Het Seizoen Van...

Seizoen 2009 deel I

Hebben jullie ook wel eens de gedachte tijdens het vissen: “Waar ben ik toch in godsnaam mee bezig?!” Deze vraag stel ik me terwijl er een behoorlijk pittig onweersbuitje recht boven me hangt. Dit noodweer (er was een weeralarm afgegeven, al zegt dit ook niet meer zoveel) zou volgens het weerbericht pas ’s avonds over Nederland trekken en ik had gepland om dan al lang weg te zijn. Het regenpak en een fatsoenlijke tent liggen dus nog thuis en aangezien het de hele week al zo’n 25 graden is, lig ik onder een oud gammel ovaltje in m’n t-shirt.

Voorbereidend werk in de winter

Na eerst tot 1 uur ’s nachts strijd te hebben gevoerd met hitte, een hele kolonie uitgehongerde muggen, kennelijk immuun voor deet, lig ik eindelijk te tukken als ik rond 5 uur wakker schrik van een flinke donderslag. Ik werp eens een blik buiten en zie een geel-grijzige bui recht boven het water hangen. De wind is ook gedraaid en staat vrolijk onder de oval te blazen. Dan ineens schiet er een bliksemschicht recht voor m’n neus naar beneden om op de akker aan de overkant van het water de grond te raken, direct gevolgd door een keiharde donderslag. Dit werkt beter dan de beste wekker ter wereld, ik ben gelijk klaarwakker! M’n gsm rinkelt op de bivvy-tafel en het display verteld dat Michiel belt. Onweert het bij jou ook zo?, vraag ik (een beetje domme vraag aangezien hij een kilometer verderop aan hetzelfde water zit ) “ Weertje he!” klinkt het nog wat laconiek aan de andere kant. Ik zit niet echt meer op m’n gemak, aangezien ik aan de rand van een volledig vlakke akker zit. Ineens is de hele omgeving fel blauwig verlicht en klinkt er vlak achter me weer een behoorlijke donderslag. De bliksem volgt elkaar in hoog tempo op en we zitten er echt midden in, overal om ons heen slaat het in! En behoorlijk dichtbij, aangezien ik bij tellen tussen flits en donder tot maximaal één kom.
Nu slaat de paniek officieel toe, wat nu?! Weglopen naar m’n auto is geen optie, dat is helemaal vragen om getroffen te worden! Ik zet de shelter zo laag mogelijk ik ga plat op de grond zitten wachten, maar na nog een inslag vlak achter me heb ik het hier helemaal gehad, ik ben weg, in m’n auto zitten, bekijk het maar! Om m’n broek enigszins droog te houden trek ik mijn waadpak aan en ik begin te tijgeren naar de weg, waar m’n auto staat. Alleen daar staat hij niet meer, bedenk ik me halverwege, want die staat nog een paar honderd meter verderop achter de dijk ( nachtvissen is verboden en auto’s langs het water is voor de politie reden genoeg om een hele akker inclusief enkele slootjes over te steken om eens polshoogte te nemen. Ik wacht het even af, maar de inslagen gaan onverminderd verder dus om over die dijk heen te kruipen is ook niet echt verstandig. De oplossing wordt gevonden in een trekkerspoor vlakbij de weg, deze ligt 30 cm lager dan de rest en inmiddels zeiknat (het stortregende inmiddels ook behoorlijk) besluit ik hier maar in te gaan liggen en de bui af te wachten. Ik ben nu toch al nat.

Hop!

Zo snel als het begon, zo snel is het ook weer over, en zodra de bui overgetrokken is schijnt de zon weer. Ik ben als een idioot naar m’n auto gelopen en zit in de achterbak uit te lekken en besluit maar eens te bellen of Michiel ook nog leeft. Hij is toch ook maar heel snel naar z’n auto gerend en is onderweg ook nog uit z’n broek gescheurd. Al met al heeft het misschien een half uurtje geduurd, maar heftig was het wel! Weer een mooi verhaal voor bij de kleinkinderen later.

