Het Seizoen Van...

Wraak!

Het was donker aan het water… We schatten haar op 20, 21 hooguit. Haar schubbenkleed zag eruit als een terugrollende golf over een met schelpen bezaaid strand ergens veel zuidelijker dan waar we nu waren…

Dusss….

We noteren de nacht van 21 op 22 augustus Na eerst enige uurtjes in de sportschool te hebben rond gehangen wordt het weer tijd om mijn andere hobby op te zoeken, mijn hengeltjes!! Deze nacht gaan we een nieuwe tactiek proberen. We gaan in tegenstelling tot iedereen eens niet voorvoeren. Aangezien we er toch 2 dagen+ nacht zitten maken we uren genoeg op de stek en het voordeel is dat wanneer er vissen snel ter plaatste zijn, ze ook allemaal voorgesteld worden aan onze boilies. We zullen zien!

's middags arriveren we op ons vertrouwde stekje op de kleine put. Eerst sjouwen we weer al ons, allemaal noodzakelijke?, materiaal van de weg naar de stek en grijpen de werppijp en de zak met boilies. Ik besluit aardig wat te voeren in de linkerhoek van het water en de andere gaat volle kracht rechtdoor richting te sluis. Op die stek weet ik nog geen boilie fatsoenlijk te krijgen gezien een flinke zeebries al mijn verwoede pogingen tot voeren, letterlijk, in de wind sloeg! De kantstek werd wel riant van boilies voorzien en nadat alle spullen geïnstalleerd waren werd het maar weer eens tijd om enige voedingstoffen tot ons te nemen. Tijdens het eten krijg ik opeens een harde zakker, in 1 keer valt heel me lijn slap. Ik grijp me hengel, ga draaien als een gek en kom tot de conclusie dat er niks meer aan hangt. De lijn lijkt wel doorgeknipt te zijn. We kunnen het bijna niet geloven, maar de lokale populatie krabben heeft roet in ons eten gegooid. Dit heb ik toch nog nooit gehad. Mopperend bevestig ik een nieuwe montage en wordt dat weer terug gedropt. Helaas voor mij zijn de krabben in een irritante bui want na een uur dient de volgende zakker zich aan, en is de Korda tube, Korda loodkousje, Korda Inliner, Korda wartel, onderlijn+Raptor ESP haak en fox boiliestop, bij elkaar een slordige 5 euro denk ik, wederom overgeleverd aan dat geschaalde gespuis Een reeks van verwensingen in de richting van onze geschaarde vrienden volgt.

Prachtige zonsondergang in onze 'achtertuin'

Als Ron halverwege de avond ook een zakker krijgt op de hengel voor de kant, met als gevolg een afgeknipt lijntje ben ik die smerige krabben hier voor de kant zo beu dat ik mijn kanthengel ook volle kracht het wijd op gooi, met de gedachte "daar zitten ze vast niet…" Wat erg spijtig is, is dat ik ongeveer een derde van de meegebrachte boilies op die kantstek heb gedeponeerd, dus ik kan niet meer teveel voeren op de andere stek. We zullen wel zien wat het wordt dan…
De wind is gaan liggen en het word al een beetje donker dus ik ga snel nog even de verre stek bijvoeren. Ik heb de hengels nu op ongeveer dezelfde hoogte met een meter of 20 ertussen liggen, met verschillende boilies.
Omdat we allebei vrij moe zijn besluiten we vroeg te gaan slapen. Rond een uur of 12 word ik opgeschrikt door enkele piepjes van Ron gevolgd door een harde fluiter. Meneer is al in diepe slaap en merkt van de gehele run niks. Middels enige stompbewegingen in zijn middenrif maak ik hem van het feit bewust dat hij aan de bak moet. Hij vliegt naar zijn hengels toe en ik kom, al schoenen aantrekkend, achter hem aan gehinkeld. De drill is vreemd. Het voelt log aan, maar geeft heel weinig weerstand en Ron kan de vis vrij soepel naar de kant draaien. Alleen net toen we voor de kant enige kolken zagen en gespetter hoorden, en nog een vrij grote gedaante in het water draaien, zien we plotseling zijn Korda op de kant stuiteren. Zijn lijn is gebroken en zijn lood was net nog op de kant gestuiterd. Waarschijnlijk ook door een geschaarde bewoner der water.
Een reactie in de trend van: "[vloek]smerige[verziekte][nog een ziekte]krabben! Verspeel ik die [ziekte] vis hier [vloek] voor de kant!" is het gevolg. Erg begrijpelijk, want mijn vocabulaire gericht aan de schaaldieren eerder die avond kwam ongeveer overeen met het bovenstaande. Na nog enige minuten gemopper gaan we weer een onderlijn in elkaar zetten en gaat Ron de tube op zijn lijn schuiven. Medevissers weten dat dit het ergste is van alles van de set up van de hengel, laat staan midden in de nacht wanneer je net een vis hebt verspeeld. Het lukt hem toch en de hengel wordt terug gelegd en er wordt verder gevist. Terug in de tent praten we nog even na en gaan dan weer een uiltje knappen.

