Word KWO member

Frankrijk 2.0 – Karpervissen vanaf een platform!

Favoriet Favoriet

Solo avonturier Jordy op ’t Hof beschrijft in dit artikel een hele nieuwe tak van sport: het vissen vanuit een zogenaamd ponton! Vier dagen lang moet Jordy het doen met 3,3 bij 4,7 meter vis- en leefruimte. Hoe hij dit heeft ervaren en hoe zijn bizarre sessie verliep lees je in dit toffe artikel.


Jordy aan het woord: Vorig jaar werd mijn aandacht getrokken door een opblaasbaar platform. In mijn beleving zou het gebruik van een zogenaamd ponton mij op specifieke wateren en in gezette tijden van het jaar enkele voordelen kunnen opleveren ten opzichte van het vissen vanaf de kant. Ik zou bijvoorbeeld de spoelen niet langer leeg hoeven te varen naar een sector op het water waar de vis wat beter aast. Ook zou ik niet door de modder hoeven ploeteren op de verschillende stuwmeren die ik graag bezoek. Los van deze punten vis ik ook vaak alleen en ben ik al eens bestolen toen ik mijn stek onbeheerd achter liet om met de boot het water op te gaan. Daar hoef ik met dit platform niet langer bang voor te zijn!

Deze sessie geen moddervoetjes…

Vanaf het ponton zou ik mijn rigs veel makkelijker kunnen plaatsen op plekken waar je vanaf de kant eigenlijk geen rig had moeten of überhaupt kunnen plaatsen. Ook ontstond het idee om in het voorjaar de vis te belagen bij paaisectoren die normaliter alleen illegaal kunnen worden bevist. Oh ja, en verkassen over het water naar een andere sector zou natuurlijk ook zo gepiept zijn! Jullie begrijpen al dat ik er voor mijn vissers wel wat in zag. Het ponton is zeker niet op alle wateren geschikt, maar juist in de situaties waar ik mij vaak bevind (zowel in binnen- als in buitenland) zou het ponton extra vis, comfort en mogelijkheden kunnen opleveren. Zeker als je het vergelijkt met de visserij vanaf de kant!

Jullie begrijpen al dat ik er voor mijn vissers wel wat in zag.

Waarom geen karperboot?

Een logische gedachte natuurlijk. Maar het zit zo: een ‘echte’ boot zou ik altijd achter de auto aan moeten slepen, terwijl het ponton gewoon in de auto past. Ik zou dus simpelweg kunnen kiezen om het ponton ergens wel of niet te gaan gebruiken. Daarnaast is het ponton ook nog eens super makkelijk te water te laten (zeker met z’n tweeën), terwijl dit met een aluminium boot niet vanzelfsprekend is. Zeker niet wanneer een water wat kleiner van formaat is! Daar willen trailerhellingen nog wel eens ontbreken. Desondanks liggen er wel plannen om een karperboot aan te schaffen, maar dat is meer zodat de Miss gezellig mee kan gaan in de toekomst en omdat de rivier een gebied gaat worden waar ik mijn visserij deels op toe wil spitsen.

#toekomst! Foto: Arynboats

Ruimte besparen

Voor het verplaatsen van het ponton op het water en het uitvaren van de lijnen zou ik de rubberboot gebruiken. Op het ponton is trouwens ook gewoon een elektromotor te bevestigen met een losse spiegel, maar dat heeft niet mijn voorkeur. Misschien is dit voor de kleine wateren of de stekken die je werpend of met een voerboot kunt aanpakken ideaal, maar anders zou ik gewoon lekker de boot meenemen. Dan kun je ook indien nodig nog eens snel en gemakkelijk naar de kant toe. Omdat ik een rubberboot nodig had, wist ik dat het van belang zou zijn om iets compacter te gaan pakken. Immers moet ik alles vervoeren in mijn gezinsauto en heb ik niet een speciaal voor het vissen aangeschafte bestelbus tot mijn beschikking. Ik had mijzelf dan ook de vraag gesteld: “Wat heb ik nou écht nodig?”

Wat heb ik nou écht nodig?

