Word KWO member

Karpervissen met hoofdpijn – Terug- en vooruit blikken met Ricardo Koster

Favoriet Favoriet
KWO Redactie

Als er iemand is die niet stil kan zitten, dan is het Ricardo wel. Het liefst zit hij de hele dag aan de waterkant, maar door migraine waar hij last van heeft is dat lastig. Desondanks weet Ricardo toch wel weer mooie sessies te maken en in dit artikel zal hij jullie daar meer over vertellen.


Ricardo vertelt:  Yoo amigo´s en amiga´s! Bestaat amiga´s trouwens wel? Ik check soms google, maar nu doe ik het niet… Google googled mij maar en dat doen ze ook, hufters! Hashtags geven je hits, GPS ziet je locatie en doet zelfs voorspellingen. Hoe was uw service bij massage salon Kim? Hoeveel sterren? Wie Kim? Uuhm, één? GPS storing?! Ik was namelijk in Crooswijk bij de tandarts 30 meter verderop, geen pleziertje, nee echt KUDT! Ik hou van wazige shit, zeker in mijn blogs. Vijf dagen in de week doe ik braaf genoeg op kantoor. In het weekend doe ik graag ‘de verkeerde bril’ op, +5 in plaats van -3.

Let´s blog weirdo!

Oké, ik doe rustig! De inleiding was wellicht wat te ‘ADHD’, maar dan ben je direct warm toch? Zo blog ik nu eenmaal. In de ‘vorige eeuw’ schreef ik nog over Frankrijk. Dat is al een tijdje terug ja, excuus! In mijn droom laatst sprak ik Pilaar en hij zei tegen me: ‘GAST’ blog eens door man, woest keek hij me aan door zijn brilletje… Meent hij het nu? Ik zie een schuin opgetrokken lip, lacht hij nu? Is het menens? Het is en blijft een grappenmaker natuurlijk… Verwarrend, uuhm. Ik schrik wakker. Natuurlijk, die drukke lange darm heeft ook gewoon gelijk!

In mijn droom laatst sprak ik Pilaar en hij zei tegen me: ‘GAST’ blog eens door man!

Het drieluik over fotografie duurde best wel lang, te lang! Als man zijnde geef je dit toe, openlijk aan de schandpaal, gewoon met de billen bloot! No fame no shame, zoiets ja?! Ik bekijk links onderin mijn beeldscherm en zie dat ik al bijna 200 woorden getypt heb zonder echte inhoud. Ik mag tot circa 2000 en we zijn op een tiende, Willie worteltje hoor! Nu tijd voor een bloggie, leesvoer, JAM JAM!!

Ik geniet met volle teugen ondanks dat ik keihard blank!

Nachten op onbekend terrein

De ibuprofen moet mee want ik heb tegenwoordig enorme pijn aan mijn harses na een nachtje vissen, en niet zomaar een pijn. Nee, migraine! Het is haast standaard na een nachtje vissen geworden en het belemmert mijn visserij, helemaal KUDT dus! Vissen moet ik sowieso en ik ga ook met regelmaat, maar toch minder vaak en minder fanatiek. Maar toch, ik wil het en ik moet.

Ik merk wel dat ik vis op een andere manier. Een soort voorzichtigheid met voorbedachten rade. Na een nachtje vissen, wetende dat opruimen soms zeer snel moet gebeuren en het regelmatig de hel op aarde betekent. Linea recta naar huis en direct naar bed, knallende koppijn.

Zelden bleef een onthaakmat bij mij zo lang droog.

Het is wat het is, ik word ouder en ook al ben ik pas net over de dertig zegt mijn nek dat ik twee keer zo oud ben. Momenteel neem ik pillen van de dokter voor het slapen en deze ontspannen de spieren. Ik schijn namelijk in mijn ´remslaap´ de spieren niet te ontspannen wat de migraine veroorzaakt vanuit mijn nek. Nu, op dit moment met die pillen slaap ik wel goed en toch word ik nog steeds wakker van een piep… prima joh, doen we gewoon.

Ik kom zelfs diep in de nacht thuis zonder überhaupt gevist te hebben.

Er brand een vuurtje in mij om op avontuur te gaan en ik wil wateren bevissen die voor mij onbekend zijn. Voornamelijk vis ik in mijn solo en ik rijd het hele land door op zoek naar dat avontuur. Ik ga vrijwel constant keihard op mijn bek, boeit niks, door puzzelen knul. Ik kom zelfs diep in de nacht thuis zonder überhaupt gevist te hebben. Het gevoel was niet goed, de stek was ruk, het vertrouwen was er niet, ik vergat de band van mijn trolley of ik was zo moe van het rijden dat ik dacht… fuck it!

Het voorjaar, ik kijk er nu al na uit!

Toch geniet ik ervan ondanks dat ik totaal geen succes boek. Rare snuiter, maffe hobby, echt een puzzel om op te lossen. Ik besluit uiteindelijk na anderhalve maand dat het avontuur welletjes is geweest en ik grijp terug naar bekend terrein. Her en der heb ik wat puzzelstukjes op hun plek gelegd voor 2019.

