Het Seizoen Van...

Seizoen 200 deel II

In deze editie van mijn seizoen van... kunt u lezen wat ik allemaal uitgespookt heb langs de waterkant in de periode begin augustus tot eind oktober. Ik was inmiddels al halverwege mijn derde jaar op hetzelfde water(een plassengebied van zo'n 1000 hectare) en begon langzaam maar zeker naar een climax toe te werken. Daar ik dit voorjaar eindelijk eens de moeite had genomen om mijn rijbewijs te halen was het vissen voor mij een stuk relaxter dan de jaren hiervoor. Een paar keer het gaspedaal intrappen en ik was terplekke, weer eens wat anders dan 12 kilometer ploeteren, boilies te water laten en weer 12km terugfietsen. Om nog maar te zwijgen over dat hele eind fietsen met visspullen op de visavond...

Wie zaait zal...

Al 6 jaar(de eerste 3 jaar op andere wateren) fietste ik bijna dagelijks hetzelfde stuk om te gaan voeren of te gaan vissen. Daarbij kwam ik altijd door 2 kleine dorpjes, de lokale bevolking waarschijnlijk compleet vertwijfeld achterlatend wat die idioot met al die rotzooi op de fiets toch elke keer ging doen. Mijn ouders zijn er ook erg blij mee dat ik mijn rijbewijs heb gehaald en dat hun trotse (voorheen nog glimmende)vervoermiddel sindsdien is omgetoverd tot een naar vismeel en scopex ruikend vis- en voermobiel.....

De periode van eind juli tot eind september verliep voor mij fantastisch. Elke keer dat ik ging ving ik minstens 2 vissen, vaak waren het er meer. De meeste vissen die ik ving waren schubs zoals op de foto hiernaast, vissen van een cm of 80 en tussen de 9 en 12kg. Van dat slag zwemmen er hier enorme aantallen rond, waarschijnlijk allemaal ovb schuds die simpelweg niet groter groeien en allemaal erg op elkaar lijken. Slechts 1 op 20 was een spiegel, gelukkig is er hier vorig jaar een spiegelkarperproject van start gegaan...

Dat het nu goed liep was het simpele gevolg van 3 jaar lang intensief vissen op dit water, bijna al mijn beschikbere vistijd besteedde ik langs de oevers van dit fantastisch mooie water. Die ervaring begon steeds meer tot uiting te komen in de resultaten. Vooral de hoeveelheid boilies die ik vantevoren voerde was vrij cruciaal. Daar ik maar korte sessies draaide(nachtvissen verboden) was het zaak de vis vlot op het voer terug te laten komen, ze gretig te houden. Als ik meer dan 1,5 kg boilies voerde ving ik zelden wat. Waarschijnlijk kwam de vis dan pas in de nacht terug op het voer of lag er soms nog van de vorige dag. Optimaal was meestal een hoeveelheid ergens tussen de 1/2 en 1kg boilies, met die hoeveelheden had ik vaak al heel snel runs op de visdag terwijl anderen(die meestal veel meer voerden) tot diep in het donker op de aanbeten moesten wachten. De beste voerhoeveelheden zijn natuurlijk op elk water en elke stek weer anders. Het is de kunst om elke keer een dusdanige hoeveelheid te voeren dat je in je vistijd maximale kansen heb op runs. Hierbij moet je goed inspelen op de omstandigheden. Bijv. hoeveel karper je met deze weersomstandigheden verwacht en of ze aktief zijn of niet, hoelang je de tijd heb om te vissen, of er veel door anderen in de buurt gevoerd word enz.

Ik vis elke week 2 avonden, meestal ongeveer van 7 uur tot een uur of 11 en ik voer altijd vantevoren met zelfgemaakte boilies. Verder zorg ik dat mijn lijnen altijd plat over de bodem liggen d.m.v. een toplood(niet doen als er obstakels liggen tussen hengeltop en stek!). Mijn onderlijnen zijn behoorlijk lang, zo'n 40-60 cm(zie je niemand doen nu de stiff-rig "in de mode is", 25cm is voor de meesten al lang...) en ik gebruik lange, hele soepele hairs en kleine haken(penetratorII mt8 of gamakatsu specialist hook mt6-8). Verreweg het balangrijkste hierin vind ik het voeren, instant vissen zie ik echt niet zitten, vooral niet met zulke korte sessies. Het effect van een paar dagen voeren met goede boilies(en dat hoeven er echt niet altijd veel te zijn) is werkelijk enorm, de vis ligt vaak gewoon te wachten. Maar de meesten onder jullie zullen dit inmiddels zelf ook wel weten denk ik....

