Rot@ry Letter

3.1 Fotomanupilatie, commerciele wateren, rigs en voeren

vorige

Ben blij te vernemen dat de RL zo goed wordt gelezen. Vooral ook de bijdragen van de andere rotaristen is van een hoog niveau. Heb met veel plezier de meningen en bevindingen gelezen van anderen. Ook onze gastrotaristen hebben kwalitatieve hoogstandjes geleverd. Chris fantastisch stukje werk, zag er goed en verzorgt uit. Willem bedankt voor het nogmaals verder openen van de ogen. Ik zal het echter deze keer vrij kort houden, ik sta voor een lekkere lange sessie van 9 dagen en moet zoals gebruikelijk nog een paar dingen regelen.

Fotomanipulatie
Niet gedacht dat het zoveel moois teweegbracht. Mooie foto's Bart. Heb er weinig aan toe te voegen. Blijkt toch ieders eigen interpretatie te zijn. Keer op keer zie je foto's waar de mensen een van pijn verbeten gezicht hebben omdat ze de armen niet verder kunnen strekken en ze balen dat de lens van de camera niet verder kon dan 18 mm

Enduro's oftewel karperwedstrijden
Ik denk dat Mark en ik hetzelfde broertje dood hebben aan deze manier van vissen. Wat moet ik eraan toevoegen. Zelf heb ik ooit eens op uitnodiging van een winkelier meegedaan aan een wedstrijdje karpervissen. Met 100 man langs het Twentekanaal. Bezopen. Voelde me weer een klein kind.

Veel karpervissers komen voort uit de witvisserij. Ook ikzelf heb als klein jongetje menig partijtje gevist en heb nadat ik van junior, senior werd het wereldje niet meer kunnen begrijpen. Als jeugd ging ik veelal mee om iets te leren. Ouders van andere kinderen gingen mee en lieten ons van alles zien hoe het wel en niet moest. Een maal senior (15 jaar) viste ik met die "oude" mannen, en kon eigenlijk meteen niet aarden. We zaten in een rijtje en nu kwam het op eigen kennis aan. Het leuke was dat de eerste wedstrijd door mij gewonnen werd. Zodra we na de wedstrijd in het café waren aangekomen, waar volgens mij de drank roots van menig karpervisser ligt, werd mij geen blik gegund. Opa's werden op hun kunnen gewezen door een snotaap welk moeite had een 12 meter stok te kunnen hanteren. De borreltjes werden besteld en ik voelde mij een verloren visser. Afgunst en jaloezie bleken groot te zijn en deze kom je vandaag de dag helaas ook tegen in onze visserij.

Na een maand hing ik de spullen aan de wilgen en ging karperen. Nu 15 jaar later kan ik nog steeds de essentie van het wedstrijd karpervissen niet begrijpen Zoals Mark reeds de escapades van de wedstrijd op Madine aanhaalde is het toch echt te zot. Ik ken zelf een paar jongens die hebben meegevist en eentje zat er zelfs in de organisatie. Mensen die daar hun kamp bouwen en meer bier dan boilies zien hebben voor mij niks met vissen op en hebben zo ook niet door dat ze de sport te grabbel gooien. Een paar vissen werden er gevangen en that's it. Inschrijven is ook al een belachelijke gebeurtenis geworden. Bedragen van Fl. 3.000.- of meer is toch te zot voor woorden. De enige die er wel bij vaart is de organisatie en de commercie. Als een paal boven water is hier de grote hand van de commercie te zien die dit soort evenementen naar een dergelijk lag voetstuk dragen. Heb er verder weinig over te zeggen, lees Mark en Bart repliek nog maar eens.

Mark, je bent uitgenodigd voor het wedstrijdje goudkarperen bij mij thuis. Denk aan Time-out boilies en een PVA onderlijn. Ook ik heb mijn regeltjes. Inschrijfgeld : een krat goudgele amber.

Commerciële wateren
We blijven de C. keer op keer weer tegen komen. Het kan positief maar ook negatief. Dergelijke wateren zijn misschien wel onze toekomst. Ik zal proberen het uit te leggen. In Engeland zien we eigenlijk niet anders. Publiekelijk toegankelijk water hebben we er nauwelijks of niet. Syndicaten of dagkaart wateren zijn de opties Als je voor een syndicate Fl. 3000.- per jaar betaald, dan staat er natuurlijk ook wel weer iets tegen over. Dat veel mensen zich dit niet kunnen veroorloven weet ik, dit is helaas de keerzijde van de medaille. (Ik betaal tenslotte liever dit bedrag voor een heel jaar dan voor de deelname aan een weekeinde karpervissen met als optie wereldkampioen worden.) Dergelijke wateren hebben 1 of meerdere beheerders rondlopen. Iets dergelijks hebben we bijv. ook op de Nekker in Mechelen. Je hebt je wel aan strakke regels te houden maar dat is zo verkeerd niet. Veel van deze regels komen voort uit onderling overleg en veelal in het belang van de karper. Dit dient volgens mij ook de essentie te zijn. Er is een redelijke onderlinge controle wat bepaalde excessen de kop indrukt.

