Rot@ry Letter

3.3 Voeren, winter, rigs, pop-ups, soaks en dips

vorige

Tja, daar zitten we dan. Goed en wel winter en nu al halsreikend uitziend naar het voorjaar. Vreemd eigenlijk; op warme zomerdagen kun je aan niets anders denken dan een goede wintersessie. In gedachte zie je het kale verlaten water al voor je en ruik je de pan met spek en wat smaakt dat 's winters altijd goed (in de zomer ook trouwens). Maar ach, winter betekent ook weer beurzen, open deur dagen en meetingen, dus een rotary letter past daar ook wel bij. Tijd om je gedachten te laten gaan over het voorbije en het komende seizoen en hier en daar ideeën opdoen die je kunt inpassen in je eigen visserij. En wat een mazzel om als gast rotarist te mogen reageren op de bijdragen van Frank Siemerink en Mark van Balveren. Gedaan met die ongein of fotomanipulatie en dergelijke, bedankt jongens! Zeker met de onderwerpen van Mark kan ik me volledig vinden. Dat is toch waar het om draait bij een rotary; ervaringen uitwisselen en kunnen leren van elkaar. Kortom ik hoop dat mijn bijdrage ook iets zal toevoegen aan deze gedachte.

Voeren
Ik behoor als zo velen onder ons ook tot de groep vissers die in principe alleen maar de vrijdagnacht tot zijn, of haar, beschikking heeft. Eén nacht per week om datgene waar je de hele week over na hebt kunnen denken te verwezenlijken. Faal je, dan moet je een week wachten voor een herkansing. Het klinkt cru, maar zo simpel is het wel. Mijn voorbereiding voor die ene nacht is dan ook optimaal en daar hoort voeren dus ook bij. Maar waar ik de meeste tijd aan besteed, is toch wel het zoeken en uitpeilen van stekken. Zeker in de zomermaanden gaat er nagenoeg geen dag voorbij of ik ben wel aan het water te vinden, soms maar een kwartier, andere keren enkele uren. Contact hebben met het water wat ik bevis is voor mij een bijzonder voornaam aspect binnen mijn visserij. Op vrijdagavond mijn materiaal en een zak knikkers in de auto slingeren en "zomaar ergens" gaan zitten is niet aan mij besteedt. Ik moet aanknopingspunten hebben en ergens naar toe kunnen werken. Het klinkt misschien maf, maar in negen van de tien gevallen heb ik mijn sessie al gevist voor er ook maar één hengel is ingegooid. Wat het voeren betreft; al een kleine 10 jaar vis ik volgens het principe 3 dagen voeren 1 nacht vissen. Evert noemt het "afromen" en Luc omschrijft het als "hit and run". Persoonlijk vind ik Luc zijn omschrijving het dichtste in de buurt komen, vrij vertaald kom je namelijk op: "toeslaan en wegwezen". Helaas komt "blanken en afdruipen" ook wel voor, maar dat is weer een ander verhaal. Dit jaar zijn we, Roelof Schut en ik, weer eens met onze neus op de feiten gedrukt dat het niet echt zinvol is om een tweede nacht op zo'n gevoerde stek door te vissen. Die eerste nacht, daar moet het in gebeuren. Gebeurt het niet dan is de kans klein dat het de tweede wel zo zal zijn. Feitelijk ben je dus beter af, indien je twee nachten ter beschikking hebt, twee stekken voor te bereiden. Een en ander is natuurlijk wel afhankelijk van het water dat je bevist. Deze tactiek is op groot water of kanalen natuurlijk een stuk efficiënter dan wanneer je op een kleiner afgesloten water vist. Mark maakt in zijn bijdrage de opmerking dat het kan voorkomen dat je op een bepaalde stek gevoerd hebt en dat de vissen als een bezetene aan de overzijde springen. Knap pijnlijke situatie, maar indien deze zich voordoet dan is je voorbereiding zeker niet optimaal geweest. Zoals ik al eerder aanhaalde vind ik contact met het water belangrijk, je kunt na verloop van tijd aardig een inschatting maken waar je de vis verwachten kan. "Ja, maar dan hoef je helemaal niet meer te voeren", zullen sommige opperen. Maar is dat zo? Vergeet niet dat je maar één nacht hebt, dus optimaal gebruik maken van een situatie is wel gewenst. Een tweede voordeel en zeker geen onbelangrijke: voeren schaadt het vertrouwen absoluut niet!
Voeren in de winter
Niet dus! Waarom niet? Heel simpel, aangezien ik in de hengelsport werkzaam ben, is het vanaf begin januari tot eind april elk weekend werken geblazen. Dus iets opbouwen en afmaken is er niet bij. De enige periode dat ik zoiets zou kunnen doen, zijn de maanden november en december. Afgelopen jaar heb ik deze maanden doorgebracht op een relatief makkelijk water met een zeer goed bestand. Een knollentuin dus met de nodige wippers, om eens wat populair taalgebruik te bezigen. Naar mijn mening zijn dit soort sessies bijzonder zinvol. De enige manier om er achter te komen of een bepaalde tactiek werkt, is door te vissen en … te vangen! In principe kwam het op het volgende neer: "Get the spod out and bag them". Veel meer wil ik hier nu niet over kwijt, komend jaar komt er in de Karper een artikel over deze visserij.