Ik haat blanken. Hoewel, ik kan als ik wakker word met een bakkie koffie ECHT wel genieten. Vooral in het voorjaar met een opwarmend zonnetje en fluitende vogeltjes. Het moet alleen niet te lang duren dat blanken. Het kan simpelweg gewoon niet zo zijn, dat ik een maand niet kei en keihard meur naar visslijm. Mijn vrouw moet echt minimaal eens per twee weken zeuren dat mijn kleding ziekelijk stinkt. Ik besluit 2018 dan ook af te sluiten op bekend terrein en met name om een inhaalslag te gaan maken. Blanken is en blijft gewoon niet leuk.

Alles moet stinken en goor zijn, dat is vissen op zijn best.

Dat ik aan een inhaalslag begonnen ben is een feit. Als een mannetje die werkt bij de ‘groenvoorziening’ hark ik als een bezetene. Genieten met hoofdletter G, daadwerkelijk alles lukt. Op de eerste dagsessie die ik vis pak ik direct zes vissen in slechts een paar uurtjes. Het water is in mijn ogen ook niet zo heel lastig, maar het is met name goed voor het zelfvertrouwen. De rigjes, systemen en het aas zijn dus gewoon prima. Blanken kan zeer slecht werken op je vertrouwen (een soort van diarree hebben en de keuze hebben om dat ene poepje te laten of in te houden).

Het vertrouwen is weer helemaal terug!

Deze dagsessie deed me echt goed.

Ik besluit om in mijn regio de lat zo hoog als mogelijk te leggen. Er moet een vis van vijftien kilo plus gevangen worden en het liefst die ene target op het grotere sop. Dat water blijft me nu eenmaal trekken. Het plannetje is gesmeed en ik voer dagelijks wat bollen, elke dag stipt na het avondeten ram ik er wat kilo´s in. Door het aankomende weer is het vertrouwen torenhoog, een beukende zuidwestenwind exact op het voer is de voorspelling.

Het vertrouwen is torenhoog!

Als ik dan uiteindelijk met mijn neus in een hondendrol val in plaats van in de boter weet ik het weer: “dit is vissen!”

Als ik dan uiteindelijk met mijn neus in een hondendrol val in plaats van in de boter weet ik het weer: “dit is vissen!” Dit is die deksel vol op je bakkes en aankomen zag je hem niet. Ik heb er de pest in, echt ongekend. Zoveel verkeerde keuzes dit jaar gemaakt, om van te janken! Terug naar de parkwateren, fuck targets, gewoon vis vangen is het motto en volgend jaar weer een kans.

Terug naar de parkwateren.

Parkwateren

We passen onze visserij volledig aan. Instant, weinig spullen mee en zoveel als mogelijk vissen vangen. Iets wat ik eigenlijk al mijn hele leven doe is vissen voor mijn plezier. Zelden vis ik voor de kiloknallers, ik hou van drillen en het geluid van de beetmelder als ze weer loopt te janken. Genieten is sowieso een vereiste in mijn visserij. De parkwateren die ik bevis hebben een goed bestand aan vooral kleinere vis rond de tien kilo. Hier en daar zwemt een uitschieter van vijftien kilo plus en als je die vangt doe je het echt goed. De lat is gelegd!

Veel vissen in de parkwateren zitten rond de tien kilo grens.

De socials

De zomer vliegt in rap tempo voorbij en ik heb er eigenlijk de pest in dat ik zo met mijn gezondheid loop te stoeien. Minimaal twee keer per week barstende koppijn is echt geen pretje kan ik je vertellen. Er staan nog wat socials op de planning en wederom gooit mijn nek roet in het eten als de brabo’s Bas en Wilco een sessie komen vissen. Het enige wat ik kan doen is meegaan en filmen, wat een ellende.

Social met Bas en Wilco.

De social met Bas en Wilco verloopt vrij stroef en er moet echt hard gewerkt worden om een vis op de mat te krijgen. Uiteindelijk na meerdere malen verkast te zijn, vangen de heren toch nog twee schubs achter elkaar. Eind goed al goed, kan ik mooi mijn nest in om de pijn aan mijn harses weg te krijgen.

Eind goed, al goed.

De andere ‘social’ is met Michiel Pilaar. We schieten een filmpje voor KWO en Avid. Helaas blijken mijn pillen op te zijn en waar ik al bang voor was gebeurt in de ochtend… Koppijn! Iedereen kent Pilaar, iedereen kent zijn enthousiasme in de films die hij maakt en het blijkt dan ook een zware dag voor me te worden. Take 4, take 6, take 10, rustaaagh!! Ik probeer me te vermannen en doe er alles aan om dit tot een succesvolle ‘filmsessie’ te maken. Ik heb immers van mijn werk producten mee gekregen om weg te geven en ik mocht nog ‘betaald’ vissen ook. Dus ik kan echt niet terug op het werk aankomen zonder resultaat, nee dat kan echt niet!