Als ik begon met vissen voerde ik meestal zo'n 80-100 boilies op de stek en na elke run voerde ik er dan nog zo'n 50 overheen in een poging het standaard patroon van de andere vissers in de buurt die 10-20 boilies voerden te doorbreken. Normaal gesproken is het natuurlijk niet zo slim om gelijk veel te voeren als je maar een paar uur vist. Echter, als op bepaalde stekken jaar in jaar uit gevoerd word met vrij veel en gevist met slechts weinig boilies word het voor de karper natuurlijk vrij gemakkelijk de situatie doorzien. Als er veel voer ligt gebeurd er nooit wat maar als er slechts een paar van die lekkere balletjes liggen(op de visdag dus) is het opletten geblazen.

Ik vermaakte mij prima.

Eind september begon de situatie mij stilaan te vervelen, het werd te voorspelbaar. Een uitdaging veranderde langzaam maar zeker in een sleur van boilies draaien, voeren en vangen. Ook begon ik een dusdanig aantal vissen te dubbelen dat het besef kwam dat ik inmiddels wel heel diep in het bestand doorgedrongen was. Ik moet er wel bijvertellen dat mijn visserij maar een zeer beperkt deel van het water bestreek. Het probleem is dat vrijwel het complete plassengebied waar ik pleeg te vissen rondom volgebouwd is met huizen en de rest van de oeverzones is kwetsbaar natuurgebied waar je niet in mag. Daar ik geen boot heb van waaruit ik kan vissen beperkte mijn visserij zich op het enige stuk(ongeveer een kilometer) bereikbare oeverzone van het plassengebied. Je moet nu eenmaal roeien met de riemen die je (in dit geval dus niet) hebt. Op dat stuk van een kilometer had ik me de afgelopen 3 jaar dusdanig uitgeleeft dat vrijwel alle mij bekende grotere vissen op dit stuk al eens mijn net van de binnenkant hadden bezocht. Het werd dus tijd voor een ander water. De keuze van dat water was niet echt moeilijk, ik was er al honderden keren langs gereden onderweg naar andere wateren de laatste 5 jaar. Het was er nooit van gekomen er echt aan de slag te gaan omdat ik het veel te moelijk vond. Het betreffende watertje is een zandput van ongeveer 5 hectare en is inmiddels zo'n beetje het bekendste circuitwater van Nederland. Het staat al jarenlang bloot aan een meer dan gemiddelde hengeldruk en is daardoor niet bepaald een gemakkelijk water. Maar er zitten wel hele mooie vissen zij het vrij weinig(stuk of 25). Ik had er wel eens een blauwe maandag gevist, uiteraard geblankt en was weer snel vertrokken. De verleiding van makkelijker te vangen vis elders was veel te groot, ik vermaakte mij prima met lekker veel beet en veel vissen tussen 10 en 15kg. Elke keer als ik er zat te vissen werd ik gepeinigd door gedachtes wat ik inmiddels elders al niet had kunnen vangen in de tijd die ik hier zat te blanken. Die situatie begon echter toch wel te veranderen de laatste jaren. Was ik 4-5 jaar geleden superblij met een vangst van een vis van 10kg, nu werd dat toch wat minder, er begon verzadiging op te treden, ik denk dat vrijwel iedereen dat op een bepaald punt van zijn "vissersloopbaan" wel in bepaalde mate ontwikkelt, er is altijd die drang naar meer. Vandaar dus dat ik weer eens aan wat anders toe was.

Het nieuwe water

De resterende najaarsweken zou ik gaan besteden aan veel kijken en peilen op het nieuwe water en ook nog 1 a 2 avonden vissen op mijn vertrouwde water. In 2001 moet het dan echt op het nieuwe water gaan gebeuren. Nadat ik een aantal keren al zigzaggend met de boot en dieptemeter de put was rondgegaan had ik de bodem aardig in mijn geheugen opgeslagen. Erg veel geheugen heb je er niet voor nodig want van die 5 hectare bestaat de helft uit een diep biljartlaken. De eerste visdag ging zonder beet voorbij..., mijn eerste blank sind eind april en het zou niet de laatste worden kan ik jullie melden. Ik was 'smorgens om een uur of 7 begonnen en om 4 uur in de middag wilde ik gaan inpakken. Verderop zat nog iemand te vissen en ik ging nog even een praatje maken voor het inpakken(dit moet je dus nooit doen....). Een half uur later kwam ik terug en hing een van mijn swingers op half 7! Ai wat was dit dom van mij zeg, dat doe ik dus nooit meer! Het zal wel een brasem of een meerkoet geweest zijn probeerde ik mezelf nog gerust te stellen.

