Golven smakten met een donders geweld en alsof ze door een onzichtbare hand werden beroerd op het fijne zand. Voor mij lag ze, lang blond haar de vormen van Kelly le Brock en minimaal gekleed door Pamela Anderson. Bij 35 gr. kwam het bijna voor dat de glazen van mijn zonnebril zouden beslaan. Ongelooflijk, het duurde niet lang of ik kon haar zonder handen aanraken. Ik waande mij in een paradijs welk ik niet kende. Verbaasd over het feit dat ik mezelf nu pas confronteerde met zoveel volschubs. Hele dagen vissen, het liefst 24 uur per dag en 7 dagen per week was vroeger mijn motto. Ook verder van huis heb ik het goud gezocht. Waarom ben ik nooit eerder in dit jaargetij op jacht gegaan naar dergelijk dierlijk vlees. 16 dagen lang had ik een alternatief voor de viagra pil gevonden. 's Avonds kwam ik echter weer met beide benen op de grond. Op het terras van Pub 13 in Malgrat gleed 1 van mijn laatste witbiertjes door mijn keel. De thuisreis diende zich de volgende dag aan.


Hier lag ik dan moe maar voldaan van een lange rit van Spanje weer naar huis. Gedesillusioneerd over wat ik de eerste dag na mijn terugkomst al kreeg te horen over Het Hek. Het Hek was niet meer. Het verleden was ingehaald door de toekomst. De eigenaar van de steenfabriek was begin dit jaar overleden. We hadden met zijn allen niet verwacht dat het een dergelijke impact zou hebben. Zowel voor os als vaste vissers als voor het water. De steenfabriek verkocht het stuk grond aan de gemeente die op haar beurt de plaatselijke hengelsportvereniging had gepolst voor een eventuele pacht. Die ene symbolische gulden was snel betaald, en er werd jaarlijks geld gereed gelegd voor de hengelsportvereniging die als tegenprestatie het onderhoud voor haar rekening diende te nemen. Hadden wij de kans maar gehad. Die gulden was het probleem niet, laat staan de zorg over het water. In 3 weken Spaanse zon leek wel alsof ik in een andere wereld was beland. Het ergste scenario speelde zich nu op "mijn:" watertje af. Het hek rondom het water was verwijderd en snoeiwerkzaamheden gaven te kennen dat menige vakantievierend bestuurslid in zijn vrije dagen met een snoeischaar in de weer was geweest. Altijd gedacht dat het een ver van mijn bed show zou blijven, zoals Nieuwkoop en De Zwaan.

Dwalend als een klein kind wiens geliefde speelgoed was afgepakt zat ik maar een beetje in mijn tuinhuisje te kijken naar de visjes in de vijver. Zag veel maar nam niks op. Boilie's behoorden nu langer dan ooit tot het interieur van onze diepvries. Hengels stonden op meerdere kamers gestald, de slaapzak lag al weken op een lijn te luchten. Het kon me allemaal niks meer deren.. Het was m'n vriendin die me weer een beetje op het spoor zette en me meenam voor een wandelingetje. Vaak lopen we een rondje ergens in de buurt, maar altijd bij een water.. Zo ook deze dag. Ze had de topografische atlas een beetje bestudeerd en ooit gehoord hoe er werd gesproken over een gat in de grond. 10 jaar teug was ik hier al geweest, echter heb er nooit doorgezet met vissen en wat ik ving kwam niet tegemoet aan dat wat ik er in stak. Nu, anno 200, praten we over een geheel veranderde biotoop. Het zwarte water was tot een mysterie geworden. De verhalen werden met de week sterker.

We liepen en liepen, ik geloof wel 6 rondjes totdat we uiteindelijk linksachter in de hoek belanden en starend over het water een uniek schouwspel aanvaarden. Het was ondertussen schemerig geworden en we waren nu alleen. Onder de takken hadden we de gehele dag al wel karpers zien zwemmen, maar het leek nu wel of ze eruit wilden. In nog geen 30 minuten tijd sprongen er zeker 20 stuks. Klein maar ook groot. Het nachtleven ontwaakte en gaf kennis van leven. Het rugzakje welk we altijd bij ons hebben werd geopend en de boilies werden strategie's rondom het putje te water gelaten. Secuur was geen probleem. Een aflopende kant naar een diepte van 8 mater bevond zich direct achter riet. Enige handjes op de plekken waar we hedenmiddag onze giganten zagen cruisen moesten wonderen verrichten voor het aankomende weekend. Diep in de nacht verlichten de koplampen het bospad alvorens we de verharde weg opdraaiden en volgas richting huis reden.

