Het Seizoen Van...

De afsluiter

De afsluiter, of zoals Frank het wist te verwoorden: De SLACHTNACHT!

De tentamenweek is voorbij en ik heb vrij in het weekend, we kunnen nog een nachtje gaan vissen! De laatste voor mij dit jaar i.v.m. werk school en ook niet te vergeten, de buitentemperatuur! Ik kom er de woensdag van te voren pas achter dat ik bijna geen boilies meer heb, dus tussen het leren door draai ik nog even een kleine 2kilo koffieboilies. Dit omdat ik tijdens de laatste nacht, 3 weken hiervoor, mijn vis ving op een koffie knikker en ik meer vertrouwen heb in een bittere koffie mix, dan in een vismix (Bijkomend voordeel is dat de vismix ongelooflijk kut is om te spuiten, dus dat komt goed uit).
Frank is ook weer voor deze nacht slachtoffer geworden om met mij te gaan proberen een visje te verschalken, en gaat tevens mee als fotograaf, schepper (niet van de aarde, dat is al gebeurd, maar van de vissen) juunbuuze-bouwer en rattenverjager.
De wind komt al de hele week uit zuid, zuidwest, dus we gaan een nieuwe stek tegen de oostkant van het water proberen: De Romp-stek. In ieder geval zitten we aan het oosten van het water. Frank heeft woensdag al gevoerd want we gaan alles op alles zetten voor deze laatste nacht, de SLACHTNACHT. Ik rijd donderdag middag nog even op de scooter naar het water om ook nog een slordige 2 kg op de stekken te deponeren. Frank heeft een strook naar links gevoerd en ik heb een verre stek in de richting van het noordoosten van het water, richting de sluis en een stek richting de Oostkant.

Het inladen van de auto is op zich al een dagtaak voor ons. We zijn specialist in net iets te veel dingen meenemen. De vorige keer dat we samen gingen vissen moest Frank tussen de foudralen met zijn rijkelijk gevulde koelbox, daar hebben we het straks over, op schoot. Ik had mijn hele voetenruimte vol gezet met diverse tassen, zover dat mijn voeten op het dashboard liggen. En dan belt je vriendin waarom je niet terug smst…. Deze keer ging het iets beter, we krijgen alles zonder veel problemen mee, en na een half uurtje inladen zijn we al op weg naar het water. Als je met Frank gaat vissen is 1 ding zeker: verhongeren zul je de eerste 2 maanden niet doen. De gemiddelde voorraad over 2 dagen bestaat uit 4 flessen frisdrank, bier, ong 5 frikadellen en 5 hamburgers, diverse sausjes en aardappels, meerdere zakken chips enzoovoort!

Nadat ik mezelf uit de auto heb laten vallen en Frank heb bevrijdt van zijn koelbox gaan we de stek even inspecteren. Er zit gelukkig niemand, dat zou een vervelende bijkomstigheid zijn. Het is goedgekeurd en we beginnen aan de terugtocht over 100 meter zeer losse grond naar de auto. Na beiden 6x heen en weer te zijn gelopen met alle spullen kunnen de hengels uit gepakt worden. Daarna voeren we een paar boilies bij en gaan dan onze tenten opbouwen. Leen zou ook nog een nachtje gaan en komt tegen 4 uur aanzetten. Hij weet ons te vertellen dat een paar 100 meter verderop nog een karpervisser zit en heeft die dag al 3 vissen waaronder een 20ponder!

Leen gaat z'n stekje op de kleine put opzoeken en wij gaan de maaltijd van cheeseburgers, juunbuuzen (dialect voor frikadel speciaal) en gekruide aardappeltjes bereiden Na deze heerlijke calorie-arme maaltijd krijgt Frank telefoon van Leen: 'Of er even iemand komt om een 20er te wegen en te fotograferen". Ja later, hij zit er net?

