Het Seizoen Van...

Seizoen 2008 deel II

De eerste sessie op de voerstek was toch, ondanks die prachtige vis van 14kg, licht tegenvallen. 3 weken voeren, 3 dagen vissen en dan maar 3 karpers, dat kan beter. Het voeren gaan we anders aanpakken, het duivenvoer laten we weg en de hoeveelheid boilies schroeven we op tot 5 kilo per voerbeurt. We hopen op iets minder witvis, en komen er geen karpers, dan zijn er altijd nog wel wat windes in de buurt die de restjes oppeuzelen.
Zo gezegd zo gedaan en na een week om de dag 5 kilo boilies te gaan strooien, gaan we het nog eens proberen.
Er staat een straffe wind op de kant, dus dat moet goed komen! Boot opblazen, tentjes opbouwen en gaan met die banaan! We voeren eerst verspreid over de hele zone zo’n 2 kilo boilies. Het haakaas wordt vanuit de boot gedropt met daar compact een emmertje duivenvoer en een paar handen boilies bij. Op deze manier hopen we meer vis te bereiken die meer aan het scharrelen zijn.
Na een aantal kennelijk onvermijdelijke windes gehaakt te hebben knalt er al vrij snel een top naar beneden gevolgd door een keiharde fluiter. Wojow, paniek in de tent, borden met eten en branders vliegen de tent uit, waadpak aan en hangen maar. De vis gaat, zoals altijd, volle bak op de vlucht en ik heb de volledige 2,5lb testcurve nodig om de vis mijn kant op te krijgen. Na nog eventjes stoeien kan Frank het net eronder schuiven en geeft de grootwater-titaan zich gewonnen. Met 19 pond bij een centimeter of 80 een leuke vis om mee te beginnen.
Hop, een graai in de maïs ton, de boot in en terug naar het mosselbankje.
Een klein uurtje later is het weer raak, tegelijk gaan de twee buitenste hengels er als een speer vandoor. Ik pak de linkse en Frank de rechtse en zo staan we gezellig naast elkaar een visje te drillen. Mijn vis is een exacte kopie van de vis eerder die avond en ligt als eerste in het net. Frank is ook zo ver, en we besluiten die vis gelijk ook maar in het net te loodsen. Niet zo’n heel strak plan, daarna waren we een kwartier bezig om alles uit de knoop aan het halen. Deze vis is wat zwaarder, 23 pond om precies te zijn.

Nee, het leven van een visser gaat niet over rozen…

Terwijl ik net mijn vis terugzet, gaat er nog een hengel af! Deze vis gaat beduidend harder dan de vorige en ik begin nu toch stiekem ook wel eens op een 20er te hopen. Ik heb de vis nu vlakbij en het gaat nog steeds log en moeizaam, m’n hartslag loopt gestaag op, want ik begin toch een flinke vis te vermoeden. Maar dan ineens schiet het lood uit het water, schiet de hengel terug op standje non-actief en met een grote kolk zo’n 5 meter voor me is alles voorbij. Balen.
De boilie zit er nog aan en ik gooi hem snel even terug, want de vis zit nu duidelijk op de stek. Snel de andere twee uit de knoop halen, dan kunnen we alles tegelijk goed uitvaren. Nog geen 10 minuten later buigt diezelfde hengel weer aarzelend door, Frank duikt erop en zwiept het carbon door de koele nacht. Deze vis geeft beduidend minder weerstand en het bleek een wat misvormd visje van een pondje of 15 te zijn.
Snel knal ik even een paar handjes boilies naar de stekken toe om de vissen wat bezig te houden en nadat alle hengels weer op orde zijn stappen we om beurten in de boot om ons met veel pijn en moeite in het donker naar de stek te navigeren.
Helaas, bij de laatste hengel gaat het mis en draaien we een lijn in de schroef. Einde uitvaren voor deze sessie. De vissen waren uitverkocht of verder gezwommen, want na deze 4 runs is het ook gelijk gedaan met de pret.

We besluiten nog een week te voeren en doen er dan nog een sessie, waarbij we helemaal geen karpers kunnen strikken, worden wederom gestoord van de witvis en vinden het dan genoeg. We blijven het water bevissen, maar met de vaste voerplek stoppen we. Dit kost teveel tijd en geld voor wat we er voor terug krijgen.


