Word KWO member

De jacht op mijn eerste Koreaanse karper – Met Roel in Seoel!

Favoriet Favoriet
KWO Redactie

Als projectmanager voor een bedrijf dat werkt in de semiconductor industrie (dubbele woordwaarde), komt Roel den Boer zeer regelmatig in het buitenland. Een vast adres waar hij meermaals per jaar naar afreist is Seoel, de hoofdstad van Zuid-Korea. Karper had hij in deze stad al meermaals zien zwemmen, maar lukt het ook om er eentje te vangen? Lees hieronder zijn uitgebreide verslag van dit unieke avontuur!


Deze keer is het anders

Zaterdagochtend  07:00 uur. De wekker gaat indringend. Mijn ogen openen en ik maak mij klaar om naar het werk te gaan. Routinematig pak ik de meetapparatuur en overige tools, benodigd voor de klus. Ik geef mijn vriendin een kus en sluit de deur. Niet veel later tref ik mijn collega’s. “We mogen weer jongens!” Zeg ik met overdreven veel enthousiasme en een opgezette glimlach. Niet iedereen kan er om lachen. Ik daardoor des te harder.

We mogen weer jongens!

Die gaan mee!

Op de automatische piloot wandel ik door het gangpad, neem ik plaats in mijn stoeltje en gesp mij vast. De echte piloot start over enkele ogenblikken de motor. Acht weken Zuid-Korea staan er voor de boeg. Just another day at the office, maar deze keer voelt het anders. Deze keer is het anders.

Deze keer gaan de hengels namelijk mee op reis.

Wie het laatst lacht, lacht het hardst

Hij roept wat in het Koreaans naar zijn collega’s; alle blikken draaien mijn kant op.

12 uurtjes later staan we in Seoul. Het voelt al bijna als thuiskomen. De hengelkokers en koffer vol essentiële visbenodigdheden worden er vakkundig uitgevist door de douane. “What is it?” Vraagt de douanebeambte. “Fishing rods and fishing gear” antwoord ik vriendelijk. Heel even is het stil. waarop hij begint te lachen. Hij roept wat in het Koreaans naar zijn collega’s; alle blikken draaien mijn kant op. Wat nu? De beambte roept nog wat en vervolgens begint iedereen stevig te lachen.

Seoel, het decor voor de komende 8 weken.

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat ik in de zeik genomen word. Het zal mij een worst wezen, zo lang ze maar niet moeilijk gaan doen. Ik lach vriendelijk met ze mee en laat meneer een aantal visfoto’s zien terwijl de fishing gear door de scan gaat. Meneer stopt abrupt met lachen bij het zien van de beelden op mijn telefoon. Hij is zichtbaar onder de indruk. Nu begin ik met lachen en wie het laatst lacht…

Zwemt er eigenlijk wel karper?

De jetlag is weer stevig aanwezig. Slapen gaat de eerste dagen lastig tot helemaal niet, wat het werk er niet eenvoudiger op maakt. We werken in een high-tech en high pressure environment binnen de de semicon industie. Recentelijk ben ik gepromoveerd tot projectmanager, waardoor ik nu de volledige verantwoording draag voor alle aspecten binnen deze klus. Koppel daar aan een relatief onervaren zeskoppig team en je kan je voorstellen dat de druk vrij hoog is. Ontspanning vinden gedurende de komende acht weken is dus essentieel. Gelukkig heb ik mijn ultieme vorm van ontspanning bij mij.

Mag er gevist worden? Kan er gevist worden? En belangrijker: Zwemt er überhaupt karper?

Op donderdag ben ik eindelijk ook geestelijk geland en richt mijn blik zich op het weekend. In Nederland heb ik met behulp van Google Maps diverse wateren geselecteerd en het plan voor het eerste weekend is om deze te verkennen. Mag er gevist worden? Kan er gevist worden? En belangrijker: Zwemt er überhaupt karper? Tijdens vorige klussen in Korea heb ik al karper gespot in kleine beekjes die door het centrum van Seoul stromen en op de plaatselijke markt. Er is dus weldegelijk karper aanwezig in het land. Daardoor ben ik er vrij zeker van dat er karper moet zitten in de grotere meren en de machtige Han-rivier.

