Het Seizoen Van...

Winter en voorjaar 2001

Zoals jullie in mijn vorige seizoen hebben kunnen lezen was ik van plan in 2001 een nieuw water te bevissen. Een water wat totaal anders is dan alle andere waar ik voorheen gevist heb. Piepklein, weinig vis, veel vissers en heel veel dressuur. Weer eens wat anders dan een grote rustige veenplas! Gedurende de winter was ik vaak in gedachten verzonken over hoe ik het aan zou gaan pakken, welke stekken ik wilde gaan bevissen, welke systemen, welk voer, variabelen genoeg! Dit denkwerk wierp zijn vruchten af in het voorjaar wat fantastisch verliep...

De winter

Dan maar wat meer moeite en wat meer boilies maken.....

Mijn motivatie was deze winter in tegenstelling tot voorgaande jaren niet bijzonder hoog. Vorig jaar waren de vangsten bijzonder slecht op mijn favoriete winterwater. Mede daardoor was ik niet erg gemotiveerd om er veel moeite voor te gaan doen dit jaar. Ik was van plan af en toe een korte sessie te vissen op een gemakkelijk cultuurwatertje in Woerden. Na de eerste sessie op dat water was dat plan echter alweer van de baan. Het water oogde troosteloos die dag en kon mij totaal niet inspireren om er die winter nog eens terug te keren. Ik besloot toch nog maar eens een serieuze poging te wagen op mijn vaste winterwater waar het vorig jaar zo slecht ging. Dan maar wat meer moeite en wat meer boilies maken.....

Geinsprireerd door "De Dunne Lijn" van De Baets ging ik het dan gelijk maar eens anders aanpakken dan de vorige jaren. Gespreid voeren was het motto. Twee weken lang voerde ik om de dag 1/2-1 kilo boilies verspreid over alle goede plekken(stuk of 10) van de sector waar ik pleeg te vissen. Alles bij elkaar beslaat het ongeveer 2-3 hectare water bestaande uit 1 relatief diep(3-4 meter) stuk, een ondiepe stuk(1-2 meter) bij elkaar komend op een klein plasje waar in het midden zo'n 4 meter water staat. Omdat ik de enige ben die op dit deel van het kan vissen hoef ik niet bang te zijn dat er anderen op "mijn stekken" gaan zitten, wel een geruststellende gedachte.

Eind november viste ik de eerste nachtsessie op mijn favoriete stek van "mijn water", een kruispunt waar 4 weteringen met elkaar in verbinding komen met heel veel obsatkels langs de kanten. Het waren allesbehalve winterse omstandigheden, een milde zuidwester en 12 graden! De eerste aanbeet kwam dan ook snel, ik had de swinger nauwelijks in de lijn gehangen of hij werd al uit mijn handen gerukt! Een hele mooie volschubspiegel van een pond of 14-15 lag binnen no-time op de kant en aangezien er niemand in de buurt was voor een fototje mocht ie ook gelijk weer terug. Na het avonmaal, bestaande uit een paar ordinaire(maar prima smakende) hamburgers volgden in korte tijd 2 aanbeten op de linkerhengel die alletwee losschoten! Aan deze hengel had ik een experimenteel systeem geknoopt wat ik eens wilde testen met het doel het later in het jaar elders in te zetten. Dit werkte dus duidelijk niet en ik knoopte er maar weer een vertrouwd systeem aan. In de vroege ochtend volgde nog een schubkarper van 21 pond welke met de zelfontspanner(wat een gehannes is dat zeg...) op de foto mocht. Met gemengde gevoelens laadde ik die ochtend de spullen weer in de boot om terug te roeien naar de vaste wal, de taktiek werkte maar die 2 verspeelde vissen lagen zwaar op de maag, vooral omdat de 2e erg goed aanvoelde.

Een week later, op sinterklaasavond bevond ik mij weer in een afgeladen boot opweg naar dezelfde stek als de vorige keer. Erg veel inspanning vergde het niet aangezien de harde zuidwester mij binnen no-time de goede kant opblies. Ik had de afgelopen week weer ijverig gestrooid en het vertrouwen was deze keer, mede door de vorige sessie, zeer hoog. Dit bleek terecht want binnen het half uur lag de eerste alweer op de kant, een hoog gebouwde schub van 19 pond, een leuk sinterklaas kadootje! Dit keer koos ik voor zekerheid en alle hengels waren uitgerust met een systeem dat zich uitentreure bewezen had. Midden in de nacht volgden nog 2 schubkarpers van 17 en 22 pond op de middelste stok welke de vorige week geen visje opleverde. Vorige winter ving ik hier helmaal niks en nu liep het ineens als een trein. Het blijft echter de vraag of dit door de andere voertaktiek komt, het weer is nu ook wel erg gunstig met 10 graden in de winter!

