Het Seizoen Van...

Seizoen 2009 deel II

Grootwaterpraatjes

“Yo! Wat ben je allemaal aan het doen vanavond?” Het is woensdagavond rond half 10 als EO belt.
“Ik heb net twee nachtjes gevist, ik lig dus eigenlijk maar wat verrot op de bank” antwoord ik.
“Gaan we nog vissen vrijdag?”
“Zeker, dat is wel de bedoeling!”
“Nou dan kom ik je zo ophalen, gaan we effe voeren!”
- Het is nog een 45 minuten rijden, een flink stuk varen en het regent pijpenstelen.-
“Ben je wel in orde, heb je al eens buiten gekeken?”
“Ah joh, boeiend, je moet wat voor je vissen over hebben toch!”
“Je hebt helemaal gelijk! Oké joh, ik pak m’n regenpak even, zie je zo”
Een kwartier later zitten we in de auto, gewapend met boot, regenpak en 15 kg boilies en pellets. We gaan weer richting het grote water!

Een mooie zomerochtend

Eenmaal aangekomen in de haven staan we het weer nog even aan te kijken in de hoop dat het wat droger wordt, maar na een kwartier regent het zowaar nog harder en is ons geduld op. Hop, de boot in en we beginnen aan het tochtje, dat onder gunstige omstandigheden een kwartiertje moet duren. Maar er staat binnen korte tijd al zoveel regen in de boot, dat deze niet meer in plane komt en dat heeft behoorlijk drastische gevolgen op onze snelheid. Na ruim een half uur zijn we dan eindelijk op de stek aangekomen, wanneer er plots midden op het water een bliksemschicht naar beneden schiet (deze sessie was enkele dagen nadat ik die onweersbui op m’n dak kreeg, zie inleiding Seizoen 2009 deel 1. Je begrijpt, ik had het een beetje gehad met onweer) “G**ver! Niet weer hè, als het dichterbij komt, draaien we om hoor!”! Dobber je daar midden op open water in een zwarte boot van alles en iedereen verlaten.. “Welnee joh, gaat allemaal prima, hop, ros dat voer er in” is het commando van schipper EO.

Flink wat voer op de stek!

De geul langs het eiland wordt over een lengte van ongeveer 300 meter van boilies voorzien (iets sneller dan normaal) en volledig doorweekt komen we een poosje later weer terug in de haven. De avond erna is het gelukkig beter weer, en vol goede moed varen we weer richting de stek en voorzien de geul van wederom 15 kg boilies/pellets. Vol vertrouwen bezoeken we de lokale shoarmatent voor een stevige snack. Het zit goed, we gaan vis vangen!
Goed, vrijdag is het zover en met een afgeladen auto komen we aan in de haven. Belangstelling genoeg, als twee figuren van ondergemiddelde lengte gehuld in camouflagekleding allerlei groene meuk op twee bootjes staan te laden en we krijgen een breed scala aan opmerkingen ( is dit de rondvaartboot van 20.00 uur..? ) naar ons toe.

Eenmaal aangekomen op de stek ziet het er prima uit. Er staat een flinke bries vol op de geul te blazen en we zien hier en daar al vissen draaien. Ik vis vanaf de linkerkant van het eilandje de geul in, EO vanaf de andere kant. De stekken worden nog voorzien van een paar flinke scheppen voer en nog geen kwartier later slaat de sounderbox volledig op tilt! Ik zit eerst een paar seconden verbaasd te kijken, dat ding ligt zeker 120 meter weg en dan zo’n belachelijk harde run! Na 10 minuten stoeien ligt de eerste schub in het net. Grote vinnen, brede rug, echt zo’n ‘nomadische’ vis, prachtig! De hengel ligt nog niet terug op z’n plaats of de tweede is al vertrokken!

De vissen zitten die nacht goed op het voer, want we zijn continu aan het drillen en voeren. Wat is het dan toch fantastisch mooi om dan volledig in de “middle of nowhere” bezig te zijn. Daar sta je dan in je waadpak, midden in de nacht met windkracht 5 op je snavel, zware bonken door de hengel en het enige wat je hoort is het tikken van de slip en het fluiten van de wind over de lijn!
Rond 3 uur ’s nachts krijg ik weer een run en na een paar minuten zie ik ineens een grote schim door het water aankomen. “Wat is dit nu toch weer..?” De verrassing is groot wanneer er ineens een reiger voor m’n neus ligt, met een stuk daarachter nog een vis. De karper is na inhaken als een idioot het ondiepe opgeschoten en heeft daar waarschijnlijk de reiger “geschept”. Met moeite kan ik het arme beest uit te lijn halen (hetgeen me wel de vis koste helaas…) om vervolgens toch goed weg te vliegen. Marianne T. ook weer blij. Na 10 vissen vinden we het wel even mooi geweest en laten de hengels even op de kant staan. Eerst even een paar uurtjes slapen. Fris en fruitig een paar uurtjes later kan ik nog een vis vangen, maar de wind is gaan liggen en de zon schijnt vol op het ondiepe water. Niet de meest ideale omstandigheden, dus we houden het maar voor gezien. In de auto vertelt EO nog wat over een fantastisch mooi water ergens ver ten zuiden van ons.
“Echt bruut daar man, heb je wat te doen vanavond”
“Neuh eigenlijk niet, hoezo, zullen we er even gaan vissen dan?”
“Ja is goed, halen we even extra spullen thuis en gaan we die kant op!”
“Ben je nou serieus?”
“Ja joh, gaan we toch gewoon een nachtje kijken!”
“Haha best man!”

