Het Seizoen van...

De roeping

Over de hele wereld, zijn er een heleboel mensen die last hebben van die vervelende roeping die ons maar blijft aanspreken.

Zelfs tijdens het werken en tijdens onze welverdiende nachtrust spoken de dikke vissen door ons hoofd heen…..en dan nog maar te zwijgen over die nachtmerrie van die dikke vis die we verspelen vlak voor het schepnet…wie heeft er niet over gedroomd.

Elke dag, bijna elk uur en bij sommige nog erger zitten we maar te verzinnen hoe we onze rigs gaan maken voor de volgende keer en wat voor aas en wat voor bolie samenstelling of zullen we ready - mates gebruiken en welke stek enz….enz.

Soms worden we er echt helemaal gek van !

Vroeger was het gewoon met een simpel hengeltje naar de waterkant lopen en een stukje brood eraan en klaar was klara.

Zoeken naar die ene gigant die nietsvermoedend tussen het riet of de lelies lag te zonnen en ons zo mooi geïnstalleerde vlokje op zijn neus proberen te droppen en wachten tot de fatale fout zich voordoet en je de kans krijgt om eens lekker die haak te zetten.

Voel je hem ?

En het aanschouwen van die heerlijke boeggolf en het razende geluid van je molen !

" hoezo verslaafd ".

En het bekende gevoel van…."Wat voor een vis is het en bij sommige "welke vis ", " Hoe zwaar zou die zijn " en voor de echte verslaafde…." Misschien een spiegel ?

En iedereen heeft die ene droom die zich maar constant blijft herhalen.

Wanneer vang ik nou die ene vis waar ik al mijn hele leven voor aan de waterkant door breng.

Al die uren….al die inzet….wanneer komt de beloning.

Steeds meer uren moeten er gemaakt worden om een dergelijk exemplaar aan de schubben te komen…maar als het éénmaal gebeurd dan is de voldoening des te groter…..toch ?

Zeg nou eens eerlijk….als je dagenlang op een mooi water in frankrijk zit te vissen en de moed is al door dagenlang blanken flink in de schoenen gezakt en bij je maten ook en dan plotseling gaat je delkim af en daar ligt ineens een flinke veertiger of vijftiger in je netje….is dan alles ineens niet vergeten.

Inzet en doorzettingsvermogen zijn bij deze tak van vissport dusdanig van belang om ook een keer aan die ene grote vis te komen en daarna misschien nog meer.

Ik moet wel zeggen dat het factor geluk zeker ook voor een groot deel van toepassing is.

Hoe vaak gebeurt het niet dat de ene alles vangt en de ander helemaal niet of alleen maar guppen….terwijl je met een perfect gekopieerd systeem van je vismaat zit te vissen en met hetzelfde aas enz.

Er bestaan geen super karpervissers die ff een heel water leeg trekken in een middagje….allemaal onzin.

Wel zijn er toevalstreffers van diegene die net op de juiste stek op de juiste tijd aanwezig zijn.

En dan heb je ook nog van die gekke figuren "zoals ik ",die onvoorstelbaar veel uren aan één stuk door op dezelfde stek doorbrengen terwijl de vis helemaal geen zin heeft in die vieze troep waar ik mee zit te vissen en dan gewoon rustig 300 uur blijven zitten……het lijkt wel een ziekte.

De dagen op het werk duren ellendig lang voor een karpervisser en het verlangen naar vrijdag is voor deze mensen een ander verhaal dan voor de doorsnee mens.

Wat voelt dat toch lekker wanneer die ellendige vrijdag is afgelopen en je gaat naar huis en je weet niet hoe snel je alles in moet pakken en het ontzettende opgefokte gevoel van binnen begint ernstige vormen aan te nemen…zelfs je vrouw of vriendin zie je niet staan en je loopt bijna met je rugzak en foedraal dwars door de voordeur heen…..toch ?

Éénmaal gearriveerd…kijk je eens met havikogen over het water en je ziet al meteen waar en hoe je moet beginnen…bijna instinctiefmatig ga je te werk…..je glundert van top tot teen….eindelijk……We zijn weer thuis.

De bivvy staat weer perfect …..hengeltjes staan paraat en het voer ligt op zijn stek en je ligt heerlijk op je stretcher naar buiten naar je wakers te kijken…wat gebeurd er daar allemaal onder water vraag je jezelf meerdere malen af…alle dromen spoken door je hoofd…je fantaseert meerdere malen….zelfs na een lange sessie is een gesprek met een eend geen raar verschijnsel…want de natuur heeft je inmiddels helemaal opgeslokt en de verveling na honderden uren is dramatisch toegeslagen.

Alle onzekerheden na het vele uren blanken knagen aan je zelfvertrouwen en zelfs je rigs hebben zo'n 10 keer van gedaante verwisseld en uiteindelijk krijg je dan een run en vang je een heerlijk visje die al jouw uren in een oogopslag laten verdwijnen en tot je stomste verbazing kom je erachter dat je die vis hebt gevangen op de rig waar je tenslotte mee begonnen was.

Leuk hé…….Carpfever ?

Soms vraag ik me af…..zouden ze er ook pilletjes voor hebben ?

Neeeeeee……zonder gekheid…..we blijven ondanks al die onzin toch goed nadenken want als we dat niet zouden doen dan zou het vissen op grote karper onbegonnen werk zijn.