Het Seizoen Van...

Soms zit het tegen...

De Grote Put…

Van tevoren moet ik even vermelden dat dit niet echt de beste sessie was die ik dit seizoen heb gedraaid, maar omdat het wel leerzaam en gezellig was, en niet geheel onbelangrijk: het bewijs dat ik geen gouden ballen heb (zoals een paar vissers uit de kennissenkring durfden te beweren)! De kalender vertelt ons dat het 15 augustus is en we zijn om het meesterlijk idee gekomen om een nachtje met z'n 4en te gaan ( Frank, Ron, Stefan en ik) Na een kleine discussie is de stek bepaald. We gaan het gewoon op de grote put proberen.

Tot nu toe hebben we alleen de kleine put en de doorgang bevist, dus dit is weer een nieuwe uitdaging. We kiezen alle 4 een stek rond de 2e windmolen, met gemiddeld zo'n 30/40 meter tussen de tenten in. Ik arriveerde als eerste en had tijdens het voorvoeren al de linkse stek gekozen, en positioneerde mezelf midden in het open stuk tussen de windmolens. 1 hengel ging naar links, een meter of 25 uit de kant en de andere ging zo hard mogelijk rechtdoor, een meter of 80 ( geen idee, ik heb het niet uitgestapt) Toen al mijn spullen klaar waren, kwamen net Frank en Stefan aan. De beide heren hadden er veel zin in en ik hielp ze nog even om alle spullen ( Frank neemt ongeveer 150 kleine tasjes en koelboxen mee) naar de stekken te slepen. Frank parkeerde zijn derričre in het midden tussen de bosjes en stefan ging het meest rechts zitten. Toen ook hun spullen stonden werden de gasbranders opgestart en gingen we maar eens een paar hamburgers bereiden. Het begon al een beetje donker te worden, dus na het eten gingen we eerst nog wat bijvoeren, dus nu maar hopen dat de vissen het gaan doen.

Ron kon gelukkig toch nog komen, er waren nog enige problemen met vervoer en werk, maar hij arriveerde net in de schemering. Hij kroop wederom bij mij in de tent en zette zijn hengels naast die van mij en deponeerde zijn lijntjes rechtdoor op gevarieerde afstanden. Er werden nog wat handjes boilies bijgevoerd en ook hij was er klaar voor. Terug naar Frank's tent, die was tot gemeenschappelijk kamp gebombardeerd en er werd enige bieren geconsumeerd. De stemming werd steeds meliger en na enige ernstige foto's bereikte de lol zijn hoogtepunt. Ook gingen we nog even op de zeedijk kijken, want het is altijd prachtig om de haven van Antwerpen helemaal verlicht te zien. Ron, Stefan en ik waren al over het hek, met prikkeldraad, gesprongen en het was wachten op Frank. Opeens hoorden we enig gekrijs achterons, afkomstig van Frank. Zijn lenigheid had het laten afweten en hij was midden met de schaamstreek in het prikkeldraad beland! Na enige minuten het rollend op de grond te hebben bescheurd van het lachen besloten we hem toch maar te bevrijden, want hij maakt ons met een iets hogere stem dan normaal duidelijk dat hij echt vast zit. De rest van dit avontuur liep Frank met een groot gat in zijn broek en een pijnlijke testikel rond.

Er werd wat uuhh hedronke…

Tegen 1 uur 's nachts begonnen de oogjes toch wat zwaar te worden en na elkaar succes te hebben gewenst zocht iedereen de tent maar eens op. Ik praatte Ron nog een beetje bij over alles wat we hiervoor al hadden gedaan en hoe de kansen waren en zocht toen dromeland maar eens op. Helaas, dat was een kort bezoek want tegen 2 uur schrokken we ons wild van de krijsende sounderbox van Frank. Na een korte sprint waren we ter plaatse en we zagen geen Frank bij de hengels. De dwaas sliep gewoon door ( haal je nog even voor de geest dat er 40 meter tussen de tenten zat en dat WIJ er wakker van werden).

Het signaal van de beet werd versterkt middels enige dreunen op zijn tent en een grote brul bij zijn hoofd. Toen werd hij toch wakker en slaapdronken waggelde hij op zijn sloffen naar z'n hengels toe. Na enig drillwerk kon de eerste knol van de nacht worden geland. Het zaakje werd terug geslingerd en iedereen zocht de zak weer op. We lagen al weer een poosje op onze stretchers te rotten en hadden de slaap weer een beetje te pakken, toen weer de sounderbox van Frank door de nacht loeide. Hij had hem vanwege het eerdere incident nu maar op zijn hardst gezet zodat hij er dit keer wel wakker van werd. Dat werd hij ook, net als wij, inclusief de huizen in een straal van een kilometer. De volgende knol, een grotere, dat wel, had zich op de boilie gestort. Ook deze vis kon spoedig afgehandeld worden en terug naar de tent maar weer. Het duurde niet lang toen Ron en ik enige gejammer uit de richting van Frank hoorde. De familie rat was nieuwsgierig geworden en hadden de eerder gemorste aardappel-met-gras creatie van Stefan voor de tent van Frank ontdekt. Als we zijn commentaar mochten geloven dan liepen er nu enige kleine varkens voor zijn tent. Frank's voorliefde voor onze behaarde vrienden zou nog vaker terug komen dit seizoen, erg vermakelijk om hem dan bezig te zien!