Tussendoor hebben we ook al een leuke stek gevonden op het andere water. Tijdens het zoeken naar stekken komen we op een voor het grootste gedeelte onbereikbare geul niks bijzonders tegen in het bodemverloop. Zand en vlak. Mooi, daar hoeven we dan niet veel rekening mee te houden. We kiezen een stek waar in de meeste gevallen de wind op staat en waar redelijk wat planten op de bodem staan. De combinatie natuurlijk voedsel, zand en wind lijkt ons uitermate geschikt om daar onze lijntjes eens nat te maken.
Begin mei besluiten we hier eens een dagje te proberen. Het is heerlijk weer, vriendin mee, boekje d’r bij, gewoon rieleeekst! Deze sessie levert slechts één vis op, een korte bolle vis van iets onder de 10 kg en nog een run die ik mis sloeg. Het begin is er, er komt vis in deze hoek.

We hebben het wel naar ons zin op dit water en besluiten het wat verder te proberen. Nachtvissen is verboden, en het weekend is gereserveerd om boilies te verdienen, dus we pakken de vrijdagavond. Wanneer ik op vrijdag helemaal murw uit de trein gerold komt, is het een kort bezoek aan de vriezer, hengels in de auto en dan er tegenaan. Dit keer heeft Frank twee dagen gevoerd, dus we hebben er goede hoop op.
En deze avond is het echt gekkenhuis. We zitten nog maar een uurtje wanneer de eerste run voor onze Frank zich aankondigt. Het betreft een kort hoog visje van 6 kilo. Niet groot, maar het begin is er. Deze vis weet ternauwernood aan de dood te ontsnappen, want net als hij op de mat ligt, wandelt er een Turks echtpaar langs en de vrouw heeft de boodschappentas al open en de man is al op weg om de vis van de mat te snaaien.
Net op tijd heeft Frank de mat dichtgevouwen en proberen we uit te leggen dat we de vissen alleen voor de sport vangen, en dat deze weer lekker verder mag zwemmen. Je ziet ze zomaar denken: “die kereltjes zetten zomaar 2 avonden eten terug.!”

Rond half 8 komt er net een maatje van Frank aangelopen wanneer het spektakel echt losbarst. Precies dan begint de eerste pieper van mij te fluiten, en terwijl ik aan het drillen ben, gaat m’n andere stok ook lopen. Ik trek de grootste vis tot nu toe eruit, en we schatten de vis toch wel 12/13 kilo in het water, gezien de mooie hoge bouw. Dat valt tegen en hoewel de bouw prima is, is de vis helemaal leeg van de paai en weegt maar een ruime 10 kilo. Tijd voor foto’s is er bijna niet, en terwijl Frank de andere vis drilt, knalt Raf, die even rustig langs dacht te komen, maar gelijk aan het werk wordt gezet, snel even wat plaatjes en dan moet ik weer aan de bak. De hengels van Frank vertonen tekenen van leven! En terwijl Frank zijn vis onthaakt en snel de hengel weer inwerpt, gaat de laatste hengel lopen.
De vis zit duidelijk op de stek! Ik draai weer een schub van 6/7 kg binnen, daar bestaat kennelijk 99% van het bestand uit. Frank heeft dit keer meer geluk, want hij trekt hetzelfde formaat binnen, maar dan een spiegeltje! Wat leuk, die zitten hier bijna niet.
Net wanneer deze twee vissen op de mat liggen komt er een stelletje op een scooter langs (denk je rustig te zitten) en uit de voorste helm klinkt: “Zoweej heb je die hier gevangen” waarop ik antwoord “Nee, wij fotograferen onze vissen graag hier” “Ooh..” terwijl zijn vriendinnetje zo’n ontzettend vies gezicht trekt dat haar helm bijna vervormd.

Zijn jullie in godsnaam wezen doen?? Vissen, hoezo?