Die week werden de ballen nog 2 maal gestrooid op de plekken. Het gevoel nam met de dag weer toe. Had het gevoel dat ik weer on a mission was. Het Hek gevoel zal ik wel niet meer zo snel ervaren, maar mooie dingen blijven. Dit was geheel anders, intens. Vooral na gevoerd te hebben en te ervaren dat er 10-tallen head-shoulderen gaf een enorme kick. Het gevoel dat mijn aas met vertrouwen werd gepakt. Hoe fout kon ik het hebben.

Bukkend onder de nodige kilo's op mijn rug lijkt het pad nu hobbeliger dan tijdens het voeren. En wat een eind. Na een kwartier gelopen te hebben kon de colafles aan de mond. Weinig was het motto, maar toch…. Alles heeft zijn gewicht. Links onder de struik ging een gesoakte pop-up. Jawel een witte. PVA netje erom met een paar gebroken boilies en een paar pallets moesten als val een dienst doen. Rechterhengel verdween net rechts naast het talud op een iets dieper stukje. Single bait, that's it. Ketel op, en het eerste bakkie was een feit. De ondergaande zon voor me deed me even denken aan wat jaartjes geleden in de zuidarm van Cassien. Alsof alles in de brand staat bij een opkomende zon, zo rood. Ik was alleen en voelde me de koning te rijk.

Dat er gevist werd was duidelijk. Gelukkig betrof het een kleine vaste club. Het bestand was redelijk maar over de top van het water deden de grootste geruchten de ronde. Maar goed dat meneer Aalten hier niks van weet, dacht ik nog. Dergelijke wateren en potentie bezorgen hem volgens mij menig natte droom. Tot ver in de nacht was ik getuige van een show alsof het vliegende vissen betrof, of Jan Tops die met zijn paard aan het springen was. De ene klap na de andere. Beet bleef echter uit. Rond de klok van drie werd ik opgeschrikt door een paar piepen op mijn rechterhengel. Als een speer stond ik naast mijn hengels in het water. Mis, lucht meer was het niet. Het duurde 2 uur alvorens ik mijn herkansing had. Wederom rechts op een single bait een paar piepen. Wachten tot hij echt ging lopen doe ik niet meer. Meerdere malen meegemaakt dat je vis hebt in dergelijke gevallen terwijl wanneer je bleef wachten er niks meer gebeurde. Contact was een feit. De curve van mijn century's 2 3/4 deden mij vermoeden dat ik prijs had. Diep onder de kant werd de strijd in mijn voordeel beslecht. Een oer-Hollandse schub van 16 pond lag te blazen in mijn net. Het gevoel van victorie smaakte zoet. Meer en meer wilde ik. 's Zondagavond werd een latertje alvorens ik thuis was. Wachten op de derde beet die helaas uitbleef. Het bezoekje aan mijn schoonouders kon niet doorgaan.

Het rare is dat de beten zich in het donker aandienden terwijl 90% van alle beten en vangsten overdag gebeuren. De aankomende sessies waren van korte duur en drukten mijn neus op de rare gewoonten van de bewoners. Blank na blank kon ik op mijn conto schrijven. Echter de prijzen kwamen boven water. En welke. De 42-er spande kroon. Prijzen te over echter ik brak mijn hoofd over het gepeins. Waarom? Een put zonder ondieptes, vanaf de kant tot een x-tal meters diepte wiergroei en geen schub te vangen. Is het donker dan komen ze bij bosjes uit het water, alsof het water kookt, maar vangen.. ho maar. Wel voeren, niet voeren, groundbaits, maaden en nog meer methodes werden geprobeerd. 1 Schub mocht ik nog op mijn conto schrijven, maar daar bleef het bij. Peter deed het echter goed. Meerdere vissen waaronder een paar hele mooie toppers waren zijn deel.