Rigs
De allerbeste rig is goed voeren! Zo simpel is dat, niet meer en niet minder! Weet je op een bepaald moment een competitie te ontketenen om je aas, dan kun je gebruiken wat je wilt maar vangen zul je.
Hetzelfde geldt natuurlijk wanneer je een situatie weet te creëren waarin de karpers met volledig vertrouwen azen. Feitelijk vind ik dat toch wel het allermoeilijkste; het inschatten van de hoeveelheid aas dat je nodig hebt tijdens het vissen. Toch valt en staat hier, voor mijn gevoel, alles mee. Ik kan mezelf namelijk niet aan de indruk ontrekken dat wanneer er een ware competitie afspeelt, je haakaas makkelijker opgenomen wordt dan wanneer er één vis scharrelt over je (standaard) 20 voerboilies.
Misschien laat ik één en ander wel heel erg simpel klinken, maar resumerend durf ik het volgende te stellen: op "makkelijk" water is voedselnijd het sleutelwoord en op "moeilijk" water vertrouwen. En in beide gevallen komt er een behoorlijke hoop aas aan te pas, is het niet tijdens het vissen dan toch zeker vooraf.

Over het bovenstaande nadenken en die situatie juist proberen in te schatten, vind ik dus een stuk voornamer dan mijn rigs. Niet dat ik er geen aandacht aan schenk, niets is minder waar! Een grotere "zeikerd" over rigs dan mijzelf ken ik niet! Rigs knoop ik thuis, als ik aan het water nog moet gaan uitvogelen welke rig ik ga gebruiken dan is mijn voorbereiding dus waardeloos geweest. En een rig van 15 cm is bij mij dus ook 15 cm. Erg hè? Ik vind van niet! Vertrouwen jongens, dat is waar het hier om draait! Als jij er vertrouwen in hebt om je buzzerbars af te stellen met een waterpas, of vol te hangen met allerlei ongein, lekker doen. Dan doe ik mooi het gene waar ik vertrouwen in heb met mijn rigs. Geen ruimte voor twijfel bij deze jongen! Als ik aan het vissen ben dan moet ik niet hoeven nadenken over mijn rigs, aas en materiaal. Dan wil ik maar met één zaak bezig zijn en dat is vissen, de situatie zo optimaal mogelijk proberen uit te buiten.

