Het Seizoen Van...

Introductie 2006

Jaa beste karpervissers, uw charmante kwo-seizoen van- auteur, gehaat en geliefd, is back!!...with season 2006! Er wordt nog steeds over gesproken, nog steeds minachtende grappen over gemaakt, en nog steeds stellig beweerd dat ik ze wel degelijk heb. We spreken hier over mijn zogenaamde "gouden ballen" Ik hoop dat het dit jaar weer zo goed zal gaan, sterker nog, het liefst nog beter.

Winterstop? Gewoon doorgaan! Sneeuwstormpje in februari…

Tijdens de winter is er diep in de buidel getast voor nieuw materiaal. Toen kwam het ontroerende moment dat ik mijn scooter, het object waar ik vanaf mijn 13e gek van was, vanaf mijn 15e in de schuur stond en tot mijn 17e constant aan heb verbouwd, gesleuteld, opgevoerd, gezaagd, gehamerd geverfd, enzovoorts, besloot te verkopen. Onze vrienden in blauw kregen die zwart-witte scooter steeds meer in de picture, dus om de torenhoge boetes en verzekering dit jaar te vermijden, heb ik besloten om hem te verkopen. Om dit te vergeten, besloot ik om mezelf te trakteren op nieuwe hengels. Mijn Black Widows, die dit seizoen voor het 4e seizoen mee zouden gaan, waren aardig aan vervanging toe. Ze hadden nog een jaartje meegekund, maar om eerlijk te zijn…het ging gewoon branden om nieuwe stokken te halen. Onder het genot van een kopje koffie en een handvol sterke verhalen is de keuze bij BHC toen gevallen op de BHC Slim Line Carps (2,5lb). Vreselijk dunne blanks, mooi matzwart met gouden accentjes afgewerkt. De rest heb ik al genoemd in het laatste deel van 2005, verder niet echt boeiend dus.

Inmiddels heb ik ook een auto (tje) aangeschaft, altijd handig voor al die vis spullen. Je komt er dan gelijk achter hoe slechte investering een scooter is, als je ziet wat ik daar inmiddels al voor terug heb gekocht… maar dit terzijde. Hoe we alle benodigdheden van 2 karpervissers voor een vissessie in een Toyota Starlet uit 1986 gaan krijgen is nog niet helemaal duidelijk, maar het gaat lukken!

Pim in betere dagen

Genoeg onzin, we gaan over vissen praten. Dit jaar hebben we besloten om gewoon door te blijven vissen in de winter. Eind december ga ik nog een middagje vissen op het lokale watertje. Tot mijn verbazing krijg ik 3 beten, waarvan ik er 2 verzilver. Geen grote vissen, maar toch wat gevangen.

Na de aanschaf van de nieuwe hengels, moeten die natuurlijk ontgroend worden. Het is inmiddels februari, het sneeuwt en het vriest, en aan de waterkant van de spuikom zitten 2 idioten, waaronder ondergetekende, kou te lijden in een shelter. Wanneer we uit de auto stappen en met onze spullen naar het water zeulen, worden we door de sporadisch langskomende voorbijgangers licht verbaasd en redelijk onnozel aangekeken. "Die zijn niet goed bij hun hoofd…" is van hun gezichten af te lezen. Inderdaad, dat zijn we ook niet, maar je kan het maar proberen! Op Bram na, de inmiddels wereldberoemd in Zeeland, lokale zeehond, is er 'verrassend' geen activiteit in het water. Onze visetende concurrent vermaakt zich opperbest in de brakke put. Per ongeluk door de sluizen via zee binnengekomen, beleeft hij de tijd van zijn leven. De vissen liggen met 100den kilo's te wachten om opgegeten te worden.

Inmiddels is hij er uit geknikkerd en trekt nu zijn baantjes in de Westerschelde. Ter compensatie aan wat hij in de afgelopen 3 maanden aan vis heeft gegeten, heeft de lokale visclub maar besloten om 3000! Kilo witvis terug uit te zetten. En dat op een al riant van vis voorziene put van 30 hectare… Tot zover de gedachte dat de grotere vissen nog flink door gaan groeien…