Piep piep piep….piepiepieeeeeeeeeeee…..! Het is 05.00 's ochtends wanneer deze prachtige symfonie uit mijn pieper dendert. Ik schrik me wild en vlieg op mijn sokken naar de hengels toe. Ik was in deze fase van ontwaken nog niet in staat om de goede schoen voor de goede voet te kiezen, laat staan aantrekken. Ik sla aan en voel een lekkere vis. Ze voelt zeker 15+ aan. Ron is inmiddels ook van zijn stretcher gekropen en brengt me mijn schoenen. Dat was wel lekker, want het gras was behoorlijk nat door de dauw…
Na flink wat zeilen komt ze naar de kant, waar ze na enige bloedstollende uitvallen voor het net komt. "Da's een grote jongen!" hoor ik Ron achterop roepen. Ik zie ook een flinke gestalte in het water liggen, die een eind richting de 20 pond gaat. Ik hoop dat Ron de vis snel kan scheppen, want het gerstenat ingenomen de vorige avond begint zijn druk op te voeren op de wanden der blaas. Met toegeknepen bilspier en knikkende knietjes wacht ik tot Ron het net onder de vis krijgt. Wanneer hij dit lift zegt hij dat het best wel eens een 20er kan zijn. Ik vergeet op slag de blaas want ik ben heel erg benieuwd naar de vangst. Een mooie slanke schub ligt voor ons op de mat. Na meten blijkt ze precies 20 pond te wegen en van lip tot staart bedraagt de afstand 82 cm.
Ik vlieg nu eerst achter de nabijgelegen bramenstruik en ren dan terug naar de mat. Omdat het nog te donker is voor foto's ga ik de vis nog even zakken. Ik vind het niet echt een prettig idee, gezien al die krabben in de buurt, dus blijft het water rondom de zak in de gaten houden.

Na een uurtje is het licht geworden en de vis kan worden gefotografeerd en kan hierna worden teruggezet.

Zonder voor te voeren blijkt zijn vruchten af te werpen!

Hierna waren we toch best moe geworden, dus doken we nog even terug de tent in. Ik sliep nu veel beter en relaxer dan hiervoor gezien de eerder verschalkte vis. Na nog enige uurtjes te hebben geslapen gingen we eens rustig zitten voor een uitgebalanceerd dieet. Tijdens het verwerken van wederom enige frikadellen werd mijn boilie weer door een aanwezige karper ontdekt, en de haak draaide de onderlip in. De volgende run diende zich aan. Licht verbaast stond ik weer met een gekromde hengel in mijn handen. Een sterke vis was mijn opponent. Op zijn gemakje kwam de vis naar de kant toe en werd daar echt wakker. Want wat hij daar voor lelijke pubers op de kant zag staan, stond hem echt niet aan. Een volle uitval het water op was het gevolg. Na een 20tal meters gerund te hebben kon ik na een aardig partijtje stoeien weer een mooie vis naar de kant trekken. Ook deze was zeker niet misselijk. Het was geen 20ponds vis, maar kwam zeker in eind in de richting. Ook dit keer hebben we te maken met een kerngezonde slanke schubkarper. We zaten redelijk in de buurt met onze schatting, want ze weegt 18 pond. De vis is 80cm lang, wat in combinatie met de bouw en het gewicht best opvallend is. Het is echt geen magere vis vonden we… Ook deze wordt in het logboek genoteerd en we gingen nu hopen op een visje voor Ron. Helaas, de vissen hadden er 's middags geen zin meer in, want het bleef doodstil. Dat verbaasde ons wel redelijk omdat we toch tekenen genoeg van de vis zagen, alleen het was bloedheet en windstil, dus waarschijnlijk lagen ze gewoon een beetje te luieren.