Enfin, dat ook weer gehad, nu weer controle in al die chaos krijgen, want er ligt nog maar 1 hengel op de rodpods, die niet snel daarna ook af gaat. Terwijl wij constant bezig zijn met drillen, onthaken en inwerpen staat Raf eigenlijk constant boilies op de stekken te knallen om de aanwezige karpers bezig te houden. Het is niet normaal, we moeten echt moeite doen om één hengel in het water te houden.
Het circus gaat zo nog even door, al volgen de runs elkaar wat minder snel op, tot we de uur-na-zonsondergang regel al even overtreden hebben en de boilies op zijn. De eindstand bedraagt 10 vissen, waar we ondanks dat er geen buffels bij zaten, erg tevreden over zijn.
De zondag zijn we allebei ook vrij en we besluiten dan al vanaf ’s ochtends vroeg te beginnen, om een beeld van de aastijden te krijgen. En terwijl de discotheken nog op volle toeren draaien, gaat er naast Pim z’n bed een wekker af, pak mijn gisteravond gesmeerde brood en stap in de auto. Zo tegen vijven hebben we afgesproken bij het water en komen daar nog een koppel tegen, die hetzelfde idiote plan als wij hebben. Even vermoeden ze nog een stekkenpezer, daar Frank’s hok erg veel vergelijking toont met een busje wat ze eerder die week verschillende keren zagen toen ze aan het voeren waren. Wees gerust heren, wij zitten een flink eind verderop op onze eigen voerstek. Het ijs is snel gebroken en het zijn twee sympathieke kerels die ook nog maar net zijn begonnen op het water. Veel informatie kunnen ze ons ook niet geven helaas.

Deze dag treffen we het iets minder. Na eerst een visje verspeeld te hebben, kijken we daarna licht verwonderd naar een aantal Zodiaks die keihard over de stek heen razen en overal allerlei boeien en drijvers her en der op het water gaan rond strooien. Hebben wij weer, een zeilwedstrijd, waarbij een deel van het parcours recht over mijn stek gaat. De kerel in de rode Zodiak heeft ons in het vizier en komt eens even polshoogte nemen, en met wat armgebaren (toen nog niet met één vinger) probeer ik hem erop te wijzen dat hij over m’n stek heen dendert en of hij misschien die andere 199,5 hectare wil benutten om met z’n bootje te gaan spelen. Grappig als hij is, draait hij meteen z’n boot om, en begint keihard rondjes over de stek heen te scheuren om vervolgens nog één keertje langs lachend en zwaaiend langs de kant te varen! Op zo’n moment ben je echt blij dat er in Nederland een wapenverbod is. Kijk, op water recreëren verschillende mensen met verschillende hobby’s. Dat weet je, maar er is nog een verschil tussen ieder je ding doen en toch iets van rekening met elkaar houden, en doelbewust vissertje pesten, die toch niet bij je kan.

Na een half uurtje ben ik weer afgekoeld, het kwaad is immers toch al geschied en we maken de balans op voor die dag. De linkerstek is inmiddels helemaal vergald, er ligt een dikke boei waar alle bootjes omheen gaan, en gezien de diepte van 1,2 meter verwachten we daar niet veel actie meer. We besluiten ons geld dan maar op de rechterstek te zetten en proberen die nu maar zo optimaal mogelijk te benutten. De middag levert niks op, en rond 4 uur pak ik de zooi in, omdat mijn oom 65 wordt en ik toch even m’n gezicht wil laten zien. Frank pakt de avond nog en we hebben allebei het vermoeden dat er een dikke uitkomt. Je belt me he Frank!
En dat doet hij, ik heb nog geen 3 stappen op die verjaardag gezet, wanneer ik telefoon krijg: het is prijs, een loeisterke schub van 25 pond. Dat klinkt al veel interessanter! Ik ga de volgende avond snel nog een paar uurtjes vissen en weet nog een vis van 9,5 kilo te vangen, maar de 10 runs per avond zijn helaas niet voor herhaling vatbaar.

Tot zover de belevenissen in mei. De komende tijd staat het vissen op een laag pitje. Juni staat voor mij volledig in het teken van tentamens en het afronden van een project. Gelijk na deze tentamens krijg ik het aanbod van mijn familie om mee op vakantie naar Amerika te gaan voor een prikkie, waardoor ik de hele maand juli ook niet kan vissen ( Ach, ik ruil een maandje vissen graag in voor een maandje Amerika hoor..;) ) Op vakantie leer ik vliegvissen, wat erg leuk om te doen is! (ziet er zo simpel uit als Rex Hunt en consorten dat doen, maar het valt vies tegen hoor).