Frank pakt zijn mat en neemt mijn camera mee en begint aan een tocht van een slordige 1,5 kilometer langs het water naar Leens plekje. Na een half uurtje zijn beide heren terug, en ik uit het volgende citaat: Nou als jij daar nu al een 20er vangt en die knaap verderop ook al 1, dan hebben wij misschien ook wel een kansje! De woorden hebben mijn niet welriekende mondholte ( te danken aan de gekruide patatjes) nog niet verlaten of er volgt een piep, gevolgd door nog 2 , gevolgd door een harde streep. De sluishengel ging los! Ik sla de vis aan en voel meteen dat dit ook 1 van de betere vissen is. Als een zak aardappels, zo voelt het althans, trek ik de vis naar de kant. Maar daar wordt Fikkie pas wakker. Hij zet een paar keer flink aan en laat de titanium Shimano spoel lekker ratelen, er is bijna geen houden aan. De vis komt eindelijk voor de kant en we zien vaag in het donker zijn silhouet. "Da's een 20er" roep ik gelijk..ga je dan even af als het niet zo is…
Na wat mutsen voor het net geeft hij zich eindelijk gewonnen en Leen kan het net eronder schuiven. De reactie van Leen is als volgt: Ja dat weegt wel aardig.
Op de nieuwe tempex mat van Frank, waar hij zich eerder van afvroeg of die ontgroend werd op Rilland wordt de 2e 20+ vis van vanavond gelegd. Een enorme lap schubkarper ligt er voor ons neus. Hij brengt de weger op 22,8 pond! Ik ga door het dak, weer een 20er!

…dan vangen wij er misschien ook wel 1…

Tijdens de fotosessie gaat ook Frank zijn pieper brullen. Frank slaat aan en de hengel klapt dubbel, even later zullen we ook deze vis op de mat mogen verwelkomen. Een spijkervormige schub van 15,2 pond bij 75cm kan Frank noteren in het logboek. Na enige foto's en meppen op schouders kunnen de vissen weer verder zwemmen en gaan we het feit vieren met een bierre. Even hiervoor hoorden we een vuurpijl de lucht in knallen en Leen zegt: Het is dat Rudi niet in de buurt is anders zou ik zweren dat hij hier rondliep. Na een minuutje zien we Rudi ineens voor de tent verschijnen, haha hoe kan het ook anders!

Na een biertje en nadat Leen een familypack macaroni verorberd heeft, gingen Rudi en Leen terug naar Leen z'n spulletjes. Hij zou die nacht nog een vis van 19,6 en van 18 pond vangen. Ik ging mijn hengels maar weer eens optuigen en wat bijvoeren voor de nacht. Het ging allemaal nogal langzaam want ik had m'n visje toch al gevangen, en we zaten er nog een dag+nacht. Tijd genoeg dus...
De stoelen werden voor de shelter gezet en de vangst werd nog eens nabesproken. Veel tijd kregen we hier niet voor want 1 van mijn piepers verstoorde de conversatie hevig. Na een paar losse piepjes volgde er weer een run. De sluishengel was weer vertrokken. "aah dit trekt niet echt, zal wel een winde zijn ofzo" maar de "winde" ging toch trekken voor de kant, en bleek uiteindelijk een grote carp te zijn. Da's Romp! gilt Frank. Nee man die is veel groter… Deze vis laat zich iets makkelijker binnenhalen en spoedig ligt er een oude vis op de mat. Haar vinnen zijn al verschrompeld maar heeft een mooie bouw. Met haar 75 cm en 19,6 pond mag je toch spreken van een mooi gebouwde vis. Na de gebruikelijke kiekjes mag ze weer terug. Weeral een mooie vis, en het is nog maar 9 uur!
Dat belooft wat voor de rest van de nacht. Ik hang weer een koffie bol aan de hair en het zaakje vliegt weer een eind richting sluis. Die ligt er weer niet lang, want na een uur krijg ik een zakker, gevolgd door een snoeiharde run. Hoe heb ik het nou?! Ook deze vis voelt goed aan en vecht lekker. De mat kan voor de derde keer bevochtigd worden, en dit keer voor een vis van 16 pond. Dit exemplaar is in het verleden flink te pakken genomen, want ze mist aan beide flanken een heleboel schubben. Dit viske, na zulke vissen ga je over viskes praten, is met 76 cm ook zeker niet mis. Frank heeft er begrijpelijk al minder lol in gekregen, want ik ben hem toch een beetje weg aan het vissen… De stemming zit er wel nog steeds goed in en tegen half 11 heeft Klaas Vaak ons al riant voorzien van slaapzand en we zoeken de zak maar eens op.