Herfstsessie

Na enige drukke weken op school is de lang naar uitgekeken herfstvakantie aangebroken. Omdat vrij/vakantie synoniem is voor vissen is er al weer enige dagen van tevoren een sessie gepland met Frank op de kleine put. Na een kleine discussie met mijn moeder besluiten we toch de, nogal grotere, auto van mijn opa en oma te gebruiken om ons, met alle spullen, naar het water te vervoeren. Als we rond 2 uur 's middags bij Frank voor staan krijgen we enige inpakproblemen. De auto is te klein, of beter gezegd, we hebben teveel spullen mee. Het eerste besluit dat valt is Frank zijn stoel achter te laten. Frank heeft graag enig comfort tijdens het vissen, en zijn achterwerk geniet ook tijdens de tripjes van extra grote, zachte, verstelbare stretcher en stoel. Bijkomend nadeel van de keuze voor dit meubilair is dat ze niet te tillen zijn en ongelooflijk groot om mee te nemen. Helaas moet hij het dit keer met wat minder doen, want zonder stoel past alles net in de auto.

Het inladen heeft ons ongeveer 3 kwartier gekost, maar na Frank op de achterbank tussen de foudralen en koelboxen te hebben gepropt, kan ik toch plaatsnemen op het dashboard ( de stoel en grond stonden helemaal vol) en kunnen wij koers zetten naar het water. Wanneer we wegrijden zien we tussen de gordijnen de gehele familie van Frank het bescheuren van de lach, het inpakken moeten we nog lang aanhoren! Na een half uur rijden kunnen we ons bevrijden uit onze benarde toestand. Aangezien ik niet normaal uit de auto kan komen, besluit ik me maar te laten vallen in de hoop dat ik goed terecht kom. Met een licht geblesseerde rug kan ik mijn weg vervolgen en Frank gaan zoeken tussen al het materiaal.

Wegens tijdsproblemen hebben we niet voor gevoerd, dus het wordt instant vissen. We hopen er het beste maar van. Bij wijze van experiment heb ik een paar koffieboilies gedraaid en die ga ik vandaag eens proberen. 1 hengel zal het moeten doen onder een boom op de westkant, en de andere gaat rechtdoor voor de sluis.
Alle spullen staan en ik probeer wat voor te voeren. Dit gaat van geen kanten in verband met een flinke zuidooster wind zodat mijn boilies overal naar toe vliegen. Alleen de boomstek kan ik licht bevoeren met een handje boilies. De rest probeer ik vanavond dan maar…

Terwijl mijn hengels en tent al lang en breed staan is Frank nog steeds in gevecht met zijn overwrap. De bodem ligt vol met stenen en dat komt het stormpaal-prikken niet ten goede. Na enig gemopper en wat hulp van mijn kant kan toch ook Frank zichzelf instaleren. Wanneer alles staat zien we Rudi en Jacco uit een auto stappen een stukje verderop en komen ons even gezelschap houden. Ik zit net uitgebreid met Jacco te praten en houd een inmiddels open getrokken zak chips vast, wanneer ik een run krijg. Ik verwachtte die totaal niet en zat eerst nog naar Frank's spullen te kijken…hij is altijd degene die de eerste beet krijgt. Nee het is toch echt mijn hengel die helemaal krom trekt. Er wordt aangeslagen en er hangt een redelijk gewicht aan…maar echt spectaculair is het niet. Even twijfel ik zelfs even of het wel een karper is, maar dat praat Rudi me heel snel uit m'n hoofd door op zijn overtuigende manier "nee da's een karper" te zeggen. En inderdaad, voor de kant wordt de vis wakker, en die blijkt ook alles behalve klein te zijn! De vis valt nog een paar keer uit, maar kan dan over het netkoord getrokken worden.
Er ligt een puntgave mooi gebouwde schub voor ons neus. Ik ben nog steeds verbaasd, want ik heb hem bijna single-hook bait gevangen op de koffieboilie. In de weegzak overtreft hij alle schattingen, want ze weegt 18 pond. De lengte bedraagt 76 cm. Na het opmeten van de vis krijg ik enige klappen omdat ik zak chips die ik vast had met een grote boog weg had gegooid ten tijde van de beet. Na deze vis vertrekken Rudi en Jacco weer en is de rust weder gekeerd. Onze maagjes beginnen al enigszins te knorren en uit 1 der 34 tasjes van Frank word de brander getoverd

Deze mag echt niet ontbreken Frank!