Ik had nu de smaak echt goed te pakken

Ik had nu de smaak echt goed te pakken en 2 dagen later zat ik alweer op een 300m verderop gelegen stek vanwaar ik enkele zeer interessante plaatsen kon bevissen. Het liep weer erg goed, 4 schubkarpers waren de klos deze nacht, een kleintje, 2 17 ponders en 1 24 ponder met een kromme staartwortel welke ik de vorige winter ook al gevangen had, toen op ruim 25 pond. Helaas werd het toen ineens erg koud en vond er ijsvorming plaats. Toen het ijs verdwenen was had ik door een druk studeer-schema, veroorzaakt doordat ik de nodige vakken van het jaar ervoor nog moest overdoen(te veel gevist dat jaar...) te weing tijd om nog te voeren. Begin januari hervatte ik mijn voeractiviteiten weer en de eerstvolgende sessie leverde slechts 1 16 pondertje op. Vervolgens vroor het water weer dicht en staakte ik mijn vis en voer activiteiten tot begin maart.

Begin maart begon ik met vissen op de stek waar ik vorig jaar(zie seizoen 2000 deel I) in die periode zeer goed ving. De stek ligt aan hetzelfde water alleen helemaal aan de andere kant, een paar kilometer verderop. Zes avondsessies leverde slechts een schub van 21 pond en een graskarper van 18 pond op. Een schril contrast met vorig jaar toen ik elke avond mistens 1 vis ving. Marck, die een stuk verderop bezig was, ving zelfs helemaal niks in diezelfde periode terwijl het vorig jaar bij hem geweldig liep op die stek. Toen snapten wij er niks van maar achteraf weet ik denk ik wel wat de oorzaak was. Vorig jaar waren mijn vangsten in de winter ongelooflijk slecht en begon ik begin maart ineens heel makkelijk te vangen. De vis had waarschijnlijk de hele winter niet gegeten en begin maart was de voedselreserve op en moest er gevreten worden. Deze winter echter, was de vis tot eind december actief geweest en konden ze dus langer vooruit op de vetreserves.

Voorjaar op het nieuwe water

Een staking van de NS bezorgde mij eind maart een goed alibi om eens een dagje op de put te gaan vissen. Het was de eerste echt warme dag dit voorjaar en ik dacht een goede kans te hebben op een ondiep(en dus snel opwarmend) plateau. De vis bleek echter nog in een winterslaap te verkeren, geen teken van leven kreeg ik die dag. Diezelfde week viste ik ook nog een ochtendsessie op dezelfde plek die ook niks opleverde.

Het begon ondertussen ook al aardig druk te worden op het water waardoor ik niet effectief kon voeren op de beoogde plek. Er was echter een stuk over waar niemand viste, namelijk die waar deze winter een nieuwe schoeing geplaatst was en het dus een enorme baggerzooi was. Ik ben echter niet vies van een beetje bagger en besloot langs die kant maar een paar dagen te voeren met kleine boilies(10-16mm)op een langzaam aflopend talud op dieptes tussen de 3 en de 6 meter. De eerste zaterdag van april was ik terplekke voor een hernieuwde poging op de nieuwe stek. Het feit dat die week door anderen de eerste vis van dit jaar gevangen was gaf mij het gevoel dat er in ieder geval wat te vangen was.

"Gouwe Momenten"

Om een uur of 7 in de ochtend wierp ik mijn lijnen uit op de beoogde stek die gelukkig vrij was. De afgelopen nacht had ik nauwelijks kunen slapen, ik was in gedachten al aan het vissen. Ik had daarom de slaapzak maar meegenomen om nog wat slaap in te halen. Deze laatste had ik nog maar net dichtgeritst of ik kreeg al een beet op de linkerstok. Tijd om schoenen aan te doen gunde ik mezelf niet, elke beet hier is er een waarvoor hard gevist dient te worden en die wil je dus niet missen, totale paniek dus! En dus ploegde ik vervolgens op mijn sokken, tot mijn enkels de prut inzakkend, richting hengel om vervolgens een flinke brasem binnen te draaien......