Zomaar een avond aan de plassen

De volgende avond ging het weer terug naar mijn vertrouwde "vangstek" die ik uiteraard al 2 avonden bevoerd had. Het vertrouwen was zoals altijd hoog. Eerst een flink tapijt knikkers met veel moeite tegen de harde noordooster inschieten, stokken ingooien, toplooden erop en klaar is kees, om 7 uur lag alles perfect in. Tien minuten duurde het voordat een gierende baitrunner en krijsende optonic mij erop attent maakten dat ik in aktie diende te komen. De strijd was snel gestreden en een paar minuten later zette ik de schubkarper van ruim 21 pond terug. Een half uur later weer een keiharde run op diezelfde hengel. Deze vis hield mij een stuk langer bezig, vooral onder de top bleef ie eindeloos rondjes circelen. Op de kant bleek ook deze schubarper 21 pond te wegen, hij was alleen met een flink wat grotere staart uitgerust dan zijn voorganger, wat de lange dril verklaarde. Terwijl ik deze vis aan het wegen was kreeg ik een run op mijn andere hengel! Snel legde ik de weger op de grond, zette de vis vanuit het weegnet terug in het water en greep de 2e hengel. Al snel voelde ik dat deze vis van hetzelfde slag was als de vorige twee, een schubkarper van 23 pond gleed het net in. Het kostte een half uur om de chaos van hengels, schepnet, weegnet, weger, onthaakmat en mijn zak met boilies (die ik natuurlijk had omgeschopt), op te ruimen en de hengels weer in te gooien. De anderhalf uur die daarna volgden zat ik onderuit gezakt in mijn stoel over het water te staren op zoek naar tekenen van karper tussen de golfslag die door de wind veroorzaakt werd. Rond een uur of half 10 werd de rust bruut verstoord door weer een run op de rechterstok. Na het aanslaan voelde ik de bekende zak zand, meestal de indicatie voor een betere vis. Langzaam trok ik het traag stotende gevaarte naar de kant en vrijwel rechtstreeks het net in. Het was al pikdonker dus ik had nog weinig van de vis kunnen zien. Pas toen ik de lamp pakte en ermee in het schepnet scheen zag ik dat dit wel een heel fors gevaarte was. In het schepnet lag een ogenschijnlijk doodkalme spiegel met een enorm brede rug en flinke lengte. Zou ik dan toch op de valreep een 30ger pakken op dit water? Ja dus, het gevaarte woog 31 pond! Ik kan je vertellen dat het een erg goed gevoel gaf om na meer dan 200 vissen eindelijk eens een echt grote vis te vangen op dit water. Ik wist dat hij er zwom, alleen had ik de jaren hiervoor op de verkeerde plaats en tijdstip gevist om hem te kunnen vangen(jammer dat ik hier na 2,5 jaar pas achter kwam...). Om grote vissen te vangen moet je wel vissen waar ze zitten(en dit luisterd vaak nauwer dan je denkt)! Voor een hoop mensen zal 31 pond waarschijnlijk niet zo heel bijzonder zijn maar voor mij voelde het toch als een flinke overwinning. Een beloning voor al mijn inspanningen van de laatste jaren en dat op een moment waarop ik het water eigenlijk al gedag had gezegd.

31 pond, op de valreep

Na deze vangst was het voor mij helemaal makkelijk om de deur achter me dicht te gooien en van water te veranderen. Ik toog naar de zandput voor een 2e sessie die op een blank uitliep, wat overigens niet erg vreemd was daar mijn rechterstek de hele dag door meerkoeten werd getergd en de linkse stok achteraf de hele tijd in de knoop gelegen bleek te hebben(dat krijg je met die lange soepele onderlijnen). Dat ik niet echt met een tevreden gevoel na huis reed zal wel duidelijk zijn denk ik.... Een week later zat ik weer aan de oevers van hetzelfde water voor een sessie van een ochtend en middag op een stek waar ik gedurende 2 dagen slechts kleine hoeveelheden boilies had gevoerd i.v.m. het hoge aantal andere karpervissers dat die weken langs de waterkant zat. Ik verwachtte er eigenlijk niet zoveel van en was blij dat een collega visser die een stuk verderop zat even voor de nodige afwisseling kwam zorgen in de vorm van een praatje. Tijdens het gesprek kreeg ik een piep op de rechterstok waardoor mijn concentratie zich fixeerde op mijn hengels. Op dat moment kreeg ik een hele trage run op de andere hengel! Vol ongeloof stond ik naar de intussen kromgetrokken hengel te kijken en besloot dat het misschien wel tijd werd om enige vorm van aktie te gaan ontplooien. Met knikkende knieen stond ik mijn eerste vis te drillen, gaaf altijd zo'n eerste aanbeet op een nieuw water. Vrij gemakkelijk trok ik de vis omhoog. Op het moment dat de vis een fractie van een seconde aan de oppervlakte kwam en ik hem wist te identificeren als een schubkarper schoot ie los. Het terugveren van de hengel kwam als een mokerslag. Het hele jaar had ik nauwelijk lossers gehad met deze rigs(2 op ruim 100 vissen!) en de eerste de beste vis die ik hier haak schiet gelijk los, hoe is het mogelijk.....