We zijn weer 2 uurtjes verder, we hebben onze slaap weer een beetje te pakken, Frank ligt nog steeds in de aanvalshouding vanwege de ratten en Stefan maakt het zich gemakkelijk op zijn stoel en koelbox, wanneer er enige piepen gevolgde door een keiharde run door de nacht denderen. Wederom afkomstig uit de sounderbox van Frank. Het duurde erg lang voordat hij uit zijn tent komt en wij zijn ongeveer nog eerder ter plaatse dan de betreffende visser zelf. Zijn commentaar hierover luidt: je denkt toch zeker niet dat ik naar beneden ga met zo'n k&*%$grote rat hier in dat gras! We weten hem toch te overtuigen om dat toch maar te doen en slaat hij eindelijk de vis aan. Hij weet ons meteen te melden dat het een betere vis is, omdat het erg sloom en log is. Stiekem gaan we aan een twenty denken. Wanneer de vis geschept is en die arme Stefan haast door zijn rug gaat vanwege de vis in het net, weten we toch al zeker dat het een 20+ vis is. De verkregen resultaten van de metingen zijn 83 cm, goed voor 21,3 pond. Frank is de ratten opeens helemaal vergeten want zijn 2e 20+ vis ligt voor zijn neus. Gezien de bouw, de lengte en het gewicht vermoeden we dat we met de Lange te maken hebben. Later bleek dit weer een onbekende vis te zijn. Omdat het nog een klein uurtje is voor de zon opkomt besluiten we de vis maar even te zakken. Ook dit was bijzonder vermakelijk om te zien, Frank tot aan z'n knieën in het koude water met een 20er in de zak. En maar mauwen dat het zo koud is. We horen ook dat Stefan zijn eerste karper hier heeft mogen verwelkomen, alleen die beet hebben we niet meegekregen.

Omdat ik het wat minder leuk begin te vinden en nog zo gaar als een konijn ben, zoek ik de tent weer even op, terwijl Ron nog even bij de heren blijft praten. Terwijl hij terug loopt begint zijn pieper keihard te krijsen en ik wil hier graag een filmpje van maken. Terwijl ik mijn camera pak en in de filmhouding ga zitten houdt mijn stretcher het voor gezien en stort in elkaar. Iedereen gaat nu in een deuk, maar ik kan de humor er even niet van inzien en na de stretcher behoorlijk wat ziektes te hebben toegewenst ga ik Ron assisteren met de vis. Ik had ook nog op het verkeerde knopje gedrukt en heb een foto van Ron gemaakt precies wanneer hij aanslaat. Wel een hele mooie overigens! Het is tijdens de drill behoorlijk licht geworden en nadat we Ron zijn vis hebben bewonderd, een donkere schub van 14,5 pond bij 73 cm, gaat Frank de zak ophalen en worden er enige foto's geschoten.

De heren met hun vangst ( lees de blijheid af van hun gezicht ;))

Terug naar HET water….

Het motto van Frank en Ron is nu: Na zware arbeid komt honger, en de mannen gaan enige frikadellen-speciaal bereiden terwijl ik nog enigszins mokkend die *&%$stretcher in elkaar zet en nog even ga slapen.

Enige uurtjes later is mijn humeur weer opgefrist en ik voeg me bij de heren om ook wat te gaan eten. De tijd waarop we leven is nu 10.00 uur. Dan hoor ik in de verte, eindelijk, mijn eigen pieper. In de sprint ernaartoe hoor ik enige zakkers gevolgd door een harde fluiter. Ik mep de vis aan en voel een flinke vis die me tegen werkt. Ik voel me helemaal opgelucht nu, maar dat duurt niet lang want ik voel de vis heel gek gaan doen, en dan opeens zien we een grote donkere karper in het zonlicht uit het water springen, met een korda enige meters van zich af. De haak kan het geweld van beide factoren niet aan en schiet uit de bek. Nu ben ik helemaal niet te houden en de 3 heren gaan wijselijk even terug naar Frank zijn tent terwijl ik mezelf vervloek en een kwartier blijf nakoken. Dat zal je dan weer net zien, er springt NOOIT een vis uit het water en uitgerekend nu krijgt die gekke vis het in zijn hoofd om te gaan vliegen. Het zou ook gelijk mijn laatste run zijn.

Na me weer bij de mannen te hebben gevoegd wordt er weer veel lol getrapt en het leed wordt vergeten. Ron en ik besluiten nog een rondje rond het water te gaan lopen op zoek naar nieuwe stekken Frank is vandaag nogal lui en gaat de hele dag op zijn stretcher liggen meuren in die bloedhete tent, nee daar wordt je fitter van. We onderschatten de afstand alleen een beetje, want als we na 2 uur weer bek af terugkomen hebben we nog maar anderhalve oever gehad. Bij terugkomst horen we dat Frank nog een karper heeft gevangen en Stefan nog een brasem.

Tegen de middag wordt het tropisch warm en ons slaapgebrek gaat een beetje opspelen. We besluiten even in de zee te gaan zwemmen om op te frissen. Frank vindt het te koud en is nog steeds te lui om van zijn stretcher te komen dus blijft "op de spullen passen" Oeioeioei, het blijkt wel 2 cm koud te zijn en na deze frisse duik gaan we lekker in het zonnetje liggen. Na een paar uurtjes word ik weer wakker en blijk 1 kant van mijn lichaam vrij ernstig te hebben verbrandt, namelijk de kant waarmee ik in de zon lag toen ik in slaap viel. Ik loop als een soort waarschuwingsbord de rest van de dag rond. Tegen de avond, terwijl we aan het opruimen zijn krijgt Ron nog een run en kan op de valreep nog een mooie karper van 69 cm landen. Niet de beste, maar wel een heel gezellige ( uitgezonderd van enige lichte depressies) sessie!