Na een uurtje al lekker te liggen horen we geritsel tussen het gras. Hmm, ratten. Frank heeft het niet echt op onze behaarde vrienden en ligt als de Gestapo met z'n hoofdlamp de ratten in de gaten te houden. Hij lijkt wel een vuurtoren, want iedere keer als hij zo'n beest hoort, vliegt die lamp weer aan, gevolgd door een citaat in de trend van: "Beter rot je een eind op, [ziekte]rat". Bijzonder grappig om mee te maken. Helaas verstaan de ratten deze verwensingen niet en blijken de Fox Horizon pod ook wel leuk en gaan als pieper spelen. Kreeg Frank nu maar een run, even een ratje verblinden met die gekke blauwe LED van die pieper.
Het kan mij eigenlijk niet zo boeien, want ik ben doodop van de tentamenweek en heb al 3 vissen dus ik zie wel wat er gebeurd en lig na een poosje al ernstig te knorren. Totdat Frank me van me stretcher boert, hij heeft een run gehad! Ben ik weer door die afgrijselijke toon van zijn sounderbox heen geslapen, niet te geloven. De rechterarm van Frank wordt door de vis op de proef gesteld want een flinke bonk gewicht werkt hem flink tegen. "Dit is een grote Pim, zeker weten, het voelt zo log aan.." Ik hoopte het echt voor Frank. Gezien de manier van vechten is het duidelijk een grote vis, zeer waarschijnlijk 20+! Helaas, we zullen het nooit weten, want het meest rampzalige wat je tijdens de drill kan overkomen gebeurd: hn Nee he, het zal toch niet waar zijn! hoor ik Frank zeggen. Wat? Hij is eraf! Flikker op, echt? Ja, onderlijn gebroken, terwijl hij me een gloednieuw stukje Fox snair laat zien wat helemaal is afgeschuurd. De oorzaak van de breuk is 1 van de vele stenen voor de kant waar de lijn op door is gescheurd. Dat is echt jammer, en Frank baalt als een stekker. De gedachte dat hij een 20er heeft verspeeld blijft maar door zijn hoofd spelen...

Hij reageert zijn kwaadheid even later op de inmiddels weer verschenen ratten af, als we onze slaapzak weer hebben opgezocht. Gelukkig krijgt hij niet veel tijd om te mokken want na een uurtje klinkt de sounderbox weer en is zijn andere hengel er vandoor gegaan. Ook dit is weer een grote vis, en Frank blijft maar doorhameren op het feit dat dit minstens zo'n grote vis is als daarstraks. "Kop dicht en drillen ouwe visser" luidt mijn commentaar. Na enige minuutjes zweten komt er weer een grote vis voor de kant. Ik sta klaar met het net, "Frank, dat is weer een 20er jongen" brul ik achterom. Dat denk ik nog steeds als ik het net lift want je zou er spontaan een hernia van krijgen!
Frank gaat door het lint want er ligt een korte, maar moddervette vis voor ons neus. Eerst maar even wegen. Helaas, de weger stopt op 9,5 kilo, net geen 20 ponds vis, maar Frank is helemaal gelukkig, want het is een schoonheid. Ze is maar 73 cm lang, maar heeft een buik, daar zou je eng van worden. Het beestje verwacht een strenge winter en heeft al aardig proviand ingeslagen.
Dit maakt voor Frank de hele nacht goed, en dat doet me ook deugd, ik moet er tenslotte nog een hele dag mee optrekken ;-). De klok weet ons te vertellen dat het 4 uur 's nachts is, maar na deze vis zijn we toch klaarwaker, en in verband met de tropische buitentemperatuur wordt de thermoskan van onder de stretcher gehaald en de Cup-a-soup leuze is een feit. Er wordt tomatensoep geconsumeerd! Na de innerlijke mens verwendt te hebben besluiten we toch nog even te gaan slapen, willen we nog enigszins levend eruit zien de volgende dag.

De ratten laten Frank ook redelijk met rust en om 9 uur verstoort de telefoon van Frank de serene rust aan het water. Het thuisfront is benieuwd hoe we de nacht zijn doorgekomen.. Ik ben nu klaarwakker en heb honger als een paard, terwijl die luie Frank blijft nog in z'n tent liggen stinken, maar ik weet hem na het opnoemen van het in het vooruitzicht staande ontbijt toch uit z'n shelter te krijgen. De "aerepuls mie spek en juun" worden in de pan gedeponeerd en gezamenlijk met een hamburger-speciaal naar binnen gewerkt. Dat je het overleeft, zo'n vistripje, niet te geloven..
Omdat ik zo handig ben geweest om de slaapzak van mijn voeten te hebben getrokken terwijl ik sliep, wandel ik nu op ijsklompjes rond. Omdat Frank zijn stretcher verkiest boven een rondje lopen, besluit ik even naar de doorgang te lopen en daar even rond te kijken en mijn voeten weer op temperatuur te krijgen. Frank duikt weer op zijn stretcher en geeft me zijn camera mee met de opdracht om het water even te filmen. Voor jou doe ik alles Frank!