Met het ponton + rubberboot in de daddy mobiel met de dakkoffer op het dak!

De grote tas werd verruild voor een kleiner model, ik scoorde twee bijzonder compacte rodpodjes, er kwamen net op tijd vier 10ft Scopes binnen vanuit Engeland en de harde vloer van de boot werd vervangen voor het airdeck. De emmer vol dips, pop-ups en dozen met al het denkbare end tackle bleven thuis om plaats te maken voor een kleinere selectie. En geloof mij maar, al die kleine beetjes schelen een flinke berg aan spullen en gewicht!

En route!

Voor mij was de aanloop naar de sessie best spannend. Zou het vissen vanaf het platform voldoen aan de verwachting? Terechte vragen zoals de hoeveelheid wind die het platform kan hebben, de veiligheid, de stabiliteit, of je er op kunt lopen en ga zo maar door spookte door mijn hoofd. Ook vroeg ik mij af hoe de Garde de Peche en andere vissers er op zouden reageren. Allemaal vragen die ook op social media werden gesteld. Maar weet je, als je niet gaat of alleen maar thuis speculeert over dit soort zaken, dan zijn de echte antwoorden vaak ver te zoeken! Alleen in de praktijk kun je zelf ervaren hoe en of iets werkt. Echt ieder product heeft namelijk voor- en nadelen. Daarover later meer!

Alleen in de praktijk kun je zelf ervaren hoe en of iets werkt.

In het laatste stadium van de duisternis kwam ik aan op mijn bestemming. Het Franse reservoir toonde zich als een spookachtig decor, bedekt onder een dikke dauwlaag. Bij het zien van dit decor werd de drang om te vissen nog eens flink verhoogd. Het voelde goed, dit moest gaan lukken! Langs de dam spotte ik helaas wel een bivvy van een tweetal Belgen en ik begreep dat er aan de andere kant van de dam nog wat andere tentjes stonden. Mijn plan was om een stuk van het water te bevissen dat voor de meeste kantvissers op ruim 500 meter afstand lag. Oftewel: zo ver mogelijk verwijderd van alle andere vissers die hun geluk beproeven op dit druk bezochte water. Een kort overleg met ‘the legend’ van de regio bevestigde mijn vermoeden dat de ondiepe sector wel eens goed vis zou kunnen opleveren tijdens de komende warme dagen.

Alles ligt klaar voor vertrek en met de dauwlaag over het water had het geheel een carpy uitstraling!

Met aas en voedsel voor maximaal een week begon ik op mijn gemak met het uitladen van de spullen. De automatische pompen werden op de boot en het ponton gezet waarna het geheel binnen 45 minuten volledig operationeel op het water lag. Voor jullie beeldvorming: het ponton dat ik gebruikte is de ‘L’ uitvoering. Dit model is opgebouwd uit drie elementen. Een buitentube, die is onderverdeeld in vier luchtkamers, en twee losse airdecks die samen de vloer vormen.

Let’s get this thing going!

September to remember

Met het ponton achter de boot gebonden vaarde ik vroeg in de ochtend door de langzaam optrekkende dauw. Ik kijk nog een keer over m’n schouder en zie hoe schimmen vervagen in de mist. Zojuist had een waar Franse leger aan roofvissers zich om mij heen gevormd en voor eventjes was ik voor hen de host van een show. Ik had eigenlijk verwacht dat de roofvissers mij met het ponton als een zoemende mug in een te kleine kamer zouden beschouwen, echter was het tegendeel waar! Ook een drietal Franse karpervisser toonde zich bijzonder geïnteresseerd. Gelukkig maar, want ook voor mij was het gissen naar hoe men zou reageren op deze nieuwe manier van vissen.

Ook een drietal Franse karpervisser toonde zich bijzonder geïnteresseerd.