Op veel wateren kan het zijn dat mensen met barbecue en een bak bier de man aan het water neer strijken en het beeld naar de wandelende medemens nogal negatief maakt. We moeten niet vergeten dat er aardig wat karpervissers maar nog veel meer niet vissende medemensen zich storen aan een dergelijk gedrag. Bij ons in de stad heb je een karakteristiek watertje met een paar mooie vissen met een verhaal. Voor sommige jongens zijn dit targetvissen. Probeer je ze nu te belagen dan kan het zijn dat je rondom het uur bezoekers bij je hebt. De mensen die er in de buurt wonen ergeren zich aan het gelal en geschater wat 24 uur per dag doorgaat. Er werd zelfs gedart. Actuele situatie ter plekke is dat als je de regels naleeft, we niet mogen nachtvissen en als we vissen we maximaal maar 1 hengel ter hand mogen nemen. Wat niet wegneemt dat het soms nog een effectieve manier van vissen kan zijn, alleen het kwaad is al geschied en velen hebben dit niet door en gaan op de oude voet verder. We gaan langzaam aan de kant op dat we dergelijke maatregelen op meerdere wateren tegenkomen. Velen hebben niet door wat een bevoorrecht land we zijn met al dat water. Om nu het karpervissen veilig te stellen worden er dus wateren gepacht met de mogelijkheid daar rustig te kunnen vissen, zij het tegen betaling. Dat dit weer dollartekens oplevert is een reactie op een actie. Dat het in sommige gevallen de negatieve zijde van de handel betreft, karperhandel bijv., is jammer. Helaas is er in Engeland een goeie markt voor deze manier van karpers vangen en een goede boterham voor de Bonnie en Glyde van het continent, echter dit is iets voor de politiek en de NVVS en de KSN. Ik weet dat men er mee bezig is, misschien dat Aart Lokhorst of misschien Klaas van de Herik hier op kan reageren Deze mensen zijn op dit niveau aardig bij.

Alleen maar rozengeur en maneschijn is het op een dergelijke syndicate water ook niet. Als we de boeken van Maylin mogen geloven, zijn de paden langs het water 's nachts moeilijker te bewandelen dan overdag.

Gedachten over rigs
Chris heeft een heet hangijzer uit het vuur gehaald. Rigs en rigs we raken er niet over uitgepraat. Boekenvol zijn er over geschreven. Waar zal ik beginnen.

Mijn eerste rig/ haak, (bij horen ze bij elkaar) waar ik mee op karper vis was de goudkleurige Kamasan haak met bled. Via een kennis uit Nijmegen kwamen we aan deze haken. Soepele onderlijn van +/- 25 cm. en een losse hair aan de haak geknoopt. Vangen deden we. Veel vangen deden we ook. Het is moeilijk te concluderen dat we nu alles aan een bepaalde rig toe kunnen schrijven. We hebben zoals reeds door Chris aangehaald zoveel meer karpervissers dat het vangen een stuk moeilijker is geworden. Je moet ten eerste de vissen op het bewuste water met meerdere mensen delen. De vissen krijgen argwaan en kennis van die "toverbal". (ander RL-item). We moeten relativeren.

Het boek van Kevin Maddocks kwam in mijn bezit en het hoofdstuk over zijn aquarium en de bewoners ervan werd meerdere malen gelezen. Ik heb een klein beetje technische feeling en scholing, en hierdoor hebben rigs en de werking ervan altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn visserij en vrije tijd.

