Missie geslaagd! – Jesse Krijtenburg vangt een megaschub van 20 kilo+

Favoriet Favoriet
Missie geslaagd! – Jesse Krijtenburg vangt een megaschub van 20 kilo+

Afgelopen zomer heeft Jesse Krijtenburg allesbehalve stilgezeten. In dit artikel vertelt Jesse hoe hij met een uitgekiende aanpak zijn felbegeerde target uit het verleden wist te vangen! En wat voor één…


Jesse aan het woord: Het midden van ons land is rijk aan een aantal prachtige kleine kanaalstelseltjes zoals de Barneveldse beek, Valleikanaal en de Linge. De variatie in het bestand maakt het een enorm leuke en uitdagende visserij, waarbij je zomaar tegen een flinke verassing aan kan lopen. Op sommige sluisstukken zijn alle vissen bekend, maar op andere delen zwemt zoveel vis dat er veel exemplaren tussen zwemmen die jaren niet gevangen worden. 

De variatie in het bestand houdt het uitdagend voor Jesse!

Een target uit het verleden

In de zomer ben ik vaak langs deze kanaaltjes te vinden. Samen met de hond, genietend van het avondzonnetje. Afgelopen oktober besloot ik spontaan een wandeling te maken langs een stuk dat altijd in mijn achterhoofd is blijven hangen. Rond 2017 kwam ik op Facebook langs een foto van een pikzwarte schub, ik herkende de visser als iemand bij mij uit de buurt en besloot eens te informeren. Achter de locatie wist ik te komen, maar helaas ook achter het feit dat dit stuk kanaal sinds een paar jaar bijna niet meer te bevissen is. De enige stek is een meter breed naast een bruggetje. De rest van het de oevers zijn privéterrein geworden en worden gebruikt voor de fruitteelt.

Het kanaal bevat een groot bestand van dit soort rakkers!

Wat ik ook te horen kreeg was dat dit stuk kanaal een relatief groot bestand heeft aan kleinere schubs. Vissen boven de 10 kilo waren meer uitzondering dan regel. Iedereen die de grote schub in het verleden heeft gevangen heeft door veel kleine vis heen moeten vissen. Toendertijd besloot ik dit water te laten voor wat het was, ik had genoeg andere projectjes en had hier geen tijd voor over. 

Iedereen die de grote schub in het verleden heeft gevangen heeft door veel kleine vis heen moeten vissen…

De wandeling die mijn najaarsplannen omgooide

Al dagdromend stond ik, op het enige bruggetje over dit stuk, naar het water te turen. Twijfelend, of ik er toch een keer zou gaan vissen. Ik stond op het punt weer door te lopen toen er een stel langsliep dat even stopte om de hond te begroeten. We raakten aan de praat en al snel hoorde ik dat de meeste boomgaarden in de buurt van hen waren. Toen het plotseling begon te regenen nodigden ze me uit om even te komen schuilen. Voor ik het wist zat ik een bakkie pleur te drinken in een tuinhuisje met een geweldig uitzicht over het stuk dat ik zo graag wilde bevissen. Na een halfuurtje gekletst te hebben over van alles en nog wat stopte het met regenen. We besloten een kijkje te gaan nemen in de boomgaard.

Er zwemt zoveel vis dat sommige exemplaren jaren niet gevangen worden!

De man was zelf in zijn jonge jaren een karpervisser geweest. Hij had dan ook de grootste verhalen over de monsters die vroeger in dit kanaal te vinden waren. Hij pakte zijn telefoon en liet een paar foto’s zien, waaronder de zwarte schub, gevangen in 1999 op een kilo of veertien. Deze vis herkende ik meteen door een vervorming in de onderkant van zijn staart. Ik kon me dit nog goed herinneren van de foto die ik jaren geleden had gezien. Ik vertelde dat de vis er nog steeds zwom en dat hij een flink stuk gegroeid is. Hij vond dit geweldig om te horen en tot mijn verbazing kreeg ik toestemming om een aantal nachtjes in de boomgaard te vertoeven. Het enige minpuntje was dat ik slechts anderhalve week de tijd had, daarna moest er weer gewerkt worden in de boomgaard. Op de weg naar huis realiseerde ik mij wat een unieke kans in mijn schoot was geworpen!

Het enige minpuntje was dat ik slechts anderhalve week de tijd had…

Een goede voorbereiding is het halve werk

Het was inmiddels eind september en daarmee de perfecte tijd voor een echte harksessie. Alle puzzelstukjes leken samen te vallen toen er een flinke weersomslag voorspeld werd in de week dat het zou moeten gaan gebeuren. De volgende ochtend stond ik vroeg bij het water gewapend met mijn standaard kit: een waadpak, emmertje voer, Deeper en een GoPro.  

Door enkel met boilies te voeren wordt de overlast van eventuele witvis zoveel beperkt.

In mijn visserij probeer ik altijd zoveel mogelijk informatie te verkrijgen over het type water waar ik aan de slag ga. Zo hoop ik mijn kans op succes zo veel mogelijk te kunnen beïnvloeden. Hierbij let ik op invloedrijke factoren zoals bodemverloop, bodemstructuur, waterplanten, obstakels, sporen van kreeften, type bodemvegetatie, mossels en ga zo maar door. Afhankelijk van deze factoren bepaal ik de strategie waarmee ik ga beginnen. Na een stuk kanaal van 20 meter in kaart gebracht te hebben met de Deeper en de GoPro wist ik genoeg.