De Fransen deden dit overigens prima. In mijn beste Frans begreep ik verder dat de roovissers er juist veel meer moeite mee hadden dat wij karpervissers onze lijnen honderden meters ver uit de kant wegvaren, met alle irritaties van dien. Deze lijnen worden dan soms opgevist of komen vast te zitten in elektromotoren die compleet kapot draaien, met de nodige ruzies en scheldpartijen als gevolg. We delen een water met elkaar en restricties als een maximum aantal meter lijn vloeien vaak voort uit wantoestanden veroorzaakt door karpervissers. En laat ik ook zeker naar mijn eigen visserij kijken. Ik heb mijn lijnen op diverse wateren ook ver zat uitgevaren. Ik durf dus wel een hand in eigen boezen te steken, zonder alleen maar naar anderen te gaan wijzen. Iets wat in dit gebiedje van Frankrijk toch al snel gebeurd!

Hoezo rust!

Vanaf het ponton zou het sowieso niet nodig zijn om veel lijn uit te zetten en dat realiseerde de roofvissers zich ook. Het was ook nog eens kinderlijk eenvoudig om met behulp van toplood de lijn over de bodem te laten lopen om zo de kans zoveel mogelijk te beperken dat een roofvisser de uitstaande lijn zou opvissen. Een mooi bijkomend voordeel, of misschien zelf het allergrootste voordeel? Er zou in ieder geval veel minder lijndruk in mijn sector van het water zijn! Iets dat er vaak toe leidt dat er daadwerkelijk vis uit een bepaalde sector van het water wegblijft, of in ieder geval voorzichtiger gaat azen. Zouden ze nu sneller voor de bijl gaan?

Zouden ze nu sneller voor de bijl gaan?

Bakkensessie

Eind september was het windstil en warm, waardoor het ruim 100 hectare grote water zich onder het opkomen van de zon toonde als een vlakke spiegel. In de richting van het drooggevallen reserve zag ik hoe een ogenschijnlijk zware vis met kop en schouders het oppervlak doorbrak. Ik lag zo’n beetje in het midden van het water en alles in mij vertelde dat ik op de vis zat! Je kent dat wel, dat gevoel dat je dan bekruipt. Alles in je zegt gewoon dat het gaat lukken! Het warme weer was bij het gemis van een goede zuidwester met schuimkoppen en golven wellicht niet top, maar toch werd mijn vertrouwen met de minuut groter.

Met behulp van de rubberboot en de dieptemeter met GPS werden de stekken zorgvuldig opgezocht. Tijdens eerdere sessies had ik al het een en ander in de GPS gemarkeerd, iets waar je altijd plezier van blijft ondervinden. Na het zien van activiteit op plekken die je vanaf de kant niet of bijna niet kunt bereiken, was het idee om weinig te voeren en zo een snelle aanbeet te forceren. Een tweetal handjes met gebroken bollen werden compact op de stek gedropt. Op zicht werd de vis gespot en de rig gedropt. Op deze manier hoopt ik er (snel) achter te komen op welk deel en op welke diepte van het water de vis bereid is om gedurende de dag te azen.

Veiligheid telt bij een solo tripje extra mee, vergeet dus zeker je reddingsvest niet!

Al binnen een uur nadat de eerste hengel was uitgevaren klom de waker omhoog en volgde een snoeiharde aanbeet. En dat op een stek die vanaf de kant minstens 500 tot misschien wel 600 meter lijn zou hebben gekost! Vanaf mijn positie stond er slechts 75 meter lijn uit. Snel spring ik de rubberboot in en voel ik hoe een krachtige vis een spoor van vernieling trekt door het onderwaterlandschap.

Ruim tien minuten voer ik strijd met een vis die als een blok beton over de bodem blijft beuken. Een twintigtal minuten later, juist op het moment dat ik het gevoel krijg dat het einde van de strijd nadert, vang ik een eerste glimp op van de vis. Het is zonder twijfel een exemplaar die behoort tot de absolute top van het water! Vol euforie breng ik het schepnet in gereedheid om bij de eerste poging deze blockbuster voor even de hoofdrolspeler voor mijn film te maken. Plotseling, zonder enig aanleiding, volgt een harde uitval en na een flink potje kopschudden of omrollen voel ik de spanning van de lijn wegvallen.

Zonder enig aanleiding voel ik de spanning van de lijn wegvallen.