De Kamasan haken hebben nog steeds een enorme aantrekkingskracht op mij. Door deze haken met een aparte hair (wel gevlochten draad) te knopen krijg je wanneer je aan beide einden trekt een draaiend effect. Een klein tubje op de haaksteel deed de rest. Soepele onderlijnen hebben altijd mijn voorkeur gehad. Een kleine stringer eraan met een paar boilies en het in de war gooien was voorbij. Echter na verloop van tijd ga je ook kijken waar je een vis in de bek haakt. Met een soepele lijn en deze lengte haakte ik de vis overal. Bovenin, onderin, en aan de zijkant. Echter wat me zorgen baarde was dat de lijn in de hoek van de bek ging snijden. Met name op een zandput viel mij dit op. Vissen hebben daar veelal zachtere bekken. Hierdoor ging ik ook links leggen tussen het type water en de bewoners ervan. Weke bekken en dergelijke krachten met een bungelend stuk lood zorgden volgens mij voor de problemen. Ik ging op zoek naar iets anders.

Daar ik de vissen in het opnemen van het aas wilde begeleiden en ze de vrijheid enigszins wilde ontnemen stapte ik over op de pop-up in combinatie met een combi-rig. De boeken van Maylin werden erbij gehaald. De resultaten hebben mij enigszins verbaasd. Met pop-ups heb ik eigenlijk aparte resultaten gehad echter de combi-rig beviel mij heel goed. (gebruik vandaag de dag alleen nog maar witte pop-ups) Doordat het soepele deel enorm werd verkort in zijn lengte kreeg ik de haak daar waar ik hem hebben wilde. Bij gebruik van een combi-rig gebruik ik vandaag de dag altijd snake-skin van Kryston.

Van de combi-rig kwam vanzelf de stiff-rig. Ik viste op een gegeven moment met een omgekeerde stiff-rig. We hadden de jaarlijkse kerstsessie aan het Twentekanaal (2de kerstdag t/m nieuwjaarsdag) en kregen van de Engelsen aldaar tegen de kou wel eens een lekker pilsje. Na 's nachts een 100-tonner aan de lijn gehad te hebben, was het tijd om iets nieuws aan te knopen. Door de kou (ahum) kwam ik een beetje met de eindjes in de war en viola daar zat aan de haak een stukje nylon van 5 cm. Het soepele gedeelte was 7 cm. 's Ochtends tegen 10 en had ik op deze rig meerdere vissen en op de andere (twee) niks. Voor mij was de stiff-rig geboren. Wat ik met de hair moest doen wist en weet ik eigenlijk nooit. Zowel soepel als stijf heb ik er redelijke ervaring mee. Het gevoel zegt mij echter dat op het moment dat de haak vlees gaat of wil pakken deze alle vrijheid moet krijgen en de boilie niet in de weg mag zitten. Prefereer dan ook een soepele hair

Daar de soepele onderlijn toch op sommige wateren weer werd ingezet, ik wilde op een gegeven moment terug naar het begin, nml. freelining met een 50 grams loodje, kwam ik op het idee de tube die ik op de haak zette iets langer te laten en deze te buigen. Bij nylon krijg je tenslotte een mooie hoek wanneer je vanaf de binnenkant van de haak knoopt. Deze hoek werd nagebootst door een stijve tube over de steel te schuiven en de kop van het haakje aan de achterkant erdoorheen te prikken. De tube stond nu naar voren en we hadden onze eigen "line-aligner" Ook werd er met langere haken gevist. Echter ik bleef de soepele onderlijn in deze combinatie trouw.

Piggy bents vingen heel goed maar raasden door de bek. Schade en schande wat deze haken aanrichten. Maar vangen dat deden ze. Mustad O'shaunessie en de WS-jes werden iets gebogen in de steel en ingezet als vervanger van de Piggy. De resultaten logen er niet om. Toch was ik niet helemaal tevreden. De Ritchie Mac Donald haken hadden dat wat ik zocht. Echter Partridge maakte de haak na enige tijd niet meer zoals ik gewend was. De punt werd ingekort. Was volgens mij een mode trend bij Partridge en meerdere goeie haken konden we vanaf nu dumpen.

Sinds enige jaren zweer ik weer bij klauwpunt haken en ben zodoende weer terug bij af. Kamasan in de maat 4. Gaan we iets zwaarder te werk dan komt er al gauw een boiliehook continental aan de lijn. Ook wanneer ik mijn eigen D-rig knoop. Deze haken zet ik zowel in met een stiff als een soepele onderlijn. Echter dat de lengte van mijn onderlijnen zijn verkort ten opzichte van eerder is een feit, ik haal zelden de 20 cm. Zelfs op Cassien heb ik na enkele dagen geblankt te hebben de sessie weten te redden door zeer eenvoudig te werk te gaan. Knoop maar eens een klein haakje met een no-knot knot aan een kort soepel onderlijntje. Vanaf deze knoop, knoop je gewoon je hair door. Het ziet er niet uit, maar vangen. (of niet R.)