Dus ik kan echt niet terug op het werk aankomen zonder resultaat, nee dat kan echt niet!

Godzijdank lukt het uiteindelijk toch om een film in elkaar te flansen dankzij Michiel. De sessie verliep verder prima met een aantal vangsten erbij, een essentieel onderdeel wat een film altijd ten goede komt. Ik kan wel zeggen dat ik diep respect heb voor Pilaar zijn manier van werken. Hoe hij een verhaal in een video weet te brengen en hoe fanatiek hij is. Man, man wat een professionele stuiterbal is die gozer. Dat is absoluut één van de redenen dat KWO elk jaar wederom weer een stapje harder kan gaan in mijn ogen.

Onze eigen Michiel ging op pad met 010 legende Ricardo Koster om een kijkje te nemen in zijn visserij.

Het KUDSTE najaar ooit

In mijn ogen is de herfst het beste seizoen van het jaar. Altijd is dat het moment om te vlammen en exact nu dooft mijn vlammetje. Ik loop zo enorm te stoeien met mijn nek dat ik in de laatste twee maanden slechts twee vissen weet te vangen. De momenten dat ik een nachtje pak doe ik dat op het ruime sop met de auto achter mijn hol. De slechtste stek die er is in mijn ogen maar ik kan even niet anders. Ik kan het me nu gewoon niet veroorloven om circa twee kilometer  met een trolley te lopen.

Blank na blank krijg ik te verduren en het is werkelijk om te janken allemaal. Ik bedenk mezelf dat ik wellicht ook niet eens meer naar Frankrijk zou kunnen gaan en dat ik moet stoppen met het vissen in de nacht, simpelweg omdat mijn gezondheid het niet meer toe laat. Ik moet dan ook toegeven dat ik echt zwaar depressief raak hierdoor, vissen is mijn leven, mijn alles! Half gas geven is moeilijk en er zijn momenteel sommige momenten dat ik niet eens meer naar de waterkant ga. Moedeloos word ik ervan.

Vissen is mijn leven.

Ik bedenk mezelf dat ik wellicht ook niet eens meer naar Frankrijk zou kunnen gaan en dat ik moet stoppen met het vissen in de nacht, simpelweg omdat mijn gezondheid het niet meer toe laat.

Op het moment van schrijven zit ik eigenlijk nog steeds in deze situatie. De ene keer heb ik met zo’n pil op een enorme migraine na het vissen en de andere keer is er niets aan de hand. Het voelt alsof ik op een touwtje balanceer boven een enorme afgrond en ik niet weet hoe ik aan de overkant moet komen.

Is het wel een karper?

Ik ben fanatieker dan ooit, ik heb de grootste plannen, maar het is momenteel echt allemaal ellende. De winter was idem dito. Normaliter lukt het me prima om in de winter mijn vissen te vangen maar nu… slechts twee stuks. Bij één vis twijfel ik zelfs of dat het geen kruiskarper is… welja, boeiend.

Met oud en nieuw had ik weer een fanatiek momentje en om 02:00 besloot ik aan het water te slapen. Keihard geblankt, dat wel, maar heerlijk wakker geworden en geen koppijn. Kon het maar altijd zo zijn, wat voelt dat heerlijk! Ik snap er werkelijk geen bal van. Misschien dat één van jullie dit gezeik bekend voorkomt en een verklaring of oplossing weet voor me?

De eerste vis van 2019!

Tijdens het schrijven van deze blog zitten we halverwege februari. Ik heb slechts één nachtje gevist en één keer een avondsessie gedaan dit jaar. De teller staat momenteel op drie vissen wat niet heel slecht is voor de tijd die ik aan het water heb gebracht. Maar normaliter was het gaspedaal al veel dieper ingetrapt geweest! Wellicht dat ik nog aan het nagenieten ben van mijn eerste drie vissen en daardoor iets minder fanatiek ben om te gaan?

En nummer twee van 2019.

Zoals jullie kunnen lezen is momenteel niet alles rozengeur en maneschijn. Nee, momenteel is het eerder een strontlucht in een diep, donker gat. Ouder worden is taai. Ik hoop in 2019 de omkeer te vinden en dat mijn nek een beetje mee wil werken. Vissen gaan we sowieso wel alleen het gas moet er weer op kunnen.

Wat ben ik hier toch blij mee!

Ik wil er een tandje bij, een versnelling extra, een andere dikke turbo op het motorblokkie graag! Gas is alles jongens, remmen is angst. Ik ben ervandoor, vol gas, onderweg naar de linkerbaan, aan de kant allemaal!

TOETOET,

Ricardo Koster

Hier kan ik nog wel even op teren gelukkig.


Wil jij nog meer zien van deze strijder? Kijk dan ook op zijn Instagram en Facebook.

Wil je deze update bekijken?

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Krijg direct toegang tot de beste karper video’s, films, artikelen & kortingen.7.000 andere karpervissers gingen je al voor!

Lees hier alles over het KWO Membership of meld je hieronder direct aan.

of

Trending

Bekijk ook