Neeeeeee, niet weer! Dit scenario heeft zich al eens eerder afgespeeld. Ik herpak mijzelf snel en vol goede moed check ik de rig. Scherp, recht en nog prima in te zetten. Goed, dit was dus gewoon dikke vette pech. Ik plaats de rig met dezelfde boilies nog aan de hair terug op de stek, voer een handje bij en vaar terug naar het ponton. Hooguit een uur kreeg ik de tijd om mezelf klote te voelen, want opnieuw vertrekt dezelfde hengel! Ditmaal komt er bijna rook uit de oldscool Optonic en enigszins paniekerig vlieg ik de boot in voor mijn herkansing. De vis vecht totaal niet zoals de vorige. Een snelle zwemmer op half water, maar zeker geen beuker die mijn armen laat verzuren. Waarschijnlijk één van de jongere schubs die water rijk is. Althans, dat was mijn gedachte…

Op het moment dat ik met de rubberboot boven de vis aanbeland, geeft deze nog enige tijd een behoorlijk felle strijd. Niet veel later kan ik de vis scheppen. Wat ik aanschouw is een bizar brede schubkaper. Yesss! Een kleine euforische yell over het water was hoorbaar! Een werkelijk prachtig gebouwde vis die nipt de magische grens passeerde. Wat een start van de sessie, en ik was pas enkele uren op het water! Wat zou deze sessie nog meer voor mij in petto hebben?

Als dit de eerste vis is, dan is de sessie al nagenoeg geslaagd!

Tot laat in de avond weet ik nog een drietal mooie vissen tot begin dertig pond te landen. Vanuit de boot werden deze direct onthaakt en retour gezet, immers is het zakken van een vis in Frankrijk echt iets om je vingers niet aan te branden. De hengels waarop ik vang worden niet meer uitgevaren, ook om zo min mogelijk roering op het water te hebben. Rond middernacht vaar ik op de GPS nog wel even alle stekken af om er vervolgens een rijkelijk aantal kilo boilies overheen uit te strooien. De vis was immers actief, dus een nachtje lekker laten smikkelen kan zeker geen kwaad!

Rond half zeven ’s ochtends gaat de wekker en vaar ik snel twee van de vier hengels uit. Eentje naar links, richting het ondiepere deel van het water waar op dat moment ongeveer 2,8 meter water staat, en de ander richting de dam, op 4,5 meter. De overige twee hengels zou ik later in de ochtend met daglicht iets gaan verplaatsen. Het is altijd een beetje zoeken waar de vissen zwemmen. Dit hangt af van het jaargetijde, de watertemperatuur en de hoeveelheid water dat in het reservoir staat. Immers bepaald dat ook de diepte en dus de plek om je rigs te droppen. GPS posities die je het ene najaar vis opleveren, kunnen een volgende sessie met een iets andere waterstand visloos blijven.

De koude ochtendmist is deels opgetrokken en inmiddels was het weer licht geworden. Waarom ik het lampje nog op had? Geen idee!

Na het uitvaren kruip ik lekker terug in de slaapzak. Van slapen komt echter niet veel terecht. Een half uur na het uitvaren van de diepe hengel hoor ik namelijk een lange monotone toon uit de beetmelder komen. Ik pak de hengel op, stap in het donker de rubberboot in en begeef mij door de koude ochtendmist in de richting van de vis, die net achter de rand van een talud is gehaakt. Eenmaal boven de vis bouw ik meer druk op en voel ik dat er onder mij iets begint te bewegen. Ik mag van geluk spreken dat ik in een helder moment nog snel m’n winterjas had aangetrokken, want het gevecht met deze gigant zou ‘iets’ langer gaan duren als verwacht!