De ongeveer 50cm lange platte werd in het water onthaakt en daar het systeem er nog perfect bij hing werd het in een keer door weer op de goede plek geslingerd. Na deze snelle brasem kreeg ik het donkerbruine vermoeden dat mijn complete voerplek wel eens door brasems kaalgevreten zou kunnen zijn, dat heb je natuurlijk snel met die kleine boilies. Twijfel maakte zich van mij meester. Tijd om verder te balen kreeg ik gelukkig niet, er ontwikkelde zich een trage, constante oploper op dezelfde stok als net. De hengel trok langzaam krom en de baitrunner begon steeds harder te draaien. Dit moet wel karper zijn, dacht ik. Ik snelde(nu met schoenen, ik had deze nl. nog aan...) naar de hengel en de aanslag bevestigde mijn vermoeden, dit was er echt een! De karper trok er flink aan, ik kreeg hem nauwelijks naar de kant, op een meter of 30 uit de kant bleef ie heen en weer zwemmen. Na een minuut of 5 eindigde dit touwtrekken en kom ik hem langzaam naar de kant pompen. Vlankbij de kant ontwaarde ik een grote schubakrper in het heldere water. Een fantastisch gezicht zo'n goudkleurige schijf onder water. Na nog wat rondgedraai onder de top kon ik eindelijk mijn eerste vis netten op dit water. Ik sprong letterlijk een gat in de lucht en maakte enkele vreugdesprongen rondom het net met kostbare inhoud, zo blij was ik. Gelukkig waren er geen omstanders anders hadden die waarschijnlijk gelijk het gekkenhuis gebeld met de mededeling dat er hier een of andere idioot rondom een schepnet raar loopt te doen omdat ie net een visje gevangen heeft. Het bleek "De Gouwe" te zijn, voor mij een van de mooiste vissen van het water en ik was er dan ook super blij mee. Hij woog 29 pond en 3 ons.

Ik voerde ijverig door op deze plek en een paar dagen later was ik weer terplekke. Deze poging leverde slechts 2 brasems op. De karper was nog niet bijster actief, er kwam ongeveer 1 vis per week uit. De vis van deze week was voor een bekend persoon op het DB, namelijk Hans Peter van Ee. Wel grappig om langs de waterkant mensen te ontmoeten die je al een tijd via het internet kent. Een week later was ik weer van de partij, die week was er nog niks gevangen dus ik dacht een goede kans te hebben op "de vis van die week". Het gebeurde nog ook, een rare twijfelelende run luidde een zenuwslopende dril in met een vis die ik vrij snel onder de top had maar die daarna een tiental minuten hele rare capriolen onder de top bleef uithalen.

"De Grote Schub"

Elke keer als ik de vis omhoog wist te pompen van de bodem dook hij/zij gelijk weer naarbeneden om daar vervolgens allerlij rare draaingen uit te gaan voeren, vermoedelijk in een poging de haak los te wrikken. Bang vooor een losser begon ik de zaak te forceren, toen ik de vis voor de zoveelste keer omhoog wist te trekken gaf ik geen centimeter ruimte meer weg. Met de tot brekens toe gekromde stok wist ik de vis het net in te sleuren. "Geweldig, alweer een vis!" In het net ontwaarde ik een korte, zwaargebouwde schubkarper met een flinke knip achter de kop, dit kon er maar 1 zijn!

Het was "De grote schub" op 38 pond en 2 ons, de op 1 na grootste vis vis van het water. Ik vond het een onwerkelijk gebeuren, jarenlang had ik op grote, uitgestrekte wateren gevist waarvan ik dacht ik ik er biggen kon vangen. In de praktijk viel dit vervolgens altijd tegen, vrijwel al die wilde verhalen over grote spiegels bleken onzin, hersenspinsels van mensen die in spoken geloven. Uiteindelijk lukt dit dan op zo'n klein watertje. De vissen hier zijn gewoon van een andere dimensie dan de wateren waar ik voorheen viste, vergelijk is niet mogelijk.

Bikkelen in Frankrijk

Hierna volgde een blank en een voorjaarssessie van 5 dagen naar een franse rivier. Deze sessie verliep erg moeizaam, de rivier stroomde keihard waardoor de betere stekken de eerste dagen nauwelijk te bevissen waren. Continu verkassen, voeren en blanken begon zin tol te eisen en de vermoeidheid begon toe te slaan. Omdat we mobiel wilden zijn gebruikten we geen tenten maar gewoon een plu om onder te slapen. Het was echter verre van lekker weer en door de koude wind die telkens de plu inblies was ik nog snotverkouden geworden ook.

"Het voeren had goed gewerkt!"

De laatste 2 dagen werd de stroming gelukkig snel minder en konden we een goede stek bevissen waar we al 2 keer gevoerd hadden. Hier wisten we toch nog een paar vissen te vangen waaronder een hele lange spiegel van 38 pond en 1 ons voor mij die de hele mat onder de boiliepap scheet! Hele ladingen kwamen eruit, het voeren had goed gewerkt! Zo verbeterde ik in een paar weken tijd dus mijn nederlandse- en mijn franse record wat al jarenlang op 34 pond stond. Het voorjaar zou echter nog meer voor mij in petto hebben....

Na een weekje inhaalwerk op de universiteit(dat krijg je als je een week gewoon pleite gaat) pakte ik de draad weer op. Ik had die week weliswaar niet kunnen vissen maar wel uitgebreid gevoerd. De eerste sessie was het gelijk weer raak, ik ving "Skinny" op 35 pond. Een leuke thuiskomer!