Wat een uitzicht hé…

Op donderdag na het werk vertel ik de frontdesk medewerkster van het hotel dat ik graag een auto wil huren voor het komende weekend. De vriendelijke dame vraagt wat voor een auto het moet zijn. Waarop ik met een glimlach antwoord: “Cheap!”  She gets my drift en belt met een verhuurmaatschappij, waar bij ze mij met de telefoon aan het oor content vertelt dat er nog enkele auto’s beschikbaar zijn. Helaas voldoen deze allemaal niet aan mijn eerste en enige criterium. Doordat het hoogseizoen is in Korea is de beschikbaarheid zo vlak voor het weekend gering. Het al oude marktmechanisme van vraag en aanbod doet de prijzen ook hier flink opdrijven.

Jammer, maar het is niet anders.

Zeg ik tegen mijzelf. Ik ben hier tenslotte gekomen met een missie. Ik bevestig het gedane aanbod aan de receptioniste. Voor 180.000 KRW (€ 140,-) wordt de auto op zaterdagochtend om 10:00 uur gebracht en zondag om 18:00 uur weer opgehaald. Prima service! De receptioniste bevestigt op haar beurt mijn akkoord aan de verhuurmaatschappij. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht en van binnen ontstaat een warm en ongrijpbaar gevoel. De jacht op Koreaanse karpers gaat straks echt beginnen!

YES, we mogen eindelijk! Of toch niet…

Tijdens de afrondende formaliteiten  krijg ik te horen dat ik zaterdag om 10:00 uur klaar moet staan met mijn paspoort, Nederlandse rijbewijs én mijn internationale rijbewijs. Ik bevries en sta aan de grond genageld.  “Internationaal rijbewijs?” herhaal ik vragend…. Het zal toch niet…  De verhuurmaatschappij vertelt dat de Koreaanse wetgeving voorschrijft dat er zonder dat papiertje geen auto gehuurd kan worden door niet-Koreanen. Het warme, ongrijpbare gevoel en mijn glimlach van enkele ogenblikken daarvoor maken plaats voor een koude, tastbare teleurstelling.

Wat een deceptie zeg, zoveel moeite en energie geïnvesteerd om de hele zooi in Korea te krijgen en in het eerste weekend kan er al een dikke streep door. Ik had dit kunnen en moeten weten. In 2010 heb ik een jaar in Australië gewoond en gewerkt, waar dit papiertje ook een vereiste was. Toen had ik hem wel bij mij. Het is een klein, niets voorstellend klaar-terwijl-u-wacht-papiertje van €15,99 dat alleen persoonlijk bij de ANWB verkregen kan worden…. Lekker dan. Nu vergeet ik tijdens mijn sessies altijd wel iets, van stretchers tot de handvaten van mijn trolley, maar dit is wel de hoogste nieuwe binnenkomer in mijn fail list.

Vervelend hoor, zo’n upgrade naar business class!

Na drie weken in Korea krijg ik bij terugkomst in het hotel een vervelend bericht van het thuisfront. Mijn opa is vrij plotseling overleden. Dus enkele dagen later was ik geheel onverwachts weer in Nederland. Tussen alle familiemomenten door breng ik een bezoekje aan de ANWB-winkel. Het papiertje is nu alsnog binnen. Na het droevige afscheid begeef ik mij weer richting de luchthaven. Na het scannen van mijn boardingpass begint er een rode lamp te knipperen en er klinkt een alarm. Wat nu weer? Dit kan niet veel goeds betekenen. Het tegendeel blijkt waar. Bij de balie krijg ik te horen dat ik geselecteerd ben voor een gratis upgrade naar business class. Het tweede deel van de klus had slechter kunnen beginnen. Hopelijk zetten we deze lijn door.

We’re back!