Het uitzicht vanuit de bivvy. Niet bepaald een straf, toch? 😉

Franse roofvissers die in alle vroegte op het water aanwezig waren kwamen naarmate de dril vorderde nieuwsgierig dichterbij om het epische gevecht tussen twee gladiatoren te aanschouwen. Gestaag kreeg ik na bijna 30 minuten meer overwicht op de vis. Bellen kwamen boven op de plek waar mijn lijn het water raakte, en de leaderknoop werd langzaam zichtbaar. Meerdere keren had de leaderknoop de spoel al geraakt, om er vervolgens weer bruut van weg te glijden. Net toen ik dacht dat dit wel eens mijn langste dril ooit kon zijn, was het plotseling over. Als een verslagen strijder lag ze aan het oppervlak en liet ze mij zonder slag of stoot het net onder haar dikke lijf schuiven. Wat ik vervolgens aanschouwde was een enorm dikke vis met een rug waar ik stil van werd!

De rug die ik zie is bizar!

Enige tijd gunde ik de vis haar rust. Haar kieuwdeksels bewogen langzaam en diep filterend op en neer. We waren beiden moe. Met veel respect voor deze vis maakte ik snel een foto van de rug om die naar de Miss te sturen. Jullie moeten weten, ik was zo ziekelijk blij! Deze vangst had mij namelijk in alle opzichten voldoening gegeven. De wijze van vissen, de snelle aanbeet, de dril, de roofvissers die naar mij keken, het mystieke van de dauw over het water tijdens de dril en natuurlijk de vis zelf.

Na een lange periode vol stress, drukte en dingen die niets met vissen te maken hebben voelde ik de passie weer door mijn aderen stromen.

Deze beuker, die de grens van 25 kilo binnen 0,033 seconden voorbij wist te gaan op de Ruben Heaton schaal, deed mijn wereld even doen beven. Na een lange periode van stress, drukte en dingen die niets met vissen te maken hadden voelde ik de passie voor onze gevinde vriend weer door mijn aderen stromen.

Meer dan een kwart van 100 aan kilo’s, het gaat he-le-maal losss!

Veiligheid

Het vissen vanaf een ponton is nieuw en ik denk dat iedereen inmiddels wel een aantal foto’s voorbij heeft zien komen en er zo zijn eigen gedachte bij heeft. De meest gehoorde gedachte is dat het ponton bij een stevige wind snel ondersteboven zou liggen. Begrijp mij goed, ik ben geen consultant, gesponsord visser of heb er enig belang bij om dit te vermelden, maar om het stigma weg te nemen wil ik wel wat zeggen. Het principe van het ponton is niet eens zo anders als dat van een reddingsvlot dat je leven moet redden wanneer je op een woeste zee noodgedwongen je boot moet verlaten. Onder de dubbele airdecks zit namelijk nog een bodem. Deze is voorzien van gaten, waardoor er water tussen deze bodem en het airdeck komt te staan. Dit geeft een behoorlijke tegendruk, maar de feitelijke werking is dat het ponton als het ware een soort van vacuüm zuigt aan het oppervlak.

Het ponton bood meer dan genoeg stabiliteit tijdens mijn vistrip!

Het is bijna onmogelijk het ponton rechtstandig uit het water te tillen! Leg je het vast met diverse ankers of met steekpalen, dan moet er wel iets heel geks gebeuren wil het mis gaan. Dat het wellicht slimmer is om voorafgaand aan een stevige windhoos elders te gaan liggen met een ponton, dat hoef ik niemand wijs te maken. Iedereen kan voor zichzelf wel bepalen wanneer iets wel of niet veilig is. Denk nog maar eens even terug aan de stormen die we gezien hebben in Frankrijk begin september. Dan moet je gewoon naar de kant toe gaan, no matter what! Vissen is een hobby en geen enkele vis is het waard om een onevenredig groot risico te nemen.

Vissen is een hobby en geen enkele vis is het waard om een onevenredig groot risico te nemen.

Regelgeving

Op veel wateren is het niet toegestaan om gedurende de nacht te vissen. Het water dat ik beviste is zo’n water, echter wordt het wel gedoogd om er te blijven slapen. Bij een controle zeer vroeg in de ochtend werd mij door de Garde de Peche verteld dat ik tijdens de gesloten uren niet op het water mocht verblijven, maar aan de kant diende te gaan slapen. Na een overigens schappelijk praatje en de controle op de aanwezigheid van een reddingsvest vond de controleur het maar raar dat ik niet aan het vissen was. Ik geef toe, ik had die nacht wel twee hengels in de richting van de ondiepe zone gevist. Gelukkig werd ik getipt dat er een controleur aan het water stond, waardoor er ten tijde van de controle geen hengels meer in lagen.