Mijn taktiek leek behoorlijk goed te werken, de vissen kwamen immers vrij gemakkelijk. De komende weken moest er echter gestudeerd worden en aangezien mijn ouders op vakantie gingen en ik dus geen auto had besloot ik mij maar flink op de studie en het werk te storten, ik bleef wel af en toe voeren. Een paar weken nauwelijks vissen is vaak erg goed om de batterij weer flink op te laden. Als je weer begint ben je altijd erg gemotiveerd(ik wel tenminste). Door goede tentamen resultaten en dus geen herkansingen had ik mij begin juni een paar dagen vrij gecreeerd. Deze konden mooi in franrkijk aan de rivier gespendeerd worden....

Deze sessie van 4 dagen gaf hetzelfde beeld te zien als de vorige keer, we hadden met nog 2 nachten tegaan slechts een paar kleine vissen gevangen en de laatste stek moest het weer doen. Gelukkig deed de laatste stek het weer, een 30 ponds rijenkarper voor Marck en een 38,6 spiegel en 28 ponds schub voor mij maakte het weekend weer goed. De 30- en 38 ponder werden binnen het kwartier van elkaar gevangen. Zo kan de stemming in een kwartiertje aardig omslaan! De 38ger herkende ik later als de vis die het broertje van Gerrit vorig jaar op 37 pond ving op vrijwel dezelfde stek(zie het seizoen van Gerrit voor foto's). Zelfs op een grote franse rivier ver van huis dubbel je grote vissen, kun je nagaan hoe het bij ons in Nederland is.

"De laatste stek deed het weer, 38 pond en 3 ons"

Het valt mij trouwens zowieso vaak op hoe onrealistisch veel mensen zijn in het inschatten van het aantal en formaat van de grote vissen op een water. Nooit gevangen grote vissen zijn echt zeldzaam in Nederland hoor, ook op groot water! Dat een vis voor jou onbekend is wil namelijk niet zeggen dat die vis niet al door 5 anderen is gevangen in het verleden zonder dat jij dat weet. Zo was een vismaat van mij vorig jaar op een vrij uitgebreid polderwater bezig hier in de buurt. Al vrij vlot had hij 2 schubs van 26 en 28 pond en later ook nog een rijenkarper van 28 pond. Er deden allerlij geruchten de ronde over zware vissen die er zouden moeten zitten, maar vangen ho maar. Wel begon hij andere vissen te dubbelen, sommige zelfs meerdere keren! De schubs van 26 en 28 pond bleek later ook nog om een en dezelfde vis te gaan. Onlangs kreeg ik een paar fotos opgestuurd van iemand met het verzoek ze in de fotogallerij te plaatsen. Een van de vissen kwam mij echter erg bekend voor, het was die grote schub van dat polderwater! Hij bleek er ook veel gevist te hebben en had ook allerlij geruchten gehoord over grote vissen, zelf had hij ze echter nog nooit gevangen of gezien, wel had hij nog een grote rijenkarper gevangen, juist.., die 28ger dus! De top van dit water was dus allang bekend, alleen bij iemand anders. En zo kan ik nog eindeloos doorgaan met voorbeelden maar daar zal ik jullie niet mee gaan vervelen. Het dromen over onbekende, grote vissen houd de visserij spannend, je moet er echter wel realistich in blijven en geen droombeelden gaan najagen.

Goud in Nederland

"Zo wordt wel duidelijk waarom ze hem Bolletje noemen"

Er bleek in de week dat ik niet kon vissen aardig goed gevangen te zijn door anderen. Op zich wel jammer want ik had er waarschijnlijk ook wel een paar kunnen vangen. Aan de andere kant had ik die week aardig wat boilies gevoerd en die waren dus wel allemaal weggevreten door al die hongerige vissen. Dit zou de zaken de komende weken wel eens kunnen gaan versnellen. Zo heeft elk nadeel zijn voordeel...

Tot mijn stomme verbazing ving ik de eerste keer gelijk weer "De Gouwe" op precies 29 pond. Deze vis is normaal gesproken erg moeilijk te vangen. Tot ik hem dit voorjaar ving was ie 1,5 jaar niet meer gevangen! Vorige week was ie door iemand anders gevangen en nu heb ik hem weer, heel vreemd! Normaal gesproken ben ik nooit erg blij met het dubbelen van vissen maar op klein water ontkom je daar gewoon niet aan.

Het vangen ging nu echt gemakkelijk, een week later was ik weer terplekke en was "Bolletje" de klos, ook op 29 pond. Deze vis sloot dit voor mij ongekend goede voorjaar af.

Vervolgens brak de zomerperiode aan welke qua vangsten moeizaam zou verlopen. Meer hierover in mijn volgende "Seizoen van...."