Misschien nog leuk om te vermelden: Later op de middag komen er nog 3 bekenden even kijken. De auto hebben ze van paps en mams afgetroggeld en we staan net op de weg als het tuig aan komt zetten. De chauffeur zal die auto wel eens even nonchalant met een gangetje van 40 de berm in rammen en even parkeren. Het enige wat hij onderschat, is de gladheid van de berm. Het was zomaar rustigjes aan het sneeuwen de hele middag, dus die was langzaam aan het veranderen in een ijsbaan. In plaats van dat hij remde, schoof hij vrolijk rechtdoor de omheining in, met een flinke deuk in het spatbord als gevolg. Met de woorden "Och dat ziet m'n vader toch niet" draait hij zich om en lopen we naar

Woordgrapje…(zie onderstaand verhaal)

Begin Maart gaan Frank, Ron en ik het nog eens een nachtje proberen. Het weer ziet er redelijk uit en de temperatuur 's nachts zal zo rond het vriespunt schommelen. De stemming zit er goed in, want we rijden voor het eerst zelf in de auto. Dat staat toch heel wat ruiger aan het water, dan dat je door je vader of moeder gebracht wordt .De spullen staan net op, wanneer we gecontroleerd worden door iemand van de visclub. Hij verklaart ons lichtjes voor gek en waarschuwt dat het best wel eens koud kan worden vannacht. Daar zien we nog niet echt een probleem in, aangezien we als een stel Michelin mannetjes rondlopen. Alleen 's avonds gaat het toch wel heel snel afkoelen. De kou trekt zomaar langzaam in je handen en voeten, maar tegen de tijd dat je gaat slapen zijn ze zo koud dat je ze ook niet meer warm krijgt. Op den duur gaat het zo'n zeer doen dat je er gewoon niet meer van kan slapen. Althans, zo was het in mijn geval. Ik lag de uurtjes af te tellen totdat het weer licht werd. De temperatuur vergist zich nogal waar het vriespunt licht, aangezien de nachttemperatuur lekker rond de -4 graden schommelde… Als het dan eindelijk zo ver is, ga ik eerst even als een konijn met hondsdolheid rondjes springen om het weer een beetje warm te krijgen. Helaas, die poging mislukt. Omdat Frank nog redelijk ver in dromenland is, geheel afgesloten van de buitenwereld in zijn overwrap, besluiten Ron en ik de nabijgelegen supermarkt binnen te vallen om wat warm voedsel in te slaan. Ook hier kregen we weer licht verwonderende blikken toegeworpen, toen er 2 jongens, met mutsen handschoenen, 3 broeken en meerdere truien, een hoofd alsof we 2 weken niet geslapen hebben, om 8 uur 's ochtends in de supermarkt van die kleine besloten gemeenschap binnen stappen.

Na een rondje te hebben gelopen, uit Ron ineens een vreugdekreet. Hij heeft een koffieautomaat gespot, en daar maken we meteen gulzig gebruik van. Eenmaal terug bij de hengels, wordt Frank van onze terugkomst ingelicht, door een harde run. Ron staat met de camera klaar bij de opening van zijn tent en ik ben, lekker flauw, maar je moet wat, aan zijn swinger aan het trekken. Na enige kreunen, steunen en zuchten wordt op het gemak de voorkant van de overwrap verwijderd. Frank ging er toch vanuit dat wij het waren, aangezien de vissen toch niet zo gek waren om te bijten. Het leverde nog wel een komisch filmpje op.

Toen werden de branders maar eens opgestart en ging ik 3 hongerige magen van een overheerlijke shoarmaschotel voorzien. Toen dit eenmaal was weggewerkt, trokken we ons nog een beetje lui en gammel terug in ieders tent, maar tegen 12 uur deelden we toch alle 3 de mening dat we nu maar eens een warme douche op gingen zoeken. Geen vis,…erg verassend….maar het was wel heel gezellig, en toch weer een nieuwe ervaring opgedaan, namelijk een nachtje wintervissen.

Frank en Ron vlak na het opbouwen, toen zat de moed er nog in…

Ik blijf toch proberen om de vis te vangen en probeer iedere zondagmiddag op het lokale watertje te vissen. De vissen zijn hard voor me, want ik vang de hele tijd niks. 1 april is het dan eindelijk zover. Ik ga een dagje op de West Veste vissen. Moedertje natuur is 2 weken geleden compleet omgeslagen. Het is nu veel warmer en lekker zonnig. Dit opent perspectieven voor de vissen. Vrienden waren het weekend ervoor wezen vissen en hadden 4 vissen gevangen, dus het ging weer een beetje lopen!