Een Franse collega vissers die even verderop vanuit zijn rubberboot viste was minder gelukkig. Hij vertelde mij tijdens een social talk die ochtend dat hij wel proces-verbaal had ontvangen voor nachtvissen. In de 20 jaar dat hij op dit water viste had hij er overigens al tientallen verzameld. Het vissen vanuit zijn rubberboot was al jarenlang geen enkel probleem. Dit is dus zo’n typisch voorbeeld van dingen die je zelf moet ondervinden om er wat van te vinden. Dat ik op dit water tijdens de nachtelijke uren niet op het ponton mag verblijven is natuurlijk enorm vervelend, maar dit houd mij niet tegen er mee te blijven vissen. Integendeel zelfs!

Gelukkig is het ponton eenvoudig te verslepen naar de kant, mocht de regelgeving dit nodig maken!

Drie op een rij

Terwijl ik app met het thuisfront en blij vertel wederom een mooie 20 kilo+ te hebben geland loopt er weer een hengel af. Ik app: “ff wachten, weer beet!” Met de mobiele telefoon maak ik snel nog even een filmpje van de run, waarna ik met de hengel de boot in stap.

Niet veel later kan ik het net onder een aardige vis schuiven. Tijd om de vis goed te bekijken krijg ik niet, want één van de andere hengels loopt alweer af. Gekkenhuis! Terug bij het ponton borg ik snel het schepnet met de vis aan het ponton, pak mijn back-up net en vertrek ik richting de volgende. Deze voelt nog beter aan! Alles gaat goed en ook deze vis kan ik scheppen.

Eén van de indrukwekkende vissen uit de reeks van drie.

Terug op het ponton pak ik eerst de mobiel en maak mijn app af: “Had beet, denk een dertig+ en hoge dertiger.” Dat deze beide vissen bij beter kijken en wegen ‘iets’ groter en vooral zwaarder bleken te zijn had ik echt niet durven dromen! Ik ving namelijk zojuist drie vissen op rij boven de magische grens!

Het tweede slachtoffer dat zich bijna tegelijk met zijn voorganger vergiste in mijn aaspresentatie.

Wat een sessie begon dit te worden! Na dit magische trio met halsbrekende toeren op de foto te hebben gezet liepen er weer twee hengels af. Met wederom een vis aan het ponton geborgd en de volgende in het net naast de boot zag ik een zojuist gearriveerde karpervisser richting mijn ponton roeien. Hij kwam even een praatje maken en kon gelijk wat leuke plaatjes schieten. Een lage twintiger en een machtig mooie spiegel die op een haar na de 20 kilo grens niet haalde werden op de gevoelige plaat gezet. Deze laatste vis was echt bijzonder mooi. De bouw en de mooie kleur, helemaal geweldig!

Wat een plaatje!

Op de valreep

De vierde dag van mijn sessie bleef het angstvallig stil. Om precies te zijn: extreem stil. Met de wetenschap dat er thuis nog leuke dingen in het verschiet lagen besloot ik om mijn mijn sessie wat eerder dan gepland te stoppen. Ik weet het, hij is gek, want ik zat redelijk goed op de vis. Maar toch vond ik het wel goed zo. Met inmiddels 21 vissen die de binnenkant van mijn net hadden gezien was ik al meer dan tevreden. Niets kon mijn besluit nog doen veranderen! Iets met de bal in de midden houden, no pressure en doen wat goed voelt. Lekker uit eten en samen nog even genieten van de dagen die we vrij waren.

Iets met de bal in de midden houden, no pressure en doen wat goed voelt.

Waar vissen en hobby een stukje werk worden: het Dymag schepnet en de Nash Scope tijdens de fieldtesten!