Het avontuur kan eindelijk beginnen! Ik heb nog drie volle weekenden tot mijn beschikking. Het eerste weekend staat volledig in het teken van scouten, alle vooraf geselecteerde wateren zullen een bezoekje krijgen. Het tweede en derde weekend gaat er gevist worden.

De volgende zaterdag wordt de (goedkopere) huurauto keurig om 10:00 uur bij het hotel gebracht.

Bij het starten van de auto zie ik dat de tank maar voor een kwart vol zit; dat is niet erg klantvriendelijk en een beetje jammer. Verplicht wordt er eerst koers gezet naar een tankstation. Bij het uitrijden van de parkeergarage beland ik meteen op een zesbaanse highway through hell. Het rijden in een grote stad is nooit een pretje en dat is hier niet anders. Ogen in je achterhoofd is een must. Na het vullen van de tank en het overleven van de eerste kilometers, sta ik bij water nummer 1.

Hier mag niet gevist worden.

Een bord bij de parkeerplaats belooft niet veel goeds. Mijn Koreaans is niet geweldig, maar het symbooltje van een gehaakte vis met een rode streep erdoor is vrij internationaal. Wat spijtig! In de basis is de Koreaanse wet heel flexibel als het om vissen gaat. Vergunning zijn er niet nodig en er geldt geen maximum aantal hengels. Ik weet echter niet hoe ze omgaan met een overtreding van de weinige regels die ze wel hebben. Ik besluit om dit niet proefondervindelijk vast te stellen.

Ik besluit toch een stukje langs het water te lopen en spot al vrij snel karper.

Er moet toch ergens een plek te vinden zijn waar je gewoon mag vissen? Die zaterdag worden er veel kilometers verslonden. Bij alle meren tref ik informatieborden met de onmiskenbare rode streep. De tweede helft van de dag rijd ik uren langs de machtige Han-rivier op zoek naar een geschikte plek.

Ik vind prachtige vergezichten…

Maar nergens kom je dicht bij het water.

De vegetatie is meters dik en de rietkragen lopen op diverse stukken tot ver van de oever. De eerste scoutdag eindigt zonder het gewenste resultaat.

Weg uit de betonnen jungle

Met getemperd enthousiasme wordt die avond in het hotel het zoekgebied kritisch tegen de lamp gehouden en besluit ik de focus te verleggen naar het zuiden. Op een uur rijden liggen een paar grote wateren die ik de volgende dag ga bezoeken. Ik kruip vroeg onder de wol en nog vroeger kruip ik weer achter het stuur. Na 30 minuten rijd ik de betonnen jungle van Seoul uit.

Concrete jungle…

De bizarre hoeveelheid torenflats maken abrupt plaats voor glooiende groene heuvels. Het sterke contrast tussen grijs en groen maakt indruk op mij. Het eerste water is direct jackpot. Het 280 Ha grote stuwmeer is een feest voor het oog, straalt rust uit en heeft een carpy feel. Dit is precies wat ik voor ogen had.

Zou dit hem dan worden?

Let’s go!

Ik zie een roofvisser staan en gelukkig geen borden met rode kruizen. Er mag dus gevist worden. Ik probeer te communiceren met de roofvisser, maar dit is echt een kansloze missie. Veel Koreanen spreken geen woord Engels en met mijn Koreaanse vocabulaire komt ik niet verder dan “Annyeong Haseyo” oftewel “hallo”. Een foto zegt gelukkig ook hier meer dan duizend woorden en ik tover een afbeelding van een karper tevoorschijn en wijs naar het water. Hij knikt instemmend.

De natuurpracht in Korea…

…gaat niet snel vervelen!

Yes! Game on

Het tweede water dat ik bezoek is bijna net zo mooi als het eerste. Na enkele uren bij beiden wateren besteed te hebben, rijd ik terug naar het hotel om de voorbereidingen de starten. De huurauto wordt keurig op het afgesproken tijdstip weer opgehaald, waarbij ik hem direct reserveer voor het volgende weekend. Vriendelijk verzoek ik de beste man om hem dan wel met een volle tank af te leveren.

