Het Seizoen Van...

Seizoen 2002 t/m juni

11 september...

...a day to remember.

Het hele seizoen 2001 hebben mensen met een grote boog om mij heen gelopen, god wat moet ik naar vis gestonken hebben, bijna het hele jaar bracht zowat succes, het jammere is dat het jaar niet geheel soepeltjes afgesloten kon worden. Dit komt niet alleen door 11 september, maar ook door prive omstandigheden. Op die dag word ik n.b. in 2en gedeeld qua emoties. Ik doe twee van mijn meest memorabele vangsten terwijl volgens een vriendin van mijn maat de halve wereld vergaat.

We zitten ingegraven 'in the middle of nowhere' ergens in Frankrijk en volgen het nieuws via een paniekzaaiend blondje dat beweert dat Amerika aangevallen is met kernwapens!? Niet dat het echte nieuws minder erg is blijkt later maar door de ernst van de situatie en de snik in de stem van het blondje nemen we de berichten erg serieus en duurt het vrij lang voordat we echt weten wat er is gebeurd;
De twin-towers staan als het cijfer 'elf' gebroederlijk naast elkaar, duizenden kilometers verderop staat een op dat moment nog gelukkig vissertje de 1e beul te drillen. Paar uur later meldt de tweede beul zich aan op het moment dat een tweede beul aan de andere kant van de wereld een jumbo in de tweede toren boort.

Een dag die ik nooit zal vergeten gezien de trillerige krabbel die ik zet in mijn logboek: 2 beulen, 2 torens, cijfer 11, twee streepjes, 2 = 1 + 1, 1 - 1 = ground zer0, "11 september a day to remember!"

Prive komen we ook nogal wat tegenslagen tegen en worden we behoorlijk met ons neus op de feiten gedrukt; 'Werken werken werken, druk druk druk, bijna het halve land chronisch vermoeid? 'Niemand' interesseert het een fuck!' Mensen, in dit stressvol bestaan kan ik maar een ding zeggen; "Leef, leef vandaag!" In dit land waar van alles van je verwacht wordt en MOET maken we mekaar zo langzamerhand knettergek en het gekke is dat een stelletje van die burn-out wannabee's die strijd en prestatiegerichte zelfverheerlijking in hun hobby of obsessie doorvoeren, het is om te janken, sodemieter op en kies a.u.b. een andere obsessie!

In den beginne…

Frankrijk in februari; Overdag steenkoud, ' s avonds bij brandend sprokkelhout.

Tijdens het erg rustige zuiploze oud en nieuw 2001-2002 begin ik stilaan wat plannetjes te smeden. Eerst wil ik een watertje aandoen in Frankrijk met Bas Bekker. Het 'september-remember etang' moet bevist worden om niet constant te worden herinnerd aan de laatste sessie daar. Voor we het beseffen staan we in de file in Luxemburg. Wij Hengels op het dak van de galbak, de rest skies op het dak van de dure prachtbak. Midden in de sneeuw en kijkend - alsof ze water zien branden - naar het rokend bestelautootje van Bassie (en niet alleen uit de uitlaat, wat kan die paffen zeg) verklaren de kakballen ons voor gek en hebben Bas en ik lol wanneer we net doen of Bas heel klein is - in elkaar gekrompen zittend - en ik heel groot ben - heel hoog en krom zittend - en Bas af en toe rare bewegingen maakt met zijn rechterarm wanneer er weer zo'n schijtwijf uit de hoogte (letterlijk, wat zijn die landrovers toch groot) naar ons zit te staren, ik kom niet meer bij wat een theatraal zooitje. Het wordt daar een gezellig maar erg koude boel in het noorden van Frankrijk. De eerste nacht levert meteen al een prachtbak op voor mijn maat en dat belooft wat. Het viel echter niet mee om ze te vinden en te verleiden (we hebben het hier wel over vissen he). De rest van de sessie hebben we vooral goed gegeten, gedronken en gelachen bij een kampvuurtje. Wanneer je Bas zijn gezicht had kunnen zien toen ik als verrassing wat voorns voor hem meebracht, gekocht bij de plaatselijke hengelsportwinkel, moet je net zo blauw gelegen hebben als ik (en niet alleen door de kou). Als een kind zo blij, meneer kon na een lange tijd weer eens legaal snoeken met levend aas (Noem Bas wel eens Co, weet zelf niet of ie nou snoek of karpervisser is). Na 10 minuten stond 'Co' al met een kromme pook en landde ik een hele beste 'Franse krokodil', schitterend. Bij mij zat het niet mee, ik kreeg de laatste ijskoude nacht een trage run die losschoot, nota bene van een voerplek en dat zijn toch vaak goede vissen en ik weet wat daar ronddoolt. Afijn een eerste vis (van het jaar) verspelen betekent vaak niet veel goeds.