Maar goed, mijn rigs. De eerste fatsoenlijke haken die ik gebruikte waren de Jack Hiltons en de Rini Groothuis haken. Ik weet het nog als de dag van gister; begin jaren tachtig, in een tussenuur van school, op de fiets, als een speer naar Breda's Hengelsport Centrum. Wat is er sinds die tijd veel veranderd, behalve Frans, de verkoper bij BHC, die hangt nog steeds op dezelfde manier en met hetzelfde gevoel vol humor achter de toonbank. "Kom de gij weer hoakskes hoalen menneke, die zwarte motte gij hebben, nie?" Er ging dan zo'n kast open waar je als jong ventje zo lekker boven kon kwijlen, geweldig! Tegenwoordig gaat het meer in de trend van: "daar hangen ze en hier afrekenen". Die Groothuis haken werden toen nog verstopt in een bal deeg en de Hiltons vol geprikt met zachte maïs. Simpeler kon eigenlijk niet, een hoofdlijn met direct daaraan een haak. De rest is feitelijk geschiedenis, de hair deed zijn intrede en voila we zijn waar we nu zijn, terug bij af. Hetzelfde geldt voor mijn rigs. Wanneer de situatie het toelaat knoop ik ze gewoon van nylon, hetzelfde als wat er op mijn molen zit. In andere situaties 25 Lb Silkworm of Quicksilver. De lengte varieert van 10 tot 20 cm afhankelijk van hoe ik denk dat er geaasd wordt. Momenteel zitten er in mijn tacklebox maar twee soorten haken, Tiemco's TMC 700 maat 6 en 8 en Star Baits SB 100 maat 6. Twee soorten waar ik van op aan kan. Niet dat er nooit vissen op gelost worden, het tegendeel is waar! Ik denk niet dat er een haak bestaat waar je nooit een vis mee lost. En jawel, ik heb ook in het verleden de onnozele gedachte gehad dat dit soort haken zouden bestaan. Een vis lossen betekende een andere haak, een tijdje ging dat dan goed tot het weer eens zover was. Er zijn gewoon te veel variabelen die daar een rol in spelen. Uiteindelijk loop je weer achter de feiten aan te rennen zonder er iets van te begrijpen. Dus tegenwoordig houd ik het bij twee soorten en wat dat lossen betreft: "some you win and some you loose". Voor zowel nylon als gevlochten draad geldt dat ik mijn haken aanknoop met de "PB knoop", de binnenwaartse vorm van de "knoop zonder knoop". Piet Vogel heeft deze knoop als eens uitgelegd in de Karperwereld en Piet kennende is hij zeker bereid hem uit te leggen op één van de beurzen. Mijn hairs; deze worden bij gevlochten draad gewoon doorgeknoopt en bij nylon vooraf geknoopt met bijv. 6 Lb Samson (Kryston). Ik ben namelijk ook van mening dat hierdoor mijn boilie zich een stuk vrijer kan bewegen. Alweer een vertrouwenskwestie misschien? Wat ik wel weet en een groot voordeel vind, is dat de kans op het beschadigen van het nylon door het oogje van de haak, knap gereduceerd wordt als je eerst je hair aanknoopt. Knoop je namelijk ook je hair aan met een PB knoop, van twee of drie wikkelingen, dan vormt dit mooi een buffer voor het nylon. Kortom mijn rigs zijn feitelijk behoorlijk standaard, geen ingewikkelde toestanden.

Wat ik bij zowel Frank als Mark mis in hun bijdrage is het lood, of beter gezegd het loodgewicht wat ze gebruiken (in mijn geval is meesjouwen beter van toepassing). Een nieuw onderwerp misschien? Persoonlijk houd ik het op een "vast lood" montage van minimaal 100 gram, ook wanneer ik onder m'n toppen vis. Een "kleine" scherpe, sterkere haak en een "flinke bonk" lood werken in mijn visserij prima.