Water nummer 2 stelt ook zeker niet teleur!

Die week wordt er in de avonduren inkopen gedaan bij de Lotte Mart. Deze grote supermarkt is het Koreaanse equivalent van de grote Franse ketens waar je alles onder één dak vindt. Van kleding en fietsen tot fruit en levende vis. Op mijn boodschappenlijstje (welke fysiek niet bestaat) staan de benodigdheden voor een grondvoertje en wat praktische zaken zoals een stoeltje en een bak om het grondvoer in te bereiden.

Door de beperkte bagage-afmetingen die gepaard gaan met het reizen per vliegtuig heb ik heb alleen het hoogst nodige qua tackel meegenomen uit Nederland. De rest moet ter plaatse worden aangeschaft. De ingrediënten voor het grondvoer bestaan uit maïs, tonijn, kattenvoer en paneermeel.

Zoete blikmais kun je overal ter wereld scoren!

Deze ingrediënten zijn altijd en overal verkrijgbaar en tezamen doen zijn prima dienst als grondvoer, waar je je ook bevindt in de wereld. De dame achter de kassa en de overige klanten in de rij kijken mij aan en ik zie de vraagtekens boven hun hoofd hangen.

Wat gaat die westerling doen met al die verpakkingen maïs, tonijn, kattenvoer en paneermeel?

Bij het uitstallen van de 44 blikken voer op mijn nachtkastje denk ik aan de reacties van de kamermeisjes als ze de volgende dag mijn kamer op orde gaan brengen. Die gezichten moeten onbetaalbaar zijn!

Een goede voorbereiding…

Allemaal kleine dunne dames die keurig op de mat worden gelegd om vervolgens weer in hun natuurlijke omgeving te worden losgelaten.

Het is weer vrijdagavond. De hele week heb ik naar het weekend uitgekeken. Het kon mij niet snel genoeg gaan. De jongens gaan weer twee avonden hengelen in de kroeg. Op maandagochtend krijg ik steevast de foto’s te zien van hun vangsten. Allemaal kleine dunne dames die keurig op de mat worden gelegd om vervolgens weer in hun natuurlijke omgeving te worden losgelaten. Geheel conform het catch-and-release principe. Hopelijk kan ik ze deze maandag wat foto’s laten zien van grote moddervette dames die volgens eenzelfde principe zijn behandeld.

Here we go again

Op zaterdagochtend 10:00 uur wordt de huurauto weer gebracht. Ik vraag de man hoeveel brandstof er in de tank zit. “Een kwart vol” luidt zijn antwoord. “Really?” Vraag ik hem verbaasd. ”Really” antwoordt hij. Zucht…. niet te filmen dit. Ik heb die dag geen haast, maar vervelend is het wel. De zaterdag staat volledig in het teken van de stekken voorzien van voer. De vistijd is sowieso al beperkt en ik wil de tijd achter de hengels daarom doorbrengen met de maximale kans op vis. Zomaar instant neerploffen op een onbekend water, waar waarschijnlijk zelden tot nooit op karper wordt gevist, gaan we dus niet doen.

Aan de slag met minimale bepakking.

De vissen kennen waarschijnlijk niets anders dan natuurlijk voedsel en het is niet realistisch om te denken dat ze direct als een malle overgaan tot azen op mijn grondvoertje. Ik ga de twee geselecteerde stekken op de twee wateren vandaag flink bestoken met de spomb. Aan het einde van de dag heb ik de doelstelling gehaald; er ligt zo’n vier kilo voer per stek in het water. Met een schaduwtemperatuur van ruim 36 graden Celsius en luchtvochtigheid van 65% was het een zware bevalling. Om 22:00 uur gaat mijn lampje uit…

Een authentieke…

… Koreaanse smikkelmix!