's Avonds krijg ik telefoon van vriend Guido. Hij heeft ook nog eens een blauwe maandag gevist en wil graag eens komen kijken. Zijn vader gaat mee omdat hij razend benieuwd is hoe die jongens kamperen, als ik een citaat mag verwerken… Na 3 kwartier zien we een auto zoeken op de dijk aan de overkant. Omdat er rond deze tijd geen kip is te bekennen rond het water, besluiten we met onze hoofdlampjes te seinen om te laten zien waar we zitten. De inzittenden merken het, seinen, en draaien om. Na 5 minuten mogen we ze verwelkomen op onze stek. De heer H. Clement verschijnt ten tonele op enorme kaplaarzen, zijn commentaar hierover luidt dat hij niet wist hoe hoog en nat het gras zou zijn. Nou dit zal wel goed genoeg zijn hoor!
Er wordt wat gekletst en de uitrusting gedemonstreerd ( "tis toch wat eej, mie al die elektronica, dat is toch geen vissen meer? Jawel!") en na een uurtje hebben ze het koud ( auteur: "mietjes") en zoeken de auto weer op om daarna koers naar huis te zetten.
Na nog wat te hebben gepraat en het natuurschoon te hebben bewonderd is het tijd om ons voor de nacht te instaleren. Het volume van de piepers gaat op maximaal, de sounderbox wordt aangezet, alles wordt nog even gecontroleerd, opgeruimd en logisch neer gezet, zodat er snel en adequaat kan worden gehandeld, ten tijde van een beet. We rollen ons diep in de slaapzak en nadat we net lekker liggen..dringt er een vieze, zoetzure, lucht mijn tent binnen. Na een kreet van walging te hebben geslaakt hoor ik die smerige Frank giechelen in zijn tentje. Het voorgaande diner is gaan opspelen bij de beste jongen en dit uit zich via gasvorming in het darmstelsel. Na enig vuurwerk over en weer vallen we toch in slaap.

PIIIIM!!! Huh wat is er aan de hand? Ik schrik wakker, door enige kreten van Frank. Na de oogleden te hebben opgetild zie ik Frank in zijn trui met een gekromde hengel in zijn handen aan het water staan.: [vloek] jij stomme idioot, ik heb je 5 keer geroepen! Nog 1 keer en ik had je [vloek] van die stretcher geschopt!
Ooh, sorry Frank. Ik was dus gewoon door een volle streep en enige brullen van Frank heen geslapen. Als eerste pak ik zijn jas, want om nu uit een warme slaapzak in de buitenlucht, die een slordige 4 graden Celsius bedraagt, te drillen is geen pretje. Omdat hij al even bezig was, kan ik de vis vrij snel landen. Een schub van 15 pond glijdt het net in. Ook hij kan nu een mooie vis aan zijn lijstje toevoegen. We hebben het nu allebei behoorlijk koud, en besluiten even een koppie soep in Frank zijn tent te doen. We bespreken de vangst nog even, ik bied mijn verontschuldigingen nogmaals aan, en ga dan weer terug naar me shelter. Ik kijk nog even op mijn horloge en zie dat het 4 uur in de ochtend is. De volgende 2 uur slapen we niet veel, want Frank lijdt onder brasem aanvallen. De hele tijd krijgt hij brasem piepjes en zakkertjes, maar het duurt nogal even voordat er daadwerkelijk zo'n dweil hangt. Na wat gemopper en gezucht komt hij uit z'n tent en draait de lap binnen. Het blijkt nog best een grote brasem te zijn, en in het eerste ochtendlicht zetten we dit witvis mormel terug. De volgende ochtend valt het helemaal dood, en we besluiten dat de een van de laatste nachtjes dit jaar is geweest. Toch niet echt slecht, 2 mooie karpers zonder voor te voeren…