelloos ergens op half water in de rivier hangen, langzaam met de stroom mee af. Omdat ik het gevoel heb gekregen dat een bepaalde groep karpers over het algemeen redelijk in dezelfde area blijft (enkele dagen, en deze area schuift dan langzaam op) ben ik er van overtuigd dat voerplekken wel degelijk werken -in tegenstelling tot wat ik al veel heb gelezen en gehoord-. Dit gevoel word daadwerkelijk bewezen door springende karpers exact op de voerplek, na wat dagen voeren. Geen vijftig meter links of rechts ervan, maar steeds weer erbovenop. Uiteraard baseer ik dit bewijs op avonden waarop er (nog) geen voerbeurt is gegeven op de betreffende stek, maar waarop je wél steeds weer springende karper ziet. Een andere vaststelling hiervan op zijn minst zo interessant; Het voer blijft gewoon liggen op de plek waar het erin is gegaan! Ook na de nodige scheepvaart en stroming dus. Nogmaals, de karpers springen OP de stek, en niet links of rechts ervan. In den beginne was ik nogal huiverig over die grote boten en de stroming. In gedachten zag ik de ballen al over de rivierbodem rollen, om vervolgens ergens bij de stuw tot stilstand te komen.

Ik kan nog een paar kantjes doorgaan over trekgedrag, over trekgedrag van specifieke karpers, over verschillen in trekgedrag gedurende de seizoenen en over verschillend trekgedrag stuwstuk-gebonden. Maar, beloofd is beloofd en wellicht komen we daar tijdens de volgende beurt terecht.

Aas en voeren

Nu een eerste écht grote tegenstelling tussen de bijdrage van Boudewijn en de mijne. In tegenstelling tot Boudewijn zet ik de voerstekken zo ruim mogelijk op, en tijdens de visnacht gaan de voerboilies er zo ruim mogelijk omheen. Als er een voerstek opgezet word, dan zijn dat bijna altijd stekken groter dan vijftig vierkante meter, om verschillende redenen. Een belangrijke reden is dat rivierkarpers vaak in grote groep komen, en als je zo'n groep wilt laten stoppen, dan zal op zijn minst de helft van de karpers het op de betreffende plek interessant moeten vinden. Ten eerste denk ik niet dat een groep karpers (gemiddeld toch goed voor zo'n 30 a 40 karpers naar schatting!) "het" gaat doen op een plekje van vijf vierkante meter. Na twee vangsten is het dan toch ook wel afgelopen, en uiteraard willen we een zo groot mogelijk aantal karpers uit die groep vangen. De hoeveelheid hangt wel wat af van de situatie, maar over het algemeen voer ik een stek voor met pakweg vier kilo per stek, en tijdens het vissen zal de loop van de visnacht alles gaan bepalen. We hebben wél geëxperimenteerd met grotere hoeveelheden, maar veel verschil tussen vier kilo enerzijds of meer dan het dubbele anderzijds hebben we -in dezelfde sessie- niet kunnen ontdekken. Natuurlijk zijn dat weer van die situatiegebonden zaken, maar je komt er simpelweg té weinig om hier écht waardevolle informatie uit te halen.

Wat aas betreft kan ik kort zijn: Goede(!) boilies. Meer heb je niet nodig. Dus geen kilo's en kilo's maïs of kippenvreten. Op een witvis en barbeelrijke rivier als de Seine of De Yonne kun je je stekken zelfs behoorlijk om zeep helpen met graan. Nog nooit heb ik het gevoel gehad te kort te zijn gekomen omdat ik geen maïs of andere partikels bij me had, en mijn "buurman" wel…integendeel. Dat uitroepteken achter "Goede" (boilies) staat daar omdat ik net even iets té vaak heb gehoord dat een simpele goedkope readymade goed genoeg is, want op zo'n Franse rivier "vreten ze toch alles". Eén vreselijk groot misverstand… Franse rivierkarpers baden in het natuurlijk voedsel, en als er ergens een paar kilo gifballen liggen, dan gaan ze veel liever voor die duizend mosseltjes, tien meter verderop. Een vismaat van mij heeft zelfs zijn allerbeste Franse riviersessie gehad tussen, naast, tegenover, op en onder een paar Engelsmannen. Nachten met twaalf runs versus alwéér een nacht helemaal niets. Uit alle gegevens van die sessie is gebleken dat het maar aan één ding kon liggen, de ongelofelijk vieze geconserveerde chemische ballen van de Engelsen. Die konden beslist niet op tegen een degelijke diepvriesboilie van mijn vismaat. Kan het verhaal nog sterker? Jazeker! Aan het eind van de sessie gaf mijn vismaat een restant freezers aan de Engelsen, en je raad het al….

Ik ga het hier even bij laten voor wat deze bijdrage betreft. Hopelijk komt de volgende keer gelegenheid een sprongetje zijwaards te nemen, want bovenstaande kan wat mij betreft zelfs wel uitgewerkt worden tot vijftig pagina's, in plaats van vijf.

Chris Noorlander

volgende