Zondagochtend om 10:00 uur ligt de eerste lijn in het water en ik kan niet wachten tot de vangst van mijn eerste Koreaanse karper een feit is. Aan het eind van de dag ben ik een fantastische ervaring rijker en een illusie armer. Geen karper, geen vis, helemaal niets. Ik heb voor mijn gevoel niets verkeerd gedaan. De rigs zijn simpel en doeltreffend, de voorbereiding was gedegen en er zwemt sowieso karper. Wellicht dat het belachelijk warme weer een rol speelt. Ook in Korea worden hitte- en droogterecords gebroken op het moment dat dit in Nederland ook gaande is.

Zonder strijd geen overwinning!

Op sommige dagen komt de nachttemperatuur hier niet onder de 29 graden Celsius. Het extreme weer is de meest plausibele verklaring die ik kan bedenken voor mijn blank. Soms heb je nou eenmaal geen geluk. De huurauto wordt weer punctueel op 18:00 uur opgehaald en met enige twijfel reserveer ik hem toch maar weer voor het volgende weekend. Opgeven ken ik niet en zonder strijd geen overwinning. De receptioniste herhaalt in het Koreaans mijn duidelijke en nadrukkelijke wens om de huurauto volgende week wél met volle tank te krijgen. De beste man lacht en knikt begripvol. Dat is in ieder geval goed afgestemd nu.

Opgeven is geen optie!

Die avond zit ik verslagen op mijn hotelkamer achter mijn laptop. Volgend weekend is mijn laatste in Korea en dus tevens mijn laatste kans om de Koreaanse karper van mijn bucketlist te schrappen. Al Googelend naar informatie, kom ik een filmpje tegen van een karper set-up ergens aan een Koreaanse rivier. De ene na de andere run vliegt mij via het beeldscherm om de oren. Heerlijk lijkt mij dat. Na flink wat klikwerk beland ik op een dodgy forum en vind ik een twee jaar oud karper gerelateerd topic.

Ik trek de stoute schoenen aan en op goed geluk stuur ik een sms naar het Koreaanse telefoonnummer.

De topicstarter is een expat die alles geprobeerd heeft om een Koreaanse karper te vangen. In dat topic doet hij een schreeuw om hulp. Er is slechts één reactie van een poster met de alias ‘Korea Carp’. In matig Engels geeft hij aan dat de topicstarter hem mag bellen en eindigt het bericht met zijn telefoonnummer. Ik trek de stoute schoenen aan en op goed geluk stuur ik een sms naar het Koreaanse telefoonnummer. Je weet immers niet hoe een koe een haas vangt (of in dit geval: hoe een Europeaan een Koreaanse karper vangt) en niet geschoten is nog steeds altijd mis.

Ook in Zuid-Korea vindt…

…Roel rust aan het water!

Mr. Korean Carp in levende lijve

Op maandagochtend word ik om 05:45 uur wakker gebeld. Welke onverlaat belt mij op dit tijdstip? In Nederland weet iedereen dat ik hier zit en mij niet op dit vroege uur moet bellen. Met een half oog kijk ik op het telefoonscherm en zie ‘Korea Carp’ staan. No way! Denk ik. Verbaasd en nog half in slaap neem ik de telefoon op. Een bijzonder gesprek volgt. Zijn Engels is ronduit slecht te noemen, wat het lastig maakt om hem goed te begrijpen, helemaal in mijn slaapdronken toestand. Op een gegeven moment vraagt hij:

How many hooks you fish?

Ik snap zijn vraag niet en vertaal het voor mijzelf naar “how many rods you fish?” Ik antwoord: “Two”.Waarop hij zegt: “You need at least five.” Wow, minimaal vijf hengels, denk ik… Ik heb er echter slechts twee bij mij. Inmiddels was mijn wekker gegaan en de werkdag stond op het punt te beginnen. Ik zeg hem dat ik ’s avonds weer contact opneem. Hij geeft aan dat hij tot middernacht werkt en dat we dan het beste via de app kunnen communiceren.