Het einde van het jaar naderde met rasse schreden. Werk nam de overhand in de nog aanwezige vrije tijd. Het is enigszins ongelooflijk hoeveel tijd deze verplichting opeist. Aan het water denk je vaak genoeg over het wel en wee van het aardse bestaan na. Je geboorte en uiteindelijk het doel dat je groeit en in de dagelijkse beslommeringen van de maatschappij terecht komt. Je hele patroon is in wezen al uitgestippeld alleen de adressen waar je na het verlaten van je ouderlijke woning je potje gaat koken is niet voorbestemd. Hierin heb je nog enigszins de vrije hand om een plek te kiezen. Veelal zal dit in een vertrouwde omgeving zijn. Regio's welke kunnen voldoen om je 's nachts een natte droom te bezorgen over de giganten welke daar dan zouden moeten zwemmen worden overwogen om bewoont te worden. Zelf heb ik een redelijke tijd na mijn studie in twijfel gestaan om naar het Brabantse te verhuizen en daar een baan te zoeken. Echter het vrijgezellen bestaan en het dak van de ouders hebben het enigszins bemoeilijkt. Je tijd is in zulke gevallen enorm en je kunt gaan en staan waar je wilt. Je salaris staat in wezen in zijn geheel ter beschikking aan je hobby en het eten wordt gekookt. Het lot wilde ook dat ik een blonde volschub tegen het lijf liep waardoor mijn innerlijke kachel weer een beetje ging branden. De drang naar Brabant werd nu getemperd en er werd zelfs overwogen om mijn heil in Twente te zoeken, daar bleken de mooie blonde volschubs te wonen. Na een lijstje gemaakt te hebben met eventuele visstekken en de opties die ik achtermoest laten hakte(n) ik (wij) de knoop door om maar in het oosterse te blijven.

Nu na een 1 ˝ jaar gesetteld te zijn kan ik de balans opmaken dat de keus nog niet zo gek is uitgevallen. De vrije tijd is enorm beperkt daar we een woning kochten welk nogal drastisch verbouwd c.q. opgeknapt moest worden. Dat dit jaren kan kosten i.p.v. maanden had ik niet verwacht. Tevens vreet het sloten met tijd en geld wat ook weer zijn consequenties heeft. Echter de toekomst belooft me op korte afstanden een enorm bestand aan vis, waar menigeen jaloers op kan zijn. Wat dit zal worden probeer ik volgend jaar wel weer op papier te zetten. Dit jaar is voor mij verder gedaan. Een weekse sessie in het najaar ergens in Nederland zal nog enig vleugje aan dit jaar moeten geven. Dat het een mager jaar is geweest met veel, heel veel veranderingen staat buiten kijf. Dat het in sommige gevallen een wrange smaak heeft achtergelaten spreekt voor zich. Graag waarschuw ik een ieder om eens naar zichzelf te kijken wat we nu bij ons zelf kunnen verbeteren in onze eigen karpervisserij. Menig water is achteruit gegaan in de vrijheid voor de karpervisser. Konden we vorig jaar nog enigszins gerust jagen op een paar grote spiegels in Nederland, dit jaar is het door allerlei onnodige publicaties en grootheidsdrang (waanzin) gedaan met veel van deze mogelijkheid. Bekeuringen welke bij Fl. 160.- minimaal beginnen en waar een inbeslagname van het materiaal na 2 of 3 berispingen het gevolg zal zijn staan al op papier en worden je netjes bij de aanschaf van de vergunning overhandigd.

Cassien, staat ook weer op mijn lijstje. Dit is dan wel ver weg, echter dankzij onze medevissers is er vanaf dit jaar zoveel verboden dat het nachtvissen haast niet meer mogelijk is daar je naar dergelijke wateren niet voor 3 nachten gaat. Er zijn zelfs maanden waarin het nachtvissen in zijn geheel is verboden. Voor mij zal het iets minder een probleem zijn daar ik altijd al volgens deze richtlijnen daar heb gevist. Dat niet een ieder hier voor verantwoordelijk is spreekt voor zich, maar geeft wel aan dat wat daar gebeurd, wij in de toekomst ook kunnen verwachten. Zeker wanneer menigeen een barbecue en een bak bier + een waterpijp tot zijn vaste uitrusting rekenen.

Ik bemerk dat ik anders eindig dan verwacht maar laat het een boodschap van mij aan jullie zijn. Ook ik zal na moeten denken over mijn gedrag aan de waterkant, doen jullie het ook? Tenslotte zijn we op bezoek in de natuur, en is de natuur niet van ons.