Leuk om te vermelden: tijdens mijn tripje richting doorgang besluit ik ook nog even bij de windmolen te gaan kijken en een plaatje te schieten. Vallen al Franks batterijen op de grond, van het windmolenplateau af in de brandnetels. Heb ik daar 5 minuten tussen de brandnetels staan graven om die idiote batterijen terug te krijgen. Na Jaques Cousteau uitgehangen te hebben op de doorgang loop ik weer terug naar het kamp. Doornroosje wordt van mijn terugkomst op de hoogte gesteld middels een flinke dreun op het tentdoek ter hoogte van zijn hoofd. Een scheldkanonnade is het gevolg.

Frank, uitrustend na zware arbeid...

De rest van de ochtend gebeurt er bijna niks. De vissen laten ons met rust en we gaan nog eens lekker luieren in onze tent. Ik lig net goed en wel dit verslag te schrijven, komen er een paar mannen in hun midlifecrisis de bink uit hangen op het tegenover gelegen crossterein. Dit komt onze rust niet ten goede, en we worden weer precies op de hoogte gesteld wat het verschil is tussen het geluid van een 2 takt en een 4 takt. Als de motoren weer enigszins gedimd zijn horen we een grote mug boven ons hoofd. Welja, de, ook naastgelegen, modelvliegtuigclub is de nieuwste modellen aan het testen boven ons hoofd. Het geluid is te vergelijken met een mug met een spanwijdte van 6 meter die 's nachts boven je ledikant zoemt.

Omdat Pimmetje zich nogal snel gaat vervelen en we vanwege de ontbrekende slaap ontzettend melig zijn geworden gaan we maar dwaze filmpjes maken. Er wordt goud gezocht achter de tenten, een zeer menselijke vis onthaakt en gedanst. En jawel dames en heren, we hebben Frank's nieuwe hobby vastgelegd: zingen. De overvliegende vliegtuigjes hebben me op een idee gebracht. Met de camou-mat wordt een bunker gemaakt, en de netstok functioneert als afweergeschut. Terwijl ik net een vliegtuig naar het hiernamaals schiet horen we opeens een piep, gevolgd door een daverende run. De bunker en bijbehorend kanon vliegen door de lucht en soldaat Pim vliegt als een idioot naar zijn hengels toe. De sluishengel is weer aan het gieren. Hij wordt niet bespaard gebleven vandaag. Ik sla de vis aan en voel dat er weer een grote vis heeft gebeten. In tegenstelling tot de andere dikke vissen die we dit seizoen eerder hebben gevangen zet deze vis gelijk aan. Ze is niet te stoppen gewoon! Het beest neemt lijn of het niks is, ik geloof warempel dat er een cross motor een afzwaaier heeft gemaakt en in de lijn is gereden. Nadat de vis een paar keer flink heeft aangezet en ik de vorige vissen in mijn rechterarm behoorlijk voel, gaat het draaien opeens veel beter. De vis heeft de koers gewijzigd en komt recht naar de kant toe. Dit houdt ze vol tot 30 meter van ons en gaat daar weer flink in de ankers. Na alle lijnen te hebben verwijderd, ze is inmiddels door mijn andere hengel en de rechtse hengel van Frank gezwommen, heb ik ruim baan om de vis naar het net te loodsen. Alleen daar is ze het niet mee eens. 5 meter voor de kant blijft ze als een steen op de bodem hangen. Na flink in de hengel te hangen krijg ik ze toch van de bodem, het lood wordt zichtbaar en de vis draait om op het moment dat ze aan de oppervlakte komt. Wat we zien overtreft weer alles. Een enorme massieve vis draait zich om en duikt weer de diepte in. Dit is minstens een 20 ponds vis zie ik. Veel tijd om te denken krijg ik niet, want de vis dendert weg van de kant. Na nog enige runs kan ik ze toch voor het net krijgen en Frank schept em.
Hij valt ongeveer voorover wanneer hij de vis wil liften. 20+, dat is zeker. Op de mat zien we een enorme dikke schub voor ons neus liggen. Wat een bak! Ze meet, er is geloof ik een maximumlengte van 83 cm hier, ook 83 cm. Maar dat interesseert ons niet zo veel, die vis moet in de weegzak! De weger vertelt ons dat we met een nieuw PR en een nieuwe topvis van het water hebben te maken: 27 pond met het zakje. De zak wordt nagewogen en het rekensommetje vertelt ons dat de vis 26,4 pond weegt.
Ik ga weer door het dolle heen, nog een 20er! En een nieuwe topvis! Er worden flink wat foto's geschoten om deze vis vast te leggen en om te vergelijken. Het blijkt een onbekende vis te zijn die Leen 3 maanden terug op 24 pond ving. Ons visje heeft dus niet aan een dieet gedacht ondertussen, dat blijkt wel. Het feit wordt gemeld en na 3 x ter dood gewenst te zijn, dat zijn dan je vismaten, kan de vis weer terug om naar de 30 pond grens te eten, en peddelt vrolijk weg.
Na verschillende vreugdedansjes en Frank getroost te hebben wil ik weer opnieuw ingooien. Op het moment dat ik aanzet klinkt er een knal en zie ik mijn lood+ de onderlijn die het zo lekker deed, met een heel lullig boogje het water in vliegen en dwarrelt mijn lijn naast me in het water. Over geluk hebben gesproken, de lijn is gewoon door het intensieve gebruik geknapt. Omdat het nog maar een uurtje is voordat we opgehaald worden berg ik de hengel op, dit was de ultieme afsluiter van het seizoen...