Wat volgt die week is een grappig correspondentie. Hij krijgt uiteindelijk toestemming van zijn vrouw om een halve dag te vissen op de zondag.

Hij stelt voor om zondagochtend om 04:00 uur af te spreken, maar dat vind ik echt te vroeg. Er moet ook nog gewerkt worden en ik heb mijn slaap hard nodig. We spreken uiteindelijk zondagochtend om 06:00 uur af. We gaan naar een plekje aan de Han-rivier in down town Seoul. Ik krijg een screenshot van Google maps toegestuurd met daarop aantekeningen en een pilaarnummer. We zitten blijkbaar ergens onder een snelweg. Ik houd er normaliter helemaal niet van om in een dergelijke omgeving te vissen. Ik kijk liever naar hoge groene bomen in plaats van hoge grijze gebouwen. Echter maakt het mij hier in Korea voor nu niets meer uit. Die Koreaanse karper moet gewoon van mijn bucket list af. Linksom of rechtsom.

Die Koreaanse karper moet gewoon van mijn bucket list af.

Gewapend met de aantekeningen van de Koreaan besluit ik de stek op zaterdag alvast te verkennen en te voorzien van voer. Helaas heb ik gedurende de week een verkoudheid opgelopen. Op vrijdagavond koop ik een doosje anti-verkoudheidspillen bij de lokale apotheek. Zaterdagochtend begin ik als eerste met twee van deze uiterst giftig ruikende en ranzig smakende pillen. Gatver, wat zijn die dingen smerig. Om 10:00 uur staat de huurauto weer in de parkeergarage van het hotel. Dezelfde man die hem vorige week kwam ophalen, brengt hem nu. Vriendelijk neem ik de sleutels in ontvangst en vraag naar de tankinhoud.

Is it full this time?

Hij antwoordt: “It is empty”. Ik zeg: “You mean full?” Hij zegt: “no, empty” en laat mij het streepje zien bij de tankinhoud op het huurformulier. Het streepje staat inderdaad helemaal bij de bodem.

De beste meneer is zich van geen kwaad bewust en zegt: “You can also return it empty”. Ik ben met stomheid geslagen en kan het niet geloven. Ik kijk om mij heen en verwacht ieder moment Frans Bauer te zien. Dit moet wel een grap zijn. Niets is minder waar, Frans is er niet en Frans komt er niet. Bij het starten van de auto krijg ik direct de melding dat ik moet tanken. De boardcomputer geeft een rijbereik van 40 kilometer aan… Zucht, eerst maar weer tanken dan.

Zou ik überhaupt mogen rijden met deze pillen in m’n mik?

De rij-afstand naar de stek is slechts 36 kilometer. Wat volgt is een bizarre rit van vijf uur door de drukke straten van Seoul. Die anti-verkoudheidspillen brengen mij in een andere dimensie en ik heb geen flauw idee wat ik aan het doen ben, maar wat ik wel zeker weet is dat ik in deze toestand zeker niet zou mogen autorijden en doe het heel rustig aan. Ik heb het gevoel dat ik achter het stuur zit zoals Johnny Depp in de film ‘Fear and Loathing’ in Las Vegas. De verkoudheid is 100% over en ik voel mij fantastisch. De stek heb ik nooit gevonden en er is geen korrel maïs te water gegaan. Na vijf uur ben ik weer terug in het hotel en haal direct nog drie doosjes van deze pillen. Om 21:00 uur val ik als een blok in slaap.

D-day

Binnen 30 minuten na vertrek sta ik keurig om 06:00 uur op de afgesproken plek bij ‘Oksu station’, vlakbij de fishing spot onder de brug in down town Seoul. In mijn wereld is er maar één tijd en dat is op tijd. Mister ‘Korea Carp’ komt mij hier ophalen; zijn naam is mij nog steeds onbekend. Na enkele minuten zie ik iemand aankomen rennen. Buiten adem en helemaal bezweet schudt deze vriendelijke Koreaan mij de hand.