“Ik weet nog wel een mooi water, heb je wat te doen?”

En een uurtje of wat later denderen we in die nog voller gestampte auto over de grens, op weg naar het water, voor één nachtje! Wat een gekkenhuis, prachtig. Wanneer we ’s avonds aankomen overtreft het water mijn stoutste verwachtingen. Het is inderdaad fantastisch mooi, niks teveel gezegd! Helaas vangen we deze nacht niks, maar hier ga ik zeker terug komen!

Hier ga ik zeker nog terugkomen!

Zomerstop voorbij, op naar het najaar

Dit was mijn laatste beleving voor mijn ‘zomerstop’ In het vorige deel had ik het ook al verteld, ik zat er even doorheen. De vele nachtjes gecombineerd met niet de beste resultaten (ik kreeg altijd meer dan genoeg aanbeten, het waren alleen constant de kleinere vissen) braken me een beetje op. Het was tijd voor andere dingen!

Begin September begin ik vol goede moed weer aan een nachtje, die ook meteen in een dikke blank eindigt. Een goed begin is het halve werk…. Ik zit deze nacht weer op de “onweersstek” en ook dit keer, trekt er een bizarre onweersbui over. Gelukkig ben ik deze keer met Mathieu samen en zien we de bui dit keer wél aankomen! We kunnen mooie foto’s maken van de bliksem, maar zodra ik minder dan 5 seconden tussen flits en donder tel, vinden we het mooi geweest. Hengels binnenhalen en in de auto zitten!

De week erop is het al echt herfstweer, heel guur, met veel regen en wind. Ik zit op de “onweerstek” want de wind staat er wederom fantastisch mooi door. Omdat ik de resultaten op boilies ook wat vind tegenvallen deze zomer, ga ik deze sessie eens met maggotclips vissen, met een flinke pva-zak met die krioelende bende eronder. Misschien trekt dat de vissen eerder over de streep. Deze nacht is een beter succes, ik weet vier mooie vissen te vangen, waaronder een 16,5 kg schub. De karpersamba laait weer volledig op, dat is weer eens een vis waar je het voor doet!

Eindelijk weer een klomp goud in m’n handen

Helaas levert de nazomer ook niet op waar ik zo hard voor aan het werk ben, de twee volgende sessies leveren slechts 1 vis per nacht op! Een van deze nachten zijn de omstandigheden exact hetzelfde als die idioot mooie sessie begin mei (Zuidwest 7, regen, lage drukgebied) Dat wordt weer afromen, denk ik bij mezelf!
Ik zit er rond 19.00 uur en een half uur na ingooien loopt de eerste hengel al af! Het vertrouwen is na deze 12 kg schub sky-high! Dit wordt hem weer! Alles wordt driedubbel gecheckt, dat ik optimaal lig te vissen en vol vertrouwen duik ik de zak alvast maar in. Alle slaap die ik alvast kan pakken is mooi meegenomen. Midden in de nacht word ik weer wakker, ik heb 4 uur geslapen en de sounderbox heeft geen piep gegeven. Wat is er aan de hand, hier klopt iets niet! Ik ben er zo van overtuigd dat ik vis “moet” vangen dat ik zelfs mijn hengels opnieuw binnendraai om te checken of ze niet in de knoop o.i.d. liggen. Dit is niet het geval en hoewel ze weer op exact hetzelfde plateau liggen waar ik het voorjaar zo’n succes had, vang ik gewoon helemaal niks meer! Dit bewijst maar weer, het is echt een water waar geen peil op te trekken is!
Halverwege oktober heb ik nog een weekendje tijd, aangezien druktes met werk en studie de vistijd drastisch beperken. Het is echt najaarsweer en deze twee nachtjes zijn echt een knetterende afsluiter! Negen vissen, waarvan vier dertigers!

Drillen in het najaar

Een prachtige afsluiter van het seizoen, want de eerst volgende sessie vind pas eind November plaats en het is dan inmiddels al zo afgekoeld dat het water volledig stil is gevallen.

Net zoals in de zomer is de karpersamba weer weggeëbd. Ik heb mijn portie zware vissen te pakken, het is mooi geweest. Op naar een nieuw avontuur in 2010!

Op naar een nieuw avontuur!