Ga ik over op langstelige haken dan hebben de TMC haken mijn voorkeur. Deze haak vis ik echter altijd met een stiff-rig. Heb ze gevist tot en met 7 cm. lengte. Betekend dat ik eigenlijk maar 3 soorten onderlijnen vis en hierin mijn vertrouwen heb. Ben te vaak met mijn neus op dikke vis gedrukt door vangers die vissen met de eenvoud terwijl ik 's nachts wakker lag wat nu toch de reden was dat ik niet ving en pietje wel.

Echter, ik ben van mening dat het minder aan de rig ligt dat we niet vangen dan aan de plek, tijd en het gebruik van aas in samenhang met onze voertactiek.

Voeren, wel of niet doen
(nieuw onderwerp)
Nu we weten dat rigs niet het belangrijkste zijn wat ervoor zorgt dat Frank zijn vissen vangt, heb ik de volgende vraag. Hoe kijken we tegen het voeren en opbouwen van stekken aan?

Velen vissen tegenwoordig alleen nog maar de vrijdagnacht en gaan vanuit hun werk naar het water. Zelf heb ik ook een tijdje tot deze groep vissers gehoord, verbouwing van eigen huis en dat soort tijdverdrijf waren de oorzaak. In deze tijd was het schrapen voor een visje, terwijl kennissen om heen met "bakkenvol" naar huis gingen.

Zelf heb ik in het verleden verschillende bevindingen overgehouden aan het wel of niet voeren. In den beginne waren we voor wel 400% gemotiveerd wanneer het ijs van het water verdween. De eerste sessie werd geplant en vanaf dit moment stond de roltafel wekelijks op tafel. (versheid was een prioriteit) Voeren deden we ook. 2x in de week, ook als we niks vingen. De vis at tenslotte wel zijn boilies alleen niet op het moment dat wij er waren, dachten we. Na met meerdere collegavissers ideeën gewisseld te hebben stapten we over op het voor voeren van een stek voor 1 a 2 dagen. Echter we wisselden te vaak van aas in mijn ogen.

Het boek van Aalten en Jongens kwam in de winkel en zodoende ook onder mijn ogen. Het boek deed enorme stofwolken opwaaien, en de discussies kwamen opgang. Dat er een kern van waarheid in zat, stond buiten kijf. Echter het werd in mijn ogen iets te ver doorgedreven. Komma's en dergelijke zaken gaan me iets te ver. Koolhydraten en nog eens koolhydraten waren het motto. De eerste boilies werden volgens het principe van deze heren gedraaid en we vingen. Nu deden we dit al en ik moet bekennen dat we zelfs al ik weet niet hoe lang met koolhydraten visten zonder dat we het zelf zo onderkenden. Griesmeel, maïsmeel polenta etc. waren al de hoofdbestanddelen van onze oude vertrouwde mixen. Dus de koolhydraatactie was al lang en breed ingevoerd. Echter door het boek gingen we gestructureerder te werk en dit is denk ik het meest essentiële aan het boek. Niet zozeer de tienden % etc. maar het met zorg opbouwen van een stek. + het feit dat we wel met beleid hoeveelheden voerden.

Eerder deden we de boilies uittellen alvorens we ze te water lieten. Liep het niet dan bleven we doorvoeren alleen werd de hoeveelheid verminderd. Liep het wel dan verhoogden we de hoeveelheid. Na de verhalen van Evert en Ruud werd er met afgewogen hoeveelheden gevoerd. Dat we er onze eigen visie in moesten leggen hadden we snel door. Lang voeren bleek minder succesvol, kort voeren had respons. Werd hier helemaal van overtuigd toen de pijlen gericht stonden op een 18 kg. schub 45 km. van huis. Door de afstand en de beperkte financieele situatie van destijds (school) kon ik het mij niet veroorloven om te gaan voeren en hield het op iets langere sessies. Anderen daar en tegen hadden deze vis na 3 weekenden al op de mat, als gevolg van een paar dagen voeren op plekken die eerst zorgvuldig werden "bespioneerd". Na dit ook gedaan te hebben had ik hem er uiteindelijk op.

Vaak voerden we ook meerdere plekjes op het water, liep het vooraan in het gat niet dan liep het links onder de rieten wel.

Dat we zodoende eigenlijk over het gehele water plukjes voer verspreiden en zodoende de "de Baets" theorie uitvoerden wisten we niet. Alles krijgt een naam zodra iemand het publiseerd. Dat dit wel de vangsten ten goede komt staat bij mij als een paal boven water.

Tight lines.

The Mugman

volgende