Pop-ups, soaks en dips
Ha, die wil er makkelijk vanaf komen, gewoon twee onderwerpen in één keer behandelen. Misschien lijkt het zo, maar de enige rede hiervoor is dat beide gewoon nauw met elkaar verbonden zijn. In mijn geval zo nauw dat ik ze niet los van elkaar gebruik(te). Dat pop-ups werken, daar ben ik van overtuigd, maar of ze beter werken dan een normale boilie, of zoals de Engelsen dat zo mooi noemen een "static", daar moet ik toch mijn twijfels bij zetten. Ook hier weer geldt het gezegde; "de wens is de vader van de gedachte", kortom je kunt jezelf afvragen dat je vangt dankzij of ondanks. Toch heeft het vissen met pop-ups voor een lange tijd mijn visserij bepaald en hebben ze me meer dan genoeg vissen opgeleverd. Om enige ervaringen aan deze nu nog lege schermruimte toe te vertrouwen zal ik, net als Mark in zijn bijdrage, over producten moeten praten om volledig te kunnen zijn. Geen probleem mee? Mooi, ik ook niet, maar reken me dan niet af op commerciële activiteiten. In het begin maakte ik, net zoals de meeste, mijn pop-ups van hetzelfde deeg als mijn voerboilies. Gewoon wat deeg om zo'n mooi wit polystyreen balletje, even koken, laten drogen en vissen maar. Wat regelmatig voorkwam in die periode is dat ik 's ochtends mijn hengel binnendraaide en enkel een mooi wit bolletje op mijn hair kon verwelkomen, een sessie met een "perfect blank" kon weer bijgeschreven worden! Ik liep toen nog rond met het idee dat een pop-up qua samenstelling identiek zou moeten zijn aan mijn voerboilies, want stel... Niets bleek minder waar en als je er over nadenkt is het zelfs behoorlijk naïef om dat te denken. Alle voerboilies liggen verspreid op de bodem, soms zelfs gedeeltelijk of geheel erin weggezakt en dan staat daar één zo'n knikker parmantig te staan. Of dat nu zo natuurlijk is? Kortom of je pop-up nu van je basismix of iets kompleet anders gemaakt is, het maakt niets uit. Een karper heeft nog steeds geen handjes en de kans dat hij ze ooit zal krijgen is uitgesloten. Dus of een vis die pop-up nu opneemt omdat hij er leuk uitziet, in de weg staat, puur uit nieuwsgierigheid, omdat hij attractief is en weet ik nog al meer, hij neemt hem op met zijn bek wat jou dus een kans geeft hem te vangen! Wat je echter nooit zult weten, in tegenstelling tot een normale boilie, is waarom? Maar als de vissen met een meer dan rap tempo jouw landingsnet induiken is dat trouwens wel het laatste waar je jezelf druk om zou moeten maken, iets wat ik dus ook nooit gedaan heb. Dat mijn visuitrusting in een vrij vroeg stadium uitgebreid werd met een magnetron zal dus niemand verbazen. Wat mij echter nog steeds verbaasd is dat ik geen golf speel. Zeker in het begin was het met die magnetron dikke pret, maar toen ik één en ander onder de knie begon te krijgen werd de pret nog groter. Perfecte pop-ups, loeihard en drijven als een tierelier. Ik maakte ze als volgt: 4 delen Carp's van Star Baits (dit is een neutrale boiliemix), 2 delen caseïne 90 mesh en 1 deel ei-albumine. De Carp's wel eerst zeven met een theezeefje of fijnmalen, het is namelijk een mix met enkele grove bestanddelen.

Trouwens een kleine tip tussendoor; wil je pop-ups een echt felle kleur meegeven, kleur dan eerst de basismix met witte kleurstof en meng de gewenste kleur door de eieren. Voor 200 gram mix en 2 eieren gebruik je 1 volle theelepel wit door je mix en 2 knappe theepels geel, rood of wat je maar wilt door je eieren. Teveel kleurstof? Waarom? Als die vis erachter komt dat die fel gekleurde knikker feitelijk "overloaded" is, moet de rig zijn werk al gedaan hebben en jij met een kromme hengel staan.