Zo rond maart…

he he de eerste...

Een erg mooi, groot en maagdelijk water waar we in 2001 de eerste successen boekten zorgt voor slapeloze nachten. Ik heb er lucht van gekregen dat men er lucht van heeft gekregen. We moeten onze gronden bewaken en dat is nou precies waar ik een hekel aan heb en kan maar moeilijk genieten van die bewaakte sessies. Voeren mannen, vooral voeren en maar kunnen zeggen wie er langer bezig is. "Wij voeren al drie weken en hebben nog geen hond gezien." "Oh? Wij al drie weken en een dag duuus…" Leuk he zo'n hobby?
Het begint dus vreselijk dat 2002, bezweten voorhoofden, dampende oren en slapeloze blank sessies, totaal kaal gezaagde plas (de prachtige begroeiing en bomen hielden wind tegen voor de zei(k)lers?). Nachtelijke avonturen midden in de kou, de stemming daalde tot een nulpunt en de blanks stapelden zich maar op en ik kan het me nog maar moeilijk herinneren dat ik zo lang zonder vis heb gezeten in het voorjaar. Ik verander teveel van water en dat is soms dodelijk voor resultaat en dat weet ik maar al te goed, maar toch maak ik (on)rustig de fout.
Ik ben geen target visser en kan veel blanks achter elkaar vaak maar moeilijk accepteren, natuurlijk ben ik ze wel gewend (PR: 11 weekenden achter elkaar in '98, maar wat wil je in het vroege voorjaar op tienduizenden ha water, vind ze maar eens). Mijn doel is eigenlijk; -genieten van- en vangen van het liefst zo veel/groot mogelijk karpers die relatief gezien voorhanden zijn op een desbetreffend water, maar dat heb je maar al te vaak niet voor het zeggen (alleen bij het visueel struinen). Iedere karper/vis geeft mij na 15 jaar karperen nog steeds lol en daar gaat het om!
Een behoorlijke en moeilijke diepe plas levert pas in mei vis op en dat is de eerste van het jaar. Een stomme fout is dat ik er meteen mee kap daar, maar is het wel een fout als je het echt zat bent? Ik vertrek met Bas voor -wat later blijkt- 48 uur naar Frankrijk en heb nog nooit zoveel barbecues bij elkaar gezien. Nadat Bas een in een speedboot varend zigeunerkamp de oorlog verklaart krijg ik het benauwd. Zijn lijnen (van drie hengels) worden in een uur tijd drie keer kapot gevaren waardoor ie helemaal overkookt en compleet doordraait (dat krijg je he Bas als ik je rustgevend wiet verbiedt over de grens). Mijn kop staat ook op knappen, we hebben totaal geen zin meer eigenlijk en vraag me af wat ik er doe, de motivatie zakt diep. Als ik 's nachts om 3 uur naast het bed sta denkt mijn vrouwtje dat ze nog droomt; "Wat doe jij hier?" Ja wat doe ik hier? Wat deed ik daar? Ach ben behoorlijk de weg kwijt geloof ik…

Dikke twintiger op de pen uit een (ge)kraak(t)- helder watertje.