Frankrijk

Half oktober heb ik nog 3 dagen en nachten aan een door alle regenval keihard stromende rivier in noord Frankrijk weg zitten regenen(ik moest met mijn gasbrander mijn hoofdkussen droogbranden....). Het wegennet langs het gemiddelde franse viswater is normaliter al niet bijster goed begaanbaar, laat staan als het dagenlang hard regent. Enige duwactiviteiten waren hierdoor bittere noodzaak om ons vervoermiddel verder door de gaten en plassen water te kunnen laten ploeteren(de beste stekken liggen immers altijd achter de slechtste weggetjes....). De auto had na de 2e dag een speciale "desert storm look" gekregen nadat de nodige kleibagger door een overmaat aan wielspin over het dak en de motorkap gespoten was. De gemiddelde Irakees was waarschijnlijk hard op de loop gegaan als ie ons aan zag komen. De vierde dag besloten we het voor gezien te houden daar we het continu verkassen in dit koude, gure, natte rotweer en het vangen van slechts veel kopvoorns ondertussen flink zat waren. Het is niet altijd koek en ei daar in Frankrijk.....

Na een half uur wachten...

Terug in Nederland begonnen de vangsten bij de put stil te vallen(bij anderen dan, ik ving zowieso al niks, weet achteraf trouwens wel waarom, ook van je blanks leer je soms...) en na 2 blanks gaf ik er daar ook de brui aan en besloot ik te gaan voeren op een klein veenplassengebied waar ik de laaste paar jaar de winters telkens gevist had. Hier zou ik in deze tijd van het jaar een goede kans hebben. Gevoerd werd er op een strategische stek, precies op het kruispunt van 1 lange smalle sloot die de verbinding vormt tussen een beschermd natuurgebied en een wat bredere wetering. De bodem is hier keihard en er staat een dikke meter water. Op de eerste visavond kreeg ik binnen 5 minuten 2 runs tegelijk! Met de nodige acrobatische trucks wist ik ze alletwee te landen, 23 en 24 pond. Een leuke binnenkomer zoiets! Die avond ving ik nog 2 vissen van 19 en 20 pond waaronder een hele mooie spiegelkarper met enorme schubben. Na afloop gooide ik nog een flink tapijt stinkende vismeelknikkers op de stek, een ritueel wat ik de volgende avond herhaalde. De derde avond was ik alweer terug om te vissen. Na een half uur wachten lag er een perfecte rijenkarper van 19 pond op de mat waarna een beetloze periode van een paar uur volgde. Op het moment dat ik naar de auto wil lopen om mijn schoenen in te ruilen voor warme laarzen krijg ik een gierende run op de rechterstok. Nadat ik aansloeg werd de hengel bijkans uit mijn handen getrokken. Het leek wel een TGV zo hard ging het! Tien, twintig, dertig meter trok het gevaarte van mijn inmiddels stoom afgevende molen af. Na een kwartier durend zenuslopend getouwtrek wist ik uiteindelijk een fantastisch mooie spiegel van 28 pond te netten. Een verbetering van mijn pr op dit water wat al jarenlang op 26 pond stond. Als een kind zo blij was ik met deze vangst na al die blanks van de laatste tijd, vooral de manier waarop met die fantastische dril zal ik niet snel vergeten, zelden een vis gevangen die er zo woest vandoor ging als deze.

Het leek wel een TGV

Inmiddels had ik ook al 2 keer gevoerd op een andere stek een stuk verderop die ik eens uit wilde proberen. Deze stek kreeg 1 avond de tijd om zich te bewijzen, wat resulteerde in 1 18 ponds schubkarper. Niet echt super dus, dan maar weer terug naar de vorige stek die ik die avond gelijk weer een voerbeurt gaf. Twee dagen later was ik weer present en wist een spiegel van 21 pond te vangen. Het was toen inmiddels eind oktober en de koek was op op deze stek, daar kwam ik achter na 2 visloze avonden. De vis was richting wintergronden vertrokken en het werd tijd voor een andere aanpak. Hoe deze eruit zag zal ik beschrijven in de volgende editie van mijn seizoen van.....