Begin augustus trekken we de stoute schoenen aan en vissen twee keer een nachtje op ons vaste stekje. De planten zijn behoorlijk gegroeid en we vissen op schone stukken tussen grote bossen waterpestachtig wier. Dat weten de vissen ook maar al te goed, want beet betekent nu een paar piepen, een korte run en dan zit de vis al in zo’n bos onkruid. We krijgen ze allemaal los gelukkig en weten toch zo’n 7 vissen per nacht te vangen. Niet slecht, alleen het gewicht blijft maar rond de 7/8 kg schommelen. Niet dat ik nu alleen-de-kilo’s-tellen-achtig wil klinken, maar af en toe eens een wat dikkere vis vangen is toch ook leuk.
Wat we voorzichtig kunnen concluderen en wat andere vissers ook bevestigen is dat het water een heus piramide bestand heeft, maar dan met een hele grote voet en een klein puntje. Er zullen op al die hectares zeker een paar buffels rondzwemmen, de eerste generaties, maar dan moet je eerst door bergen kleinere (jonge) vissen heen vangen.

We willen ze graag nog achter de schubben zitten, maar daar is wederom geen tijd voor. Mijn herkansingtentamens beginnen halverwege augustus (misschien toch eens wat minder vissen, dan heb ik minder herkansingen..) en daar moeten we toch weer een weekje de boeken voor in.

De laatste week van augustus heb ik nog een paar dagen vrij en aangezien m’n vriendin ook graag samen nog een paar daagjes weg wil, worden die daar aan opgeofferd. Daar we financieel best aan de grond zitten wordt het een budgetvakantie en we besluiten een leuke camping te zoeken in de Ardennen.
“Toevallig” vinden we een camping waar nog een leuk watertje bij in de buurt is, dus de hengels kunnen ook mee! Eenmaal aangekomen kan ik na m’n eerste observatieronde rond het putje concluderen dat er behoorlijk veel gevist wordt en dan vol gas op de bodem, terwijl het lekker warm is, en ik toch af en toe een rug boven zie komen. Maar goed, ieder zijn voorkeur, maar naar mijn mening ben je toch stom als je stug met je dobbertje/vast lood blijft blanken terwijl je de dertigers (!) aan het oppervlak ziet cruisen. Pim weet het in ieder geval wel, dat wordt korsten.
Omdat we toch samen weg zijn, doen we overdag al die dingen die niet-karpervissers doen op vakantie en ga ik er aan het eind van de middag even op uit met de korsthengel. Onze buren op de camping blijkt een leuk Nederlands stel te zijn en wat ik zie bevalt me wel. Net zoals bij ons, staat het foedraal al klaar als de tent nog maar amper staat. Het contact is snel gelegd en we trekken eigenlijk constant met elkaar op.