I am Mr. Junyoweong Kwak zegt hij. Dat is mij te lastig. Vanaf dat moment noem ik hem JK of Mr. Kwak. Ik vertel hem mijn naam en vanaf dat moment heet ik Ru. Hij stapt bij mij in de auto en we rijden samen naar de stek. Eenmaal aangekomen snap ik zijn haast. Ik dacht dat hij aan het rennen was omdat hij niet te laat wilde zijn, maar hij was aan het rennen omdat al zijn spullen onbeheerd aan de waterkant lagen.

Dit is hem dan, JK de Korean Carpangler.

Vol trots begint hij zijn set-up te tonen. Hij vertelt dat alles is aangeschaft via eBay. Hij heeft de nieuwste RX+ piepers en prima Shimano-molens. Zijn stokken zijn telescoophengels van 4,5 meter lang. Het is alles behalve een slechte uitrusting en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Al kletsend zegt Mr. Kwak dat we moeten opschieten als we nog vis willen vangen. De aastijden zijn tot 12:00 uur.

Nu snap ik wel waarom hij aan het rennen was!

Daar komt bij dat de waterstand over een uurtje op zijn hoogst is. Perfect volgens hem. Al installerend legt hij uit dat dit deel van de Han-rivier onder invloed staat van de getijden. De zee is slechts enkele kilometers verderop waardoor het water ook erg brak is. Zeevissen zijn alom vertegenwoordigd in dit deel van de rivier. Vorig jaar had een kennis van Mr. Kwak nog een haai gevangen in dit gebied. Mijn nieuwe vriend haalt zijn ‘rigs’ tevoorschijn en laat deze vol trots zien.

Niet te geloven, denk ik bij mijzelf bij het aanschouwen van het prehistorische systeem. Nu snap ik zijn vraag over de hoeveelheid haken.

De ‘rig’ bestaat uit zes parallel lopende onderlijnen van 15 centimeter met elk een haak. In 2008 heb ik soortgelijke montages gezien, toen ik aan het vissen was in Turkije. Gelukkig zijn de rigs in Korea wel iets meer ontwikkeld, maar het blijven primitieve visonvriendelijke martelwerktuigen.

Het lijken wel middeleeuwse marteltuigen.

Maar dit is waar de Koreaanse mannen mee vissen…

Ik heb maar te accepteren dat ik in een land ben waar de visserij totaal anders is en waar er niet vanuit het welzijn van de karper gedacht wordt. Toch ben ik naar mijzelf verplicht om hem te wijzen op de nadelen voor de karper, die kleven aan het gebruik van een dergelijke rig. Hij luistert aandachtig en ik merk dat hij mijn feedback serieus neemt. Het zaadje is geplant. Ook een weg van duizend mijl begint met een eerste stap…

Dat is het filmpje met al die runs dat ik vorig weekend tegenkwam op YouTube!

Snel over naar de orde van dag! Er moet immers gevist worden. Mr. Kwak pakt zijn grondvoer, bevochtigd deze en kneedt een bal ter grootte van een tennisbal. Hij pakt een lange rijgnaald en haalt de rig erdoor. De vijf haken worden in de zijkant van de bal gedrukt.

Onvoorstelbaar, dit gaat toch niet werken?

“That is it?” vraag ik aan hem. Hij knikt instemmend. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat hier succesvol karper mee gevangen wordt en deel mijn twijfels met hem. Hij lacht en zegt dat tien runs per dag in de goede periode meer regel dan uitzondering is en hij pakt zijn mobiel. Hij laat mij een filmpje zien dat hij in april heeft gemaakt op deze stek. Mijn ogen worden heel groot en mijn wenkbrauwen fronsen! Dat is het filmpje met al die runs dat ik vorig weekend tegenkwam op YouTube! Toeval bestaat niet, zegt men, maar ik zou niet weten onder welke andere categorie ik dit zou moeten laten vallen.

Eindelijk actie!