Het wordt juni en ik heb dus welgeteld 1 vis op de kant?!
Arnold heeft ook een moeilijk voorjaar achter de rug maar belt me nu met regelmaat over mooie vangsten op dat diepe moeilijke water. "Waarom ben je er weggegaan man?" "Tja?"
Ik besluit weer wat te gaan pennen, de accu als het ware weer op te laden, en vang mijn eerste twintiger van het jaar in week 2 van juni, een heerlijke schub. Kort daarop kraak ik een watertje met blikmais waarvan wordt beweert dat er geen karper zwemt en pak enkele heerlijke sterke helderwater schubs. Na aanslag knallen ze meteen de rieten uit en spuiten ze in het heldere water naar vier meter diepte onder de kant. Echt een schitterend schouwspel, mijn hengel tot het topoog onder water!

Ik krijg er weer zin in en zet een uitgebreide voerplek uit op het grote maagdelijke water uit het begin van het seizoen. Na een 6-tal voerbeurten met een eigendraai zit ik voor een eerste korte avondsessie in de haven. Het is altijd de vraag of boilies aanslaan bij maagdelijke karpers, in het begin van het jaar kreeg Steven alleen runs op pellets en particles, de boilies lieten ze voor wat ze waren. Nu echter krijg ik in 3 uur vissen een aantal vissen op de kant. Heerlijk het loopt en wat een kick als je bij zo'n lekkere dikke maagdelijke twintiger het voer op de mat geworpen krijgt in de vorm van karperpoep, raar eigenlijk he? Ik voer nog twee keer en ga er een nachtje doen, een heerlijk nachtje. Het blijft lang stil maar om een uur of 5 begint het te lopen en vang een behoorlijk rijtje twintigers in korte tijd!

Aan de struin op een ander water, een stresswater!

Verliefd op een oude dweil?

In een sloot kom ik ze tegen: vissen met herstelde kapotte bekken, vergroeide vinnen, oude vissen en prutschubjes vertellen mij dat dit gedeelte van het water als een soort Zwitserland voor karper-veteranen functioneert. Oud strijders van de 'levende' jachtvelden die hier geen doodsstrijd meer hoeven te leveren maar een concurrentieslag voeren mbt de voedselpakketten die de bodem hen aanbiedt in de vorm van modder, modder en hier en daar wat muggenlarven. Zeer oude vissen zwemmen in groepjes bij elkaar en klagen over de hitte en het slechte vreten waar ze het mee moeten doen, wilt u terug dan? Nee, dan liever een paar kilo lichter en zo van mijn oude dag genieten hoor je ze als het ware tegen elkaar zeggen. Ik krijg na een aantal vangsten (oude magere twintig pond dweilen) een soort medelijden met de oude stakkers en mijn hoofd begint weer eens te borrelen.

Donald, Kwik, Kwek en Kwak, … een haat/ liefde verhouding heb ik met ze.

De reden dat ik nog steeds niet tegen een behoorlijk exemplaar ben gelopen heeft volgens mij te maken met het feit dat die 'behoorlijke exemplaren' hier dood zouden gaan van de honger, alhoewel de grote stress-plas toch zeker in open verbinding staat met deze prutsloten. Het vroege voorjaar biedt m.b.t. deze stelling andere mogelijkheden en dan dolen 'de grotere' hier wel rond. Dit komt mede doordat er dan nog maar weinig voer in de grote plas gesmeten wordt door de vissers en 'de grotere' honger hebben. Waar vind je bij de eerste warmere zonnestralen voedsel in het voorjaar? Juist ja op het ondiepe, en daar trekken ze dan (niet allemaal tegelijk) naar toe.

Projectgeval? Lusten ook korsten.