Zo komen we de tweede dag, aan het eind van de middag langs het water en ik zie in een rustig hoekje van het water een aantal vissen hoog in het water, met een aantal zeer mooie exemplaren er tussen. Ik strooi heel verspreid wat kattenbrokjes en klap er een halve boterham aan de haak tussen, zodra er een vangwaardig exemplaar aan komt. Na niet zo heel lang wachten zijn dat er meerdere. Ze koersen allemaal rustig tussen de brokjes, met hun massieve rug uit het water stekend. Er zit er eentje bij, die ik ver in de 30 pond schat, en als je het hele jaar nog niet zwaarder dan 10 kilo hebt gevangen, kun je ongeveer nagaan hoe mijn mentale status op dat moment was!
Helaas kent deze vis het trucje en is snel vertrokken, maar er zwemmen nog steeds mooie vissen bij. Na eerst een andere buffel mis geslagen te hebben (zul je dan ook net zien) koerst er weer een V richting de boterham, maar vanaf de andere kant komt Govert de eend aangezwommen en beiden hebben duidelijk interesse in het stuk brood. Ze komen steeds dichter bij, ik heb het helemaal niet meer en zit op van de zenuwen trillend op m’n hurken de vis te smeken om harder te zwemmen (vissen is zo ontspannend zeggen ze dan, nou echt niet!) Net op het moment dat ik heb besloten om de korst weg te trekken, om zo het vangen van die vuile K*t-kl*te-t***s eend te vermijden is de karper er ook en slokt in één keer het brood weg, terwijl de eend vol in het water hapt (dit is niet te beschrijven hoe nipt de karper het won, maar het was écht close).
Omdat ik de lijn al zo goed als strak had om de korst weg te trekken, sla ik ook binnen een seconde vast en kan het gevecht beginnen. Ik zie in ieder geval een hoge spiegelrug wegdraaien. Het is sowieso de grootste spiegel die ik tot nu toe heb gevangen en ik zie en voel gelijk dat het zeker een goede 20er is. De lijn vliegt van de molen en de hengel staat tot aan de molen krom, wat een power zit er in deze vis! Na 10 minuten komt hij voor de kant en kan ik, inmiddels vergezeld door mijn vriendin en een aantal andere vissers, concluderen dat het een behoorlijke bak is. Dat vindt de vis ook en besluit er maar weer eens vandoor te gaan, en 15 seconden later zwemt hij weer een meter of 20 verder. Inmiddels doet m’n hart weer standje 180, maar alles gaat goed en ik kan de vis eindelijk in het net loodsen. M’n vriendin zegt dat het net vast zit, want ze krijgt het niet uit het water, dus om beschadigingen te voorkomen ga ik maar even kijken. Maar het net zit helemaal niet vast, het is de vis die zo zwaar is, en eenmaal op de mat zien we een korte hoge, maar vooral brede spiegel liggen. Dit moet hem zijn, ik weet het zeker, dit moet wel een 30er zijn, en jawel: 32 pond! Eindelijk, m’n eerste te pakken.

Jahaaa de eerste!

De volgende middag blijkt dat mijn vangst, en vangstwijze, niet onopgemerkt is gebleven, want er zitten nu nog 3 mensen te korsten. Ik vind nog een rustig stukje en probeer daar hetzelfde trucje als de dag ervoor, met als resultaat nog een spiegel van 13 kilo en nog een prachtige schub van 8 kg. Ik heb zelden zo’n “kleine” vis gevangen die zo sterk was! Na deze vangsten beloof ik plechtig aan de karpers dat ik ze niet meer zal storen en loop met een grote glimlach terug naar m’n tent. De volgende ochtend is het inpakken geblazen, want er moet weer gestudeerd worden. Al met al niet veel gevist deze zomer, maar ik ben wel zeer tevreden.

De maand september staan de hengels eigenlijk even te verstoffen. Er moet weer gestudeerd worden en de weekenden worden gebruikt om de financiële crisis op mijn bankrekening ten gevolge van de vakantie op te lossen.

Begin oktober begint de drang naar nog een paar mooie vissen weer te groeien. De mooiste tijd komt immers nu pas! Alleen, welk water wordt het? De wateren die we dit voorjaar aan hebben gepakt is in mijn eentje op de uurtjes (ochtendjes) die ik heb niet te doen en voor voeren heb ik geen tijd. Het watertje in België waar ik vorig jaar zo op m’n bek ben gegaan heeft me eigenlijk nog niet los gelaten. Dat ik daar maar 2 vissen op al die uren heb kunnen strikken, zit me nog steeds niet lekker.
Ik besluit de gok wederom te wagen en ga het najaar op dit watertje doorbrengen. Om de factor aas in ieder geval goed te hebben, besluit ik aan de slag te gaan met de boilies van Ibaits, de Royal Flush. Goede boilies en ik kan ze twee straten verderop halen! Het snowmanprincipe gooi ik overboord en ga het met dubbele boilies proberen, waar ik wat schijfjes van de zijkanten afsnijdt.

Zo gezegd zo gedaan en het eerste weekend van oktober dender ik weer over de landsgrens op jacht naar zo’n felbegeerde vis. Het voelt weer goed om terug te zijn, er hangt altijd een wat mysterieus sfeertje rond het water, de stilte die alleen wordt doorbroken door de vogels in de bomen. Voor mijn trolley schiet een eekhoorn over het pad en de ochtendmist hangt nog een beetje tussen de bomen. De omgeving geeft het vissen toch altijd iets extra’s mee.
De timing is perfect, het is net licht genoeg om m’n hengels gelijk na optuigen in te gooien. Op de stek kan ik twee open plekjes tussen de bossen aangooien en met verrassend weinig moeite krijg ik ze nog op de plekjes die ik wil ook. De bodem is er schoon en hard, dus daar kan het ook niet meer aan liggen.

