Rot@ry Letter

9.2 Betaalwater, een aanwinst of een gedrocht voor ons
      karpervissers ?

vorige

Laat ik voordat ik dieper op de materie inga eerst mijn standpunt omtrent het fenomeen betaalwater duidelijk maken. Ja, ik ben een keer op dergelijk water geweest en ben dus een klein beetje een ervaringsdeskundige (nu niet gelijk kappen met lezen, schieten op mij graag na de volledige inhoud op het board). Ik heb daar een leuke week gehad, maar moest toch concluderen dat het niet mijn ding was. Zeker met de praktijken die Peter al aanhaalt kun je, tenzij je oogkleppen op hebt, mijns inziens alleen maar tegen dergelijke praktijken zijn.

De waarheid op een betaalwater is vaak een mistig geheel

Voorbeeldwater

Laat ik toch even verder gaan op de de 14 stellingen. Ik ben namelijk niet tegen een goed beheerd water. Beheerders die het op deze manier doen hebben mijn zegen. Alleen vraag ik me af of zoiets commercieel wel haalbaar is. Ik neem gewoon een water bij mij in de buurt en stel me de vraag of dit water met het huidige bestand op de lange termijn rendabel kan zijn als een betaalwater. De plas is ca. 20 ha groot en heeft dieptes die 20 meter benaderen. Het bestand is aardig te noemen, een natuurlijke opbouw met een dunne toplaag. Door de natuurlijke bezetting is de biologische draagkracht van het water ruim voldoende om in de levensbehoefte van de aanwezige vis te voorzien. Om aan de lijst van Peter te voldoen zet ik er geen karper uit, dit scheelt zeker voorlopig kosten die momenteel niet nodig zijn. Als aantal stekken reken ik een visser per hectare, en ga er daarbij van uit dat er veel met koppels gevist wordt. Zo kom ik dus tot 10 stekken in totaal. Het water is reeds bevist door lokale vissers, dus enige vorm van negatieve conditionering is reeds aanwezig. De stekken worden verhuurd van half maart tot eind oktober, ruim 7 maand per jaar is dus zo'n 32 weken. Dit zou betekenen dat het aantal bezoekende vissers 32 weken keer 20 vissers is, 640 vissers dus. Het water zit echter niet altijd even vol, door het jaar heen heb je zo'n 450 bezoekers.

Ik denk dat wanneer je volgens deze voorzichtige aanpak te werk gaat en je na een jaar vissen de balans op maakt, dat je niet anders kan concluderen dan dat er relatief weinig vis is gevangen. De vissen zijn niet afhankelijk van het vissersvoer, hebben keus zat in natuurlijk aas. Hoewel ze af en toe best gevangen zullen worden zullen ze snel genoeg leren dat vissersaas gevaarlijk is en het gevolg is dat ze het mijden of zeer voorzichtig benaderen.

3x betaald het haasje in een week laten sporen na

Gevolgen

Wat zijn nu de gevolgen voor het water geweest gedurende dit jaar? De 450 vissers die er geweest zijn, zijn bepaald niet spaarzaam geweest met voer, er is zo'n 9000 kg voer ingegaan (20kg/visser). Doordat de vis niet afhankelijk is van al dit voer is een deel hiervan verrot, met als gevolg dat de waterkwaliteit achteruit is gegaan. Mede hierdoor is de hoeveelheid natuurlijk voedsel verminderd en is de conditie van de vis langzaam achteruit gegaan. Hiermee samenhangend zijn ze gevoeliger geworden voor ziekten, en een aantal vissen is al flink afgevallen door een niet dodelijk virus. Ook herstel na een vangst duurt langer, en gedurende die tijd groeit de vis niet. Bovendien wordt de vis nu langzamerhand gedwongen wordt om toch het vissersvoer te gaan benutten, wat tot gevolg heeft dat de vissen vaker gevangen worden en vaker dienen te herstellen van een verblijf op het droge. Nu hoef je geen professor te zijn om te begrijpen dat er op deze wijze een vicieuze cirkel ontstaat, die alleen maar harder omlaag gaat, met als gevolg dat het hele water uiteindelijk naar de kl*ten gaat.
Ook commercieel gaat het je niet voor de wind. De eerste maanden gingen prima, zeker doordat er in het verleden geen mogelijkheden waren tot legaal nachtvissen. Daardoor waren de vissen met enige regelmaat de klos tijdens de nachtelijke uren. Het water praat zich dan ook al snel rond en wat advertenties doen de rest. Helaas worden de vangsten minder, zowel in aantallen, schoonheid als gewicht. Dezelfde mond op mond reclame die je in het begin zo goed hielp, begint zich nu tegen je te keren, en de klandizie loopt langzaam maar zeker wat terug.
In de winter denk je na over hoe je de situatie kunt verbeteren, zonder daarbij 1 van de 14 regels van peter te overtreden. Met kleine vis uitzetten breek je geen potten, de klant heeft immers geen behoefte aan het aan de lopende band vangen van kleine vis, die vangen ze in de sloot in de achtertuin immers ook. Bovendien zijn je uitzet mogelijkheden beperkt. Waar eerder nog enige ruimte was voor uitzet doordat het water een voldoende grote draagkracht had, is deze niet meer aanwezig door de afname van de waterkwaliteit en de hoeveelheid natuurlijk voedsel. Deze maatregel vind je dus niet interessant. Mogelijkheden tot uitzet van grote(re) karpers is ook niet mogelijk, daar deze niet bij een erkende kweker te verkrijgen zijn. Al snel kom je dus tot de conclusie dat er weinig mogelijkheden zijn op het gebied van visstandbeheer d.m.v. uitzetten. Een voerbeperking zou nog wat kunnen redden, maar voor hoe lang? En hoe wil je dit controleren?

Bovenstaand voorbeeld is zomaar een idee van hoe het zou kunnen gaan met een water dat zonder deskundige visie beheerd wordt volgens de richtlijn van Peter. Zelfs met een deskundig beheer is het denk ik zeer lastig, de factor voer heeft (zeker in de genoemde hoeveelheid) een dusdanig grote invloed op de onderwaterbiotoop dat deze compleet ontwricht wordt. Ik denk dan ook dat wij als karpervissers de feiten onder ogen moeten zien, en dat we de conclusie moeten trekken dat de betaalwateren een last zijn voor de karpervisserij. Dat hierbij de verantwoording bij jezelf ligt mag duidelijk zijn. Dergelijke wateren niet meer bezoeken is al een begin, en als iedere visser die tegen is 1 visser weet te overtuigen om die mening over te nemen, dan zijn we al een mooi stukje verder. Ook de bladen dienen hierin hun rol op te pakken, door geen succesartikelen meer te publiceren over dergelijke wateren, en voor zover mogelijk advertenties voor dergelijke wateren zo veel mogelijk te vermijden.

Ondanks obstakelvisserij en hengeldruk in topconditie

Tot slot, mijn eerste keer frankrijk was op een betaalwater. Als jongen in een niet vissende familie kreeg ik de kans met een collega van mijn vader mee te gaan. Het jaar erop vroeg hij wederom of ik mee wou gaan, maar ik liet hem weten om meerdere redenen geen interesse te hebben. Onlangs ben ik als begeleider mee geweest op het jeugdkarperkamp van de KSN, en niet lang erna sprak ik de betreffende collega nog even. 'Of ik nog dikke vissen had gevangen' vroeg hij. Mijn antwoord was (helaas) negatief, maar trots kon ik hem wel melden dat ik met elke gevangen vis 10 keer meer plezier heb gehad als toen in die ene week op een betaalwater!

Groeten, Kees Vaags

volgende