Er ontstaat een voorjaars'trek' en in dit woord zit een woordspeling, de beide elementen waar het omdraait; 'trek' m.b.t. honger en 'trek' m.b.t. de zoektocht naar warmere paaigronden. Tegen de tijd dat het leger der karpervissers aan de 'voorjaarstrek' begint komt er ook meer voedsel in de plas zelf in de vorm van karper'ballen' en dan moet u niet denken aan allerlei (karper)mannen die in hun nette pak een stukje gaan zwemmen en aangevallen worden door zeer hongerige karpers, nee aan de keurig in een nette verpakking gehulde toverknikkers die boilies heten en in allerlei geuren en kleuren te koop zijn bij de hengelspo(r)tzaak.

In je droom worden 'ze' steeds groter, ja de karpers ook.

Terug naar de sloot; als eerste arriveren de (magere en hongerige) mennekes in deze voorjaarssloten en doen zich aan allerlei grut te goed, daarna de kuiters en die komen meestal alleen om even een potje te vrijen en zijn net zo snel weer weg als dat ze 'kwamen'. Tegen de tijd dat er echt sprake is van dat vrijspelletje der volschubs-en-spiegels, leders, volschubleders en rijende rijens zitten er ook alweer een stelletje versierders op de grote plas te bakken in de zon, karpermannen in campingsmoking die maar al te graag zo'n volschub op de foto willen hebben (vaak kijken ze in deze tijd meer om zich heen dan daadwerkelijk in het water, overal volschubs werkelijk overal).

Wel eens een dertiger gehaakt op 3 meter uit de kant? Nee, nou dan ga je dit meemaken...

Ik begin wat te piekeren. Ik vraag me sterk af waarom ik in deze prachtige struinsloten toch niet een mooi exemplaar tegen kom. Die grote karpers hier zijn afhankelijk van boilies dat is evident, daar teren ze op, dus ik moet nu niet gaan denken dat ik even tegen een bak oploop hier met mijn korstjes. Waar dan wel, een ander water welteverstaan, een water waar de karpers groot geworden zijn veelal door het natuurlijke voedsel al dan niet op de plas of in de sloten en kanaaltjes er rondom. Een water waar je dus ook of juist in de zomer mooie dikbuiken tegen kan komen in de kleinere delen rondom een water, misschien juist omdat daar dan veel te 'halen' valt aan natuurlijk voedsel. Een water waar dus niet al te veel of helemaal geen tenten te zien zijn. Ik pak de kaart erbij. Een aardig endje rijden hiervandaan ligt een 'relatief rustige' plas die ik niet goed ken maar waarvan ik weet dat er wel een paar mooie karpers op liggen. Ik besluit het stresswater te verlaten en ga op pad. Aangekomen op het nieuwe water valt mij meteen op wat een rust er heerst. Ik tel een tent op ongeveer een kilometer afstand en besluit de plas te laten voor wat hij is en begeef me naar de kanaaltjes, sloten en aansluitende meertjes rondom deze grote plas. Een paradijs ligt er voor mij te pronken. Wat ik miste op de stress-plas aan lelies en plompenbladeren daar wordt ik hier mee overstelpt, schitterend. Ik neem wat watermonsters en verbaas mij meteen over de rijkdom aan natuurlijk voedsel. Watervlooien, slakken, muggenlarven noem maar op, dit is het. Om een lang verhaal kort te maken; de volgende dag wordt voor mij een dag om nooit te vergeten. Na al vrij snel de vangst van een heel goede maar kromme schub doe ik er meteen een schepje bovenop door de mooiste en zwaarste Nederlandse vis voor mijzelf in 15 jaar karperen met de korst te haken. Ik moet in de 'plomp'enbladeren en na een gigantisch mooie en vooral zenuwslopende dril weet ik een heel mooie dertiger te scheppen midden in het meertje dat in open verbinding staat met de grote plas.

…Ze leren je zwemmen...

Na me weer enigszins te hebben aangekleed zet ik 'ons' op de gevoelige plaat en ga stinkend naar blubber weer op pad, de rest van het seizoen tegemoet. Ik sluit juni af met elf twintigers en een dertiger, de eerste week van juni had ik nog geen vis van in de twintig en was allang blij wat actie te krijgen. Hoe bedoel je een ommekeer?

Raymond Hakkert