Goed om weer terug te zijn…

Na nog minder dan een uurtje kijk ik verbaasd op uit mijn boek, de rechter pieper roept om aandacht. Heel langzaam zakt de swinger om vervolgens weer heel zachtjes te klimmen, maar gezien het trillen van de lijn is hier geen twijfel over mogelijk, dat is vis! Ik sla aan en de vis schiet gelukkig gelijk het open water op en met de eerste zonnestralen op het water zie ik een hoge schub aan de andere kant van de lijn. Zonder problemen en veel moeite krijg ik de vis voor de kant. De vis sputtert nog wat tegen, maar kan dan echt het net niet meer ontwijken en nog steeds wat verbaasd trek ik na minder dan een uur mijn eerste vis al in het net. Wat ik in het water al vermoedde blijkt zo te zijn: een mooie donkere schub van 21 pond en wanneer de haak uit zijn bek valt, blijkt dat alles maar net goed gegaan, de haak is compleet uitgebogen! (dan was ik toch niet blij geweest hoor, mr. Fairbrass!)
Ik zit helemaal klaar om wat foto’s te maken, maar ik was even vergeten na te kijken hoe het met de batterijen was. Juist, leeg inderdaad. Niet getreurd, de herinnering zit in mijn hoofd en dat is het belangrijkste. Zeer tevreden zet ik de vis terug en pak rond 12 uur alles weer in. Het eerste wederzien is goed bevallen en ik kan niet wachten tot het volgende weekend. Helaas zit die ochtend alles een beetje tegen, en liggen mijn hengels ook een uur te laat in naar m’n zin. Die ochtend weet ik ook alleen een zeelt te verleiden.

Maar dan komt de week waar ik het meeste hoop op had. Ik ben een week thuis om te leren voor de aankomende tentamens en besluit die week 2 ochtenden op het water te besteden. Ik heb nog zo’n 5 kilo eigen vismeelboilies in de vriezer liggen en besluit die de eerste ochtend te voeren om zodoende op een aangevoerde stek mijn tweede ochtendje te vissen.
Maandagavond zorg ik dat alles klaar voor actie is, knoop nog wat onderlijnen, loop alles nog een keer na en duik dan m’n bed in om vervolgens heel vroeg gewekt te worden door de wekker. Een kwartier later zit ik al in de auto, en heb er een goed gevoel over. Het weer is vrij zacht, al is het al duidelijk aan het afkoelen, dus de vissen zijn zeker weten al aan het schranzen voor de winter. Mijn stekje is vrij en voorspoedig liggen de hengels zoals de bedoeling is. Om mijn tijd ook nog een soort van nuttig te besteden, neem ik mijn analyseboek mee om wat te oefenen. Alleen ik kan veel te veel doen naar m’n zin, de piepers geven geen kik. Rond half 12 heb ik de moed een beetje opgegeven, de beten kwamen tot nu toe altijd voor elven en ik heb met mezelf afgesproken dat ik om 12 uur naar huis ga om verder te leren. Zo kijk ik rond 5 voor 12 nog eens naar mijn hengels en vertel ze dat het nu toch echt moet gaan gebeuren en terwijl ik mijn tas al weer aan het inpakken ben, geeft de rechter pieper ineens 2 piepen. Als een idioot vlieg ik op de hengel en zie ik dat er vervolgens niks meer gebeurd. Mopperend dat het ook te mooi was, om waar te zijn, wil ik m’n stoel op gaan ruimen, maar ik zie ineens de swinger weer wat klimmen en ik zie dat mijn lijn, die normaal iets naar rechts wijst, nu in hoog tempo naar links schiet.
Ik bedenk me geen moment, sla aan en jawel, hangen! De vis is na inhaken parallel aan te oever weg gezwommen, waardoor ik geen beetregistratie kreeg. De zon staat inmiddels goed op het water en al vrij snel zie ik weer een mooie hoge schub buffelen, en zo te zien een goede 20er. De vis test mijn hengel tot het uiterste want hij blijft maar runs naar een obstakel maken, waarbij ik echt goed in de hengel moet hangen om hem tegen te houden. Gelukkig weet ik hem naar de kant te krijgen, waar hij zich nog steeds niet gewonnen geeft, het blijven bonken onder de top, schitterend. Na een kwartiertje ligt hij eindelijk op z’n zij te happen en krijg ik het net eronder. Een zachte ‘Yess’ klinkt vanaf te stek en snel leg ik de vis op de onthaakmat. Wat een schoonheid, het is werkelijk een schitterende vis, met een bijna zwarte rug en een donkergele buik. De weger vertelt dat de vis een ruime 14 kilo weegt, wat gelijk de grootste vis is die ik hier heb gevangen. Ik maak snel een filmpje, omdat foto’s met de zelfontspanner niet goed lukken en zet de vis snel weer terug. Dank u, oude strijder.
Oh ja, ik ging nog voeren voor donderdag. De boilies verdwijnen naar de overkant over de gehele breedte van de stek.