Met zo’n bui zou die vis toch wel los moeten gaan en ik terwijl ik terugloop ben ik me al aan het verheugen op ratelende Delkims, gierende slips en kromme hengels. In plaats daarvan tref ik een scheef staande plu, zeiknatte slaapzak, modder en die hengels? Die staan er nog behoorlijk non-actief bij. Twee uur later weet ik de eer nog een beetje te redden, wanneer ik het net onder een schubje van 8 kilo kan schuiven.

Hop!

Goed, dit feestje vond plaats begin Juli, maar het seizoen wordt afgetrapt begin Maart. Eindelijk zijn al dat ijs en die schaatsers opgesodemieterd en kan er weer gevist worden. De winter is vooral besteed aan stekken (be)zoeken en wat peilwerk hier en daar. Het eerste weekend van Maart sta ik aan de oevers van het water. Een water waar lang en intensief op is gevist, vanwege het mooie bestand aan grote vis. Daar hoop ik dit jaar ook een graantje van mee te kunnen pikken. Het vissen wordt hier behoorlijk pittig, er is echt geen peil te trekken op het gedrag van de vissen. Plus dat de jarenlange hengeldruk de vissen niet dommer heeft gemaakt.
De voor mij bekende winterstek op het diepere deel van het water is al bezet door twee andere vissers, dus we gaan puur op de gok - het was immers al aan het schemeren, dus we moesten haast maken - ergens op een smaller deel van het water zitten. Omdat we geen idee hebben wat de vis hier doet, vis ik een hengel onder de eigen kant, eentje in het midden en eentje volgas naar de overkant, pal tegen de rietkraag aan. (de vereniging knijpt hier een oogje toe betreffende derde hengels, de politie daarentegen niet, zo blijkt later) De avond vermaken we ons prima met een kacheltje in de tent en wat gitaar gepingel van John Frusciante-in spé-Frankie.

Hop!

Rond 8 uur ’s ochtends klinkt ineens m’n sounderbox, piepen op de overkant hengel! Deze ligt met een pop-upje snaarstrak tegen het riet en een blik uit de bivvy vertelt dat, naast dat het behoorlijk heeft gevroren, de swinger op half 7 hangt. Nog licht slaapdronken hijs ik me in mijn waadpak en snel richting de hengels! Na aanslaan blijkt mijn tegenstander zich niks van de kou aan te trekken en besluit de slip van mijn nieuwe molens eens te testen. Dat gaat gelukkig allemaal prima en rustig komt de vis mijn kant op, om flink diep te blijven hangen op de bodem. De zware bonken op de top doen vermoeden, dat dit wel eens een beste kan zijn! Na nog een paar uitvallen krijg ik de vis hoger en als we hem voor het eerst zien draaien zien we dat het om een hele mooie schub gaat. Alles verloopt hierna voorspoedig en wanneer Frank het net onder de vis kan schuiven, klinkt het bewonderend: Nou daar hangt nog wel een buikje onder! De **&ring, dat is een dikke dertiger man! En inderdaad, mijn eerste vis voor 2009 is gelijk mijn nieuwe PB: 17,8 kg! Wat een schitterende vis om mee te starten.

Dat deze vis een uitzondering was blijkt later, want tot en met eind April wordt er veel geblankt aan het water, er komt sporadisch een visje uit, steeds bij een andere visser, steeds op verschillende stekken, maar de toplaag laat zich niet zien. De 4 nachten erna blank ik dus keihard en de 5e nacht pak ik een visje van een kilo of 9. Eind april besluit ik samen met Michiel eens wat te gaan proberen. Wegens omstandigheden kan een Frankrijk-sessie niet doorgaan en gaan we eens proberen wat er gebeurt als we op de Franse toer gaan op dit water. Eens even flink die dikke vrouwtjes voor de paai opwachten! 2 dagen hard voeren, zonder te vissen en dan 4 nachten vissen en ondertussen stevig doorvoeren. Ik wil hier verder niet teveel op ingaan, ik ben hier namelijk ook een artikel over aan het schrijven, maar deze week is één doffe ellende! Wat we ook proberen, we kunnen geen runs uitlokken. De laatste avond krijg ik dan eindelijk een run! Ik ben nog nooit zo blij met een vis geweest, ook al was deze maar 9,5 kilo. Zo’n situatie relativeert het vangen van zware vissen behoorlijk en leert je weer iedere vis waarderen, dat is iets wat zeker is! Wanneer we de laatste nacht ook nog eens weggestuurd worden door de politie zitten we er even flink doorheen allebei, en het nieuws, dat de nacht nadat we zijn weggestuurd, de topvis van het water op onze stek wordt gevangen, maakt het geheel compleet. Wat een drama.