Hij verruilt zijn mobiel voor zijn beaasde hengel en geeft deze een flinke zwiep. Nog voordat ik of hij de volgende hengel geprepareerd heeft, vertrekt de eerste al met een volle fluiter. De run kwam zo onverwachts en zo hard dat mijn bijniermerg zich genoodzaakt zag om mijn aderen van een flinke hoeveelheid adrenaline te voorzien. Heerlijk!

Mr. Kwak drukt de hengel bij mij in de handen en hij staat erop dat ik de eerste karper vang. Ik weiger nadrukkelijk, maar hij wil van geen wijken weten. Met lichte tegenzin neem ik de hengel aan en na een korte, maar stevige drill ligt mijn eerste Koreaanse karper in het net. De adrenaline is inmiddels grotendeels verdwenen en een ontspannen gevoel maakt zich van mij meester. Ik realiseer mij dat de eerste Koreaanse karper een feit is!

Wel dus…

Dit was de doelstelling toen ik zeven weken geleden in het vliegtuig stapte en wát een reis er naar toe is het geweest. Op de laatste dag van het laatste weekend kan de Koreaanse karper van mijn bucket list worden geschrapt. Het heeft zo moeten zijn. Kwakkie is intussen druk bezig de vis uit het water te tillen. “Stop!” Roep ik tegen hem. Het is een steenachtige bodem op de stek en ik maak hem duidelijk dat we echt de unhooking mat moeten gebruiken.

Kwakkie aan het werk!

Ik leg de mat neer, maak deze nat en til zelf de vis uit het water. Dit is onbekend terrein voor hem en ik zie de plooien op zijn voorhoofd ontstaan. De duim die hij mij al lachend geeft, spreekt boekdelen. Mr. Kwak meet de karper met het meetlint. In Korea is de lengte van de karper de maatstaf en niet het gewicht. 76 centimeter luidt het verdict. Een prima lengte voor mijn eerste Koreaanse vis.

Op de achtergrond hoor je The Red Hot Chilli Peppers, Under The Bridge spelen.

De resterende uren krijgen we nog negen aanbeten, waarvan we er eentje verspelen. Twee van de acht vissen zijn barbelen. Die schijnen hier monsterlijke proporties te kunnen aannemen. Ik begrijp uit de bewoording van Mr. Kwak dat de barbeel hier dezelfde status heeft als de brasem bij ons. Ze zijn ze liever kwijt dan rijk.

Ik begin mij te realiseren dat Korea véél meer potentie heeft dan ik ooit heb durven dromen.

Tussen alle vangsten door, vertelt hij ronduit over de karperscene in Korea. Hij laat mij foto’s zien van serieuze vissen tot 110 centimeter, waaronder enkele magistraal beschubde spiegels. Ik begin mij te realiseren dat Korea véél meer potentie heeft dan ik ooit heb durven dromen.

I’ll be back

Hij laat prachtige vissen zien in een nog veel mooiere omgeving en nodigt mij uit om in april 2019 mee te gaan naar de jaarlijkse karper club meeting. “I will introduce you to many new carpfishing friends” zegt hij. Aangezien ik voor mijn werk jaarlijks met enige regelmaat in Korea ben, besluiten we de dag met de intentie om na een klus in april of mei 2019 een week lang, zeven dagen en nachten full power op karper te gaan vissen. Bij het uitspreken van deze intentie realiseer ik mij dat ik er een goede vriend bij heb en dat de reis naar mijn Koreaanse karper niet eindigt bij het vangen van het eerste exemplaar, maar dat deze reis nu pas begint.

Die week wisselen JK en ik meerdere berichten uit. Enkele hiervan zorgen voor een hele grote glimlach bij mij en die wil ik jullie niet onthouden:

Het moge duidelijk zijn: de eerste zaadjes zijn geplant!

Wordt vervolgd!

Roel den Boer

Wil je deze update bekijken?

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Krijg direct toegang tot de beste karper video’s, films, artikelen & kortingen.7.000 andere karpervissers gingen je al voor!

Lees hier alles over het KWO Membership of meld je hieronder direct aan.

of

Trending

Bekijk ook