Schrale foto, maar het is een schitterende vis!

En terwijl ik op de laatste hengel na alles heb opgeruimd, komt die opeens tot leven! Net nu ik een kwartier lang boilies op de stek heb gegooid! Ik sla snel aan, maar de vis zit al in de takken. In plaats van hard te gaan sleuren besluit ik op mijn gemakje de druk op te voeren en voel gelijk dat de vis loskomt. De lijn zit dus nog niet vast, dus om breken/schuren te voorkomen geef ik de vis wat mee, zodra deze trekt. Zodra hij rustig is, trek ik hem terug. Die methode blijkt te werken, want heel beheerst weet ik de vis zonder problemen uit de takken te loodsen. Nadat deze doorheeft dat zijn beschutting weg is, komt hij keihard naar me toe gezwommen om links van de stek het obstakel in te duiken. Helaas voor hem ken ik dat trucje inmiddels, maar weet hem met moeite eruit te houden, want wat een kracht zit er wederom in deze vis.
Voor de kant blijft de vis ook weer aardig tegen sputteren en het valt me op dat deze vis nog een stuk langer is dan die van zojuist. Ik begin wat zenuwachtiger te worden, want dit zou dan wel heel goed een 30er kunnen zijn en daar ben ik ook van overtuigd wanneer ik hem in het net krijg. Dit kan eigenlijk niet, 2 van zulke vissen binnen een uur, hoe is het mogelijk! Snel onthaak ik de vis en stop hem in de weighsling. Deze vis is alleen niet zo robuust gebouwd als de andere en de weger vertelt me ook dat het net geen 30er is, want de wijzer houdt halt even over de 14,5 kilo.
Nou ja, die paar honderd grammetjes, wat maakt het ook eigenlijk uit, het is wederom een prachtige vis en mijn nieuwe tactiek blijkt te werken. Op 3 ochtendjes vissen heb ik nu 3 vissen te pakken, allen boven de 10 kilo.

Ja je hebt hem echt vast hoor..

Zeer tevreden ruim ik alles weer op, en kom dolgelukkig veel te laat thuis om vervolgens tot ’s avonds laat door te leren om de schade in te halen. Het is inmiddels woensdagavond en eerlijk gezegd twijfel ik erover om te gaan vissen. Het is gisteren zo goed gegaan, dat kan eigenlijk alleen maar tegenvallen. Maar omdat ik het zonde van al dat voer vind, besluit ik voor de laatste keer de trip richting het water te maken. Ik weet deze ochtend wederom 2 vissen te verleiden, alleen ze zijn dit keer een stuk kleiner. Wel wederom twee plaatjes, een schubje van 8 kilo en een spiegeltje van 7 kilo. Ik heb m’n revanche gehad op dit water en vind het mooi geweest dit jaar.

Ik doe samen met Frank halverwege November nog een 3-daagse sessie op een nieuw water, maar we weten er helaas geen vis te verschalken. Geeft niks, het is een prachtig water en we gaan hier zeker nog terug komen. Dit is ook gelijk de laatste sessie van dit jaar, projecten, werk en andere druktes laten ons geen andere keuze dan volop filosoferen over het plan van aanpak voor 2009.

En gezien dat plan van aanpak wordt 2009 echt een jaar van mooie, grote en sterke vissen!

Pim Vermerris