Afsluiting seizoen 2005

De sessie van 5 november was toch wel de laatste nacht van seizoen 2005. Aangezien de spreekwoordelijke ezel nog steeds niet in onze tuin staat, wel een kip, maar helaas, ook dat werkt niet, zullen er toch ook centjes verdiend moeten worden. Hierdoor blijft er vrij weinig tijd meer over voor het vissen. Het smerige herfstweer bevordert de drang om een hengeltje te werpen ook niet.

Misschien gaan we nog een nacht in de kerstvakantie, maar na de laatste vis is het het beste om het seizoen af te sluiten nu. Komend weekend ga ik samen met Frank en Ron naar Kessel (Be) gaan. Janssen hengelsport houdt opruiming, dus moeten we zorgen dat we flink spullen in slaan, zodat we het volgende seizoen flink kunnen vlammen. De trip was al lang van tevoren gepland, Ron zou deze week op gaan voor zijn rijbewijs, en we gingen er gemakshalve maar even vanuit dat hij zou slagen, zodat we met z'n 3en in paps auto naar België crossen. Helaas, zijn rijdexaminator was het niet met onze beslissing eens, Ron mag nog eens terug komen om het nog eens te proberen. Dit is dan weer een klein probleempje. Maargoed, wie weet dat we een papa of mama zo gek kunnen krijgen om 3 pubers met brandende portemonnees richting Belgie te brengen.

De laatste weken heb ik ook naar een nieuwe set piepers gezocht. Na marktplaats afgespeurd te hebben kwam ik een leuke set tegen die ook deze week door mijn deur wandelde. De betreffende elektronica bedraagt 3 Fox ES piepers, een Fox XB4 sounderbox en een set kabels om het spul aan te sluiten.