Na een paar uurtjes dient dan eindelijk de eerste beet zich aan. Voor het eerst hoor ik mijn Fox pieper in actie en kan ik aanslaan met m'n nieuwe stok. Mijn swinger springt op en neer als een jojo, en ik sla aan. Het gevoel wat ik nu heb ik niet te beschrijven, maar ik ben super blij dat ik nu eindelijk een vis te pakken heb. Echt groot is het niet, gezien de manier van vechten, maar dat maakt niet uit. Alleen dan…..een schok op de top, de hengel weer terug in ruststand, de lijn slap. Nee toch hè, maar het is echt zo. De vis heeft gelost. De reden heb ik niet kunnen achterhalen, maar de haak is gewoon uit zijn bek geschoten. Er galmen enige vloeken en ziektes over de Westwal en ik blijf nog een poos zitten mokken naast mijn hengels. De moed heb ik inmiddels opgegeven, de eerste vis na zoveel blanks en dan gelijk verspelen…lekker hoor! 's Middags belt Frank of ik nog zit te vissen. Samen met Mathieu komt hij even langs. Wanneer ze aankomen en vragen of ik al wat gevangen heb, drukt Frank nog even duidelijk onder mijn neus dat ik wel zwaar k*t bezig ben om een vis te verspelen, en dat hij al 7 vissen heeft gevangen dit jaar. Advies waar je wat aan hebt…

Wat later op de middag, we zitten een beetje te praten, krijgt de andere hengel een paar piepen. Ik sla aan en ook deze vis hangt. Dit is gelijk een betere zo te voelen. We staan er eigenlijk alle 3 van te kijken hoe hard deze vis trekt en ik kan voor het eerst aan de bak met mijn nieuwe hengels. Hoepeltje krom, schitterend!

Ik bid tot alle goden dat ik deze niet verspeel en deze wens komt uit. Na een mooi gevecht kunnen we een nette schubkarper over het netkoord laten glijden. Met haar 71 cm en 13 pond is dit zeker geen slechte vis om het seizoen mee te starten! Ook kan ik Frank even onder zijn neus wrijven dat ik wel een nette vis vang in plaats van een paar knolletjes…hè Frank!

De voor ons nog steeds magische 10 kg grens overschreden

Tijdens het paasweekend gaan we een weekendje weg met familie. Waar ergens ik naartoe zou willen? Maakt me niet uit, zolang er maar karper in de buurt is. Er zijn 2 opties. Een park in de Ardennen met een putje vol spiegels en grassen, waar ik al 3 keer ben geweest en met succes gehad heb, of een plekje in Zuid Holland aan de Rotte meren. Die laatste klinkt wat spannender, aangezien dat spiegelputje niet echt nieuw meer is. Proberen dan maar, zeg ik.

Ik zit er 2 dagen te vissen, maar het wil niet echt lopen, ik heb een goede strategische stek gekozen (foto staat verderop) waar het brede meer in een smalle doorgang van 30 meter uitkomt. Helaas krijg ik geen beet. Na gesprekken met locals wordt het duidelijk dat door de aanhoudende kou de vis nog niet actief is. Er wordt weinig tot niks gevangen. Helaas, niets aan te doen, maar wel nieuw water geprobeerd.

Een paar weekjes zit ik weer op de west veste, wederom gewapend met 2 hengels. Frank en Mathieu hebben die week wederom goed gevangen hier, dus ik ga het ook nog maar eens proberen. Het wordt lekker warm die dag dus het ziet er goed uit. Alles werkt ook mee behalve de vissen. Het blijft de hele dag stil. Totdat ik ga opruimen. Ineens zijn die piepjes er en ik sla de vis aan. Hij vecht aardig maar echt groot is het niet. Boeit niet, na een hele dag blanken is het toch fijn om eindelijk die vis te vangen.

Als het visje na even knokken het net in glijdt zie ik het pas, een spiegel! Een prachtig spiegeltje van 58 cm glijdt over het netkoord. Enige passerende wandelaars zien een vissertje helemaal gek worden en vragen zich af wat er aan de hand is. Mijn eerste spiegeltje op dit water. Die maakt de dag toch redelijk goed! Mathieu is aanwezig in de stad en is in 1 van de cafés 2 mejuffrouwen aan het versieren, maar is na een telefoontje van ondergetekende meteen bereid om zijn biertje en 2 dames even achter te laten om een paar foto's te komen schieten. Dat zijn nog eens vismaten!