Rond vier uur ’s middags besluit ik de markers op te halen om vervolgens met rappe schreden terug naar het ponton te varen en de hengels binnen te halen. Het zou immers al snel donker worden! Bij het binnenhalen van de laatste hengel kreeg ik geen contact met het lood. Ik draai tientallen meters slappe lijn op, totdat ik recht onder het ponton plots in contact kom met een vis die mijn hengel bijna compleet met top en al onderwater trekt en een woest brute uitval neemt! Slip los en even schakelen, WTF!

Slip los en even schakelen, WTF!

Hoogstwaarschijnlijk had een vis zich op de valreep, tijdens het binnenhalen van de markers, gehaakt op de snowman presentatie en had ik de aanbeet gewoon compleet gemist. Wat volgde was een hachelijke dril vanaf het ponton, waarbij ik de vis tussen de beide ankertouwen in wist moe te strijden. In alle eerlijkheid had ik niet het idee dat ik een ware mastodont aan het afdrillen was, anders was ik wel wat voorzichtiger te werk gegaan. Tijdens het maken van een korte live video merk ik dat de vis toch wel iets groter moet zijn dan ik in eerste instantie verwachte. Ik berg om die reden de telefoon weer op en concentreer mij even volledig op de dril. Wat een afsluiting, wat een beleving, wat een mooie ervaring en wat een top 4-daagse was dit geworden!

Op de valreep! Ik heb er patent op om juist dan nog een mooie vis te landen 😉

Het waren wellicht niet de mooist beschubde vissen die er zijn, maar door op openbaar water in nog geen vier volle dagen zoveel zware vissen te mogen landen was ik meer dan tevreden. Zouden de genoemde voordelen dan daadwerkelijk een rol hebben gespeeld in het succes van deze sessie? Ik durf er nog niet over te oordelen. Het loont in ieder geval altijd om te vissen op plekken die voor anderen niet bevisbaar zijn!

Home is where the heart is

Na de vangst van de laatste vis komen de eerste druppels al naar beneden. Ik neem plaats op de rand van het ponton en overdenk mijn sessie. Het gebeurt niet vaak dat een openbaar water zoveel schatten prijsgeeft in zo’n kort tijdsbestek. Een jaar eerder was het nog hard werken om überhaupt een vis op de mat te krijgen!

Terwijl de eerste druppels al uit de hemel kwamen vallen, maakt ik de balans van mijn sessie op.

Al varend naar de boothelling zie ik hoe meer en meer wolken zich samenklonteren tot een massief en zwaar wolkendek. De app vertelt mij dat het een hele lastige opgave gaat worden om alles voor het donker schoon en droog in de auto te krijgen. En ik kan je verklappen… Het is mij beide niet gelukt! 🙂

Met een beetje krachtige elektromotor sleep je dit gevaarte zo van de kant naar je stek en terug.

Het vissen op een reservoir met laag water brengt helaas ook vaak de nodige modderige oevers met zich mee. De boot en het ponton zagen er niet uit toen ik deze uit het water had gehaald, maar tijd om het geheel mooi schoon te maken voor de terugreis was er niet. Zeker niet door het invallen van de duisternis. Het geheel ging dan ook zeiknat, vies en met heel veel moeite terug in de auto. Iets wat je niet moet doen als je gek bent op je splinternieuwe auto!

Thuis alles schoonmaken is niet het leukste klusje. Na een geslaagde sessie doe ik dit echter met veel liefde!

Het ponton mag dan eenmaal ingepakt niet veel groter zijn dan een 280 boot, maar door het ruime oppervlak dat je dient op te vouwen is er wel meer ruimte voor water en modder om in de bodem te blijven staan. Het platform was een stuk zwaarder en daarom ook lastiger in de auto te tillen dan thuis. MH merkte terecht op dat ik de daddy mobiel toch maar eens moet gaan inruilen voor een carpy voiture en misschien, heel misschien, moet ik deze raad toch maar eens gaan opvolgen…

Jordy op ’t Hof

Wil je deze update bekijken?

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Krijg direct toegang tot de beste karper video’s, films, artikelen & kortingen.7.000 andere karpervissers gingen je al voor!

Lees hier alles over het KWO Membership of meld je hieronder direct aan.

of

Trending

Bekijk ook