Schitterende zonsopgang midden in de zomer

Kessel

Ron zijn programma zat overvol met andere belangrijke zaken dit weekend en had dus geen tijd om mee te gaan naar Kessel. Mijn moeder zorgde voor vervoer voor Frank en mij. Youri ging uiteindelijk ook nog mee, en er wordt rond 1 uur bij Frank thuis verzameld. De stemming zat er goed in en we waren allemaal benieuwd wat het land der wafels, Jupiler en het Albertkanaal ons te bieden had. Tot en met de snelweg ging het goed alleen daar begonnen de problemen veroorzaakt door de magnifieke bewegwijzering van onze zuiderburen. Na 3x gedraaid te zijn hadden toch de goede richting gevonden en zette het tuig koers richting Kessel. Maar daar aangekomen konden we het ook niet vinden. We spraken een inboorling aan en die zei dat we de weg moesten volgen tot we bij een kruispunt aankwamen waar je alleen rechtsaf kon...aha.. Ter plaatste werd het verkeer geïnformeerd door het bord met "alle richtingen" Daar wordt men wijzer van! Uit Belgie komen we terug met de volgende spullen. Frank heeft de vering van mijn moeders auto getest doormiddel van een slordige 40 kilo aan boilie-ingrediënten en tijgernoten die hij heeft gekocht, Youri heeft de kas van Janssen gespekt middels een prachtige gevoerde camou-foudraal om zijn Outlaws met deze dag bestelde Shimano USA's te voorzien van een comfortabele verblijfplaats En ik heb ook eindelijk zelf een boilieplank en spuitmond. De spuiten waren natuurlijk al weer uitverkocht, dus wordt een dezer dagen bij concurrent Vlemmix besteld.. Al dat lenen maak je ook geen vrienden mee, zeker niet als je er naar 2 weken achterkomt dat je Rons spullen nog in de schuur hebt staan. Nu dus geen last meer van ouwe visser: Ik heb ook 5 kilo griesmeel, 5 kilo sojabloemvet, pindameel, vis en garnalenmeel en halibut pallets gehaald.

De plannen

Volgend jaar is een bijzonder jaar. Ik ga dan hopelijk studeren en heb daarna waarschijnlijk niet meer zoveel tijd om te vissen. Maarrrr, ik word dan ook 18 en kan dan..na het zeer begeerde roze papiertje te hebben behaald, zelf naar het water rijden. Dit maakt het ook veel makkelijker om te gaan voor voeren of verder te gaan vissen.

Volgend jaar willen we in de zomervakantie een weekje naar Frankrijk. Ook zal er flink worden gevist op ons nieuwe thuiswater, wie weet hoe groot de voor ons bekende vissen zijn geworden, en of we ze überhaupt nog kunnen vangen. Dan heeft Ron ook ongetwijfeld zijn rijbewijs en Frank kan dan waarschijnlijk ook rijden, dus hebben we 3 auto's tot onze beschikking. We houden er nu even geen rekening mee dat onze ouders het hier hoogst waarschijnlijk, zo niet zeker, niet mee eens zullen zijn, maar dat is nog ver in het vooruitzicht.

Voorts hoop ik volgend jaar een 30+ vis op mijn mat te mogen verwelkomen. Met de auto bij de hand zijn we niet meer dat alle dressuurvijvertjes in de omgeving gebonden dus kunnen we de wijde wereld in om nieuwe wateren, met grote en mooie vis, gaan verkennen. Er zal meer buiten Zeeland gevist gaan worden en wie weet kunnen we ook een mooie spiegel verwelkomen.

De shelter in de februarisneeuw dit jaar, bikkelen!

Nu dit verslag "KWO-proof" is gemaakt, feb. 2006, kan ik weer een aardig lijstje spullen toevoegen. Na 2 jaar veel geld, tijd en lol in mijn scooter te hebben gestopt, heb ik hem toch verkocht. Dit levert genoeg geld op om te sparen voor een autootje en nieuwe hengels. De keuze is gevallen op BHC Slim Line Carps 2,5 LB. Ook heb ik eerder deze winter een nieuwe stretcher aangeschaft, ook ik mag nu genieten van een dikke Ultimate Culture stretcher. De eerder genoemde elektronica is voorzien van 3 Fox swingers en zo zijn er nog meer kleine dingetjes aangeschaft.

Na dit 'Diary of a carpfisher' wil ik Frank en Ron, mijn vismaatjes, en alle mensen die ik aan het water heb leren kennen dit jaar hartelijk bedanken voor het afgelopen seizoen vol dolle pret, bijzonder smakelijke gerechten, de gezelligheid en dikke vissen. Ik heb dan wat meer geluk gehad dit jaar, maar wie weet hoe het volgend jaar is. Ik ben bijzonder tevreden over dit seizoen. We hebben aardig wat nachten doorgebracht op het nieuwe thuis water, waar we na een moeizame start van harde blanks toch heel succesvol geweest zijn. We hebben er samen maar liefst 7 20 ponds vissen op het droge gekregen, wat niemand ooit had durven dromen. Ik heb niet echt veel vissen gevangen, maar wat ik ving was toch redelijk aan de maat!

Hopelijk wordt volgend jaar weer een net zo gezellig en dikke vissen jaar als 2005