Goed, terug naar de pop-up bereiding. Voor 2 eieren gebruikte ik altijd dezelfde hoeveelheid flavour die normaal in een mix voor 5 eieren ging, het dubbele dus. De gedraaide boilies werden zeker 4 à 5 minuten gekookt en zodra ze uit het water kwamen op een cocktailprikker gestoken, beter nog is draaien. Wees hier snel mee want tijdens het afkoelen worden ze harder en wordt de kans op scheuren groter. Dan wacht je het moment af tot er niemand thuis is, neem deze tip ter harte! Zeker als je, zoals Luc de Baets dat zo mooi noemt, met "doortastende geuren" bezig bent. Wat de magnetron betreft; deze zet je op de hoogste stand en legt er een stuk keukenrol in, dit neemt mooi het vocht op wat er uit de boilies komt. De boilies leg je dan mooi in een cirkel op de buitenste rand en laat ze er één minuut inliggen. Leg je de boilies verspreid op de schaal dan zullen de pop-ups uiteindelijk niet identiek zijn, de één drijft dan (nog) beter dan de ander. Na één minuut haal je ze er dus uit en legt er de volgende partij in, ondertussen haal je uit de eerste partij de cocktailprikkers. Heb je een mix gemaakt met 2 eieren dan krijg je ongeveer 3 partijtjes. Na alles 1 minuut in de magnetron te hebben gehad herhaal je het hele verhaal nog twee keer, maar dan iedere keer voor een halve minuut. Laat je alles in één keer achter elkaar in de magnetron dan bestaat het gevaar dat sommige zullen verbranden, de cocktailprikker en het centrum van de boilie toch zeker. Trouwens niet vergeten om af en toe het stuk keukenrol te vervangen. Klinkt allemaal vrij omslachtig niet? Nou, daar heb je dan ook gelijk in, maar het resultaat is dan ook perfect. De nog enigszins "sponzige" boilies zijn na een uur of twee loeihard en hebben al een keurig gaatje voor de bevestiging op een hair, kun je mooi de dental-floss thuis laten en gebruiken waar het feitelijk voor bedoeld is. Of was dat nu wel speciaal op de markt gebracht om pop-ups aan te knopen? Tijd voor een soak, nou ja soak. Je neemt gewoon een lege pot, doet hier exact dezelfde hoeveelheid flavour in die in je mix gegaan is, boilies erbij en gedurende een week regelmatig schudden tot alle flavour in de pop-ups getrokken is. Op zich allemaal niets nieuws, Maylin beschreef deze bereiding al eind jaren tachtig. Roep ik enkele alinea terug dat ik producten zou gaan noemen dus dat zal ik eerst maar eens doen. De mix heb ik al omschreven dus wat nog ontbreekt zijn enkele flavours, met de nadruk op enkele, want veel heb ik er niet gebruikt. Een Scopex met Sense Appeal regular (Catchum of Nash) of Scopex met Attractant naturel (Star Baits) combinatie, niet te vergeten Oil Complex Indian Spice (Star Baits) en wel de meest opmerkelijke; essential oil Asafoetida, dit waren mijn favorieten. Zeker die laatste twee kwamen met name in kouder water bijzonder goed uit de bus. Hier snap ik dus werkelijk niets van, want de oplosbaarheid van die producten is nu niet het allerbeste. Maar misschien juist daarom dat ze dus toch gevonden worden. Voor beide producten geldt dat ze puur natuur zijn. Asafoetida is een etherische olie gewonnen uit een plant afkomstig uit het Middellandse zeegebied en Oil Complex Indian Spice is een olie voorzien van de nodige kruiden zoals paprika, knoflook etc. Beide hebben nog één zaak gemeen; ze meuren verschrikkelijk! Er schiet me gelijk nog een leuke anekdote te binnen. Enkele jaren terug zaten we, Fred Musler en ik, hartje winter te vissen in het Brabantse. Fred had het weer eens helemaal voor elkaar, zijn stoel stond dus weer boven op een verse hondendrol. Koud, windstil en maar lekker in de poep roeren. Ja, ja, Fred heeft kennis van zaken. "Hier Fred, een vers luchtje", en hop enkele druppels asafoetida op zijn warmtepak. Een nieuwe discussie was gelijk aan de orde, je weet wel, zo een met de nodige krachttermen. Als ik Fred moet geloven wordt hij nog regelmatig aan deze sessie herinnerd. Nee, niet omdat hij weer eens in de shit zit, straf spul die asafoetida!

Nog een laatste opmerking over pop-ups, de hoogte waarop hij gevist wordt. Persoonlijk vind ik een afstand van 2 à 3 centimeter tussen de haak en het loodje effectief genoeg. Hoger leverde me nooit meer vis op en lager kun je net zo goed geen pop-up gebruiken (tenzij je daar speciale redenen voor hebt). Mark kwam al met de naam "zipp rigs", sorry Mark maar zullen we daar maar "zig rigs" van maken. Als ik het goed heb, was dit weer eens een idee van Zenon Bojko. Hij gebruikte deze rigs op Layers. Een water waar hij, na huis en haard verkocht te hebben, woonde. Rob Maylin heeft het ook regelmatig over pop-ups direct vanaf het lood gevist, het zou met name interessant zijn om vissen te onderscheppen die over "bars" patrouilleren. Veel zinnigs weet ik er niet over te zeggen, puur door het feit dat ik er geen enkele ervaring mee heb.

Ik laat het erbij wat deze bijdrage betreft. Ik hoop dat ik aan de vraag heb kunnen voldoen iets toe te voegen aan de rotary gedachte. Het enige wat me nog rest is iedereen een goed, gezond en visrijk 2001 toe te wensen en dat er maar weer veel persoonlijke records mogen sneuvelen!

volgende