We kunnen het wel!

Twee weken later aas ik op revanche! Er staat een Zuidwester storm en ik weet een stek waar die wind vol door staat te blazen. Daar moet het toch wel gaan lukken! Deze sessie is gelukkig wel een succes, maar toch met een dubbel gevoel, ik krijg op 18 uur, 11 runs waarvan ik er 8 verzilver. Een experiment met longshank haken kost me twee hele zware vissen die na een kwartier rustig drillen, die de hele tijd traag en diep bleven zwemmen om vervolgens twee meter voor het net los te schieten, de lol was toen even ver te zoeken! Één losser kan altijd gebeuren, de rig was prima, draaide goed in, haak vlijmscherp (ik ben behoorlijk paranoïde wat botte haken betreft, een scherpe haak vind ik het allerbelangrijkste, daar wil ik niet over twijfelen), dus deze rig kreeg nog een 2e kans (slechte keus natuurlijk, achteraf) maar twee keer is geen toeval meer, voor mij geen longshanks meer op dit water! Waarom dan in eerste instantie een LS-haak vraag je je misschien af. Dat was omdat de enige vis die ik in die ellendige week ervoor wist te verschalken, ik op een LS-haak pakte, aangezien die naar mijn idee toch sneller inhaken dan een widegape. Deze was, net als een vis even voor die lossers, perfect voorin de onderlip gehaakt, dus ik zag in eerste instantie geen probleem.
Na de overstap op mijn oude vertrouwde onderlijntjes en het dichtdraaien van m’n slip (hetgeen me de derde vis koste, ruzie met mijn waadpak kost veel te veel tijd en de vis heeft zich al vast gezwommen) gaat alles prima en ik vang een prachtige serie vissen met als zwaarste een 17,2 kg schub. Opvallend hierbij was, dat ik alle vissen single hookbait ving. Michiel doet het een weekend later nog eens dunnetjes over en pakt een serie mooie vissen, waaronder de topvis samen met nog een 30er. We kunnen het wel!

Een mooie vis uit de zomer

Tot en met het moment van schrijven (halverwege juli) kan ik iedere week wel 2 nachten vissen, maar het gaat niet best. Qua runs mag ik niet klagen, altijd wel 2 tot 5 per nacht, maar ik vang alleen maar kleinere vis, als uitzondering een mooie 14 kg spiegel. Experimenten met andere loodsystemen en aasjes levert weinig meer op. Wel merk ik dat ik met minder voeren, meer vis vang. Grote voerplekken schrikt de vis denk ik af, aangezien ik de nacht na zwaar voeren knetterhard blank en sessies waarbij ik hoogstens een handje bij voer wel genoeg runs krijg.
Na deze vele nachten, heb ik het even gehad met vissen. Ik heb er gewoon even geen zin. Weer die zooi in de auto, weer die zooi naar de stek slepen, weer niet het resultaat waar ik op hoop, weer in je eentje de hele tijd in je tentje zitten wachten, ik heb het er even mee gehad. Tijd voor andere dingen! Begin September begint het weer te kriebelen en ga ik er weer tegen aan! Of het een succesvol najaar wordt, wie weet, ik hoop in ieder geval dat het de moeite waard is om wat over te schrijven.