In mijn visserij probeer ik altijd zoveel mogelijk informatie te verkrijgen over het type water waar ik aan de slag ga.

Het bodemverloop was redelijk eentonig. Onder eigen kant werd het snel diep tot ongeveer 1,8 meter, dit liep rustig af tot 2,5 meter op het midden. Een meter voor de overkant liep een het steil op naar een richel van iets meer dan een meter diep. De bodem lag bezaaid met stenen en mossels, wat betekende dat een stugge snagleader en robuust onderlijnmateriaal noodzakelijk waren. Ik besloot een stuk van 10 meter breed van kant tot kant aan te voeren met enkel boilies. Hierdoor hoopte ik zo min mogelijk last van witvis te hebben!

Een stugge snagleader en robuust onderlijnmateriaal waren absoluut noodzakelijk!

De voerstrategie bepalen

De volgende dag was ik terug om de voerstek te bekijken. De eerste dag nadat ik gevoerd heb is voor mij altijd belangrijk en ik trek hier dan ook graag wat meer tijd voor uit. Ik wil zeker weten dat ik altijd exact de juiste hoeveelheid voer, om op deze manier zo efficiënt mogelijk mijn sessies te kunnen vissen. Met de GoPro aan de schepnetsteel nam ik een kijkje onderwater. Met ongeveer anderhalve meter zicht kon ik zo in het midden op 2,5 meter net de bodem zien.

De eerste dag nadat ik gevoerd heb is voor mij altijd belangrijk.

Bij het terugkijken van de beelden viel me gelijk op dat al het voer boven op het talud weg was gegeten, maar op 2,5 meter alles er nog lag. Ik voerde de overkant aan en de volgende dag was ik weer terug. Het grootste gedeelte van het voer in het midden was nu ook weg en alles boven op het talud was ook weer weg. Het was inmiddels vrijdag en maandag zou ik mijn eerste ochtendje gaan vissen. Zaterdag en zondag voerde ik de ondiepe zone weer stevig aan en het vertrouwen steeg alleen nog maar meer toen ik een grote groep vissen van de stek af zag schieten op zaterdagmiddag. Dit moest gaan lukken, ik was ervan overtuigd!

Twee Ronnies aan beide kanten van de voerstek moesten zorgen voor een snelle aanbeet!

De eerste actie

Maandagochtend stond ik ruim voor zonsopgang al bij het water, twee Ronnies aan beide zijkanten van de voerstek moesten zorgen voor een snelle indicatie of de vis aanwezig was. Op het moment dat ik ga zitten en de gaspit aanzet voor een bakkie koffie vliegt mijn linkerhengel bijna van de steun. Na een explosieve dril kan ik mijn net onder een verwilderd schubje schuiven die meteen weer zijn vrijheid krijgt.

In het uurtje daarna gaat het helemaal los!

In het uurtje daarna gaat het helemaal los. Ik land vier vissen, waaronder een perfecte schub van rond de 10 kilo. Hierna besluit ik de stek rust te geven en voer ik het stuk weer stevig aan. Op de weg naar huis denk ik terug aan wat ik jaren geleden heb gehoord en ik begin te twijfelen of ik wel genoeg tijd zal hebben om door het kleinere slag heen te vissen…

Vier vissen werden geland, waaronder deze beauty van 10 kilo!

De eerste nacht

Na dinsdag gevoerd te hebben was het woensdag tijd voor een nachtje. Ik had het liefst de hele week aan het water willen zitten. Echter om het vissen, school en werk te combineren moeten er af en toe een compromis gesloten worden, helaas. Rond de schemer zet ik rustig de spullen op en om een uurtje of elf gaan de hengels te water. Ik besloot een hengel weer bovenop het talud te vissen en een andere hengel buiten de voerstek met een single 20 milimeter op 2.5 meter. De ondiepe hengel liep goed en door de nacht heen ving ik weer vier vissen. Iets over vier in de ochtend liep ook de diepe hengel af, deze vis voelde meteen rustiger aan en bleek een stevige schub te zijn van 12 kilo. Met een vroeg college op de planning besloot ik na deze vis op te ruimen om thuis nog even te kunnen douchen.  

De hengel buiten de voerstek bracht het betere slag vissen op de mat!

Tijd voor een verandering in de aanpak

Donderdag was ik weer terug voor een ochtendje. Twee hengels gingen weer te water en binnen twee uurtjes stond de teller alweer op vier vissen. Allemaal van een wat kleiner slag dit keer. Ik besloot de laatste twee uurtjes van de sessie de hengels dieper te leggen en er volgde nog twee aanbeten. Dit waren beide vissen van een beter formaat. Het was duidelijk dat de grotere vissen zich niet tussen de school kleinere vissen bevonden.

De grotere vissen bevonden zich niet in deze school.

De kans op de grote schub zou dus een stuk groter zijn als ik met deze kennis selectief probeerde te zijn. De teller stond inmiddels op zestien vissen, waarvan vier boven de 10 kilo. Niet een heel geweldig gemiddeld formaat dus. Wel waren alle grotere vissen buiten de voerplek gevangen. Wat hier de exacte reden voor was zal ik nooit weten, maar het was genoeg informatie om op in te kunnen spelen!

De teller stond inmiddels op 16 vissen waarvan vier boven de 10 kilo.

De allerlaatste kans

Met een druk weekend voor de boeg realiseerde ik me dat de nacht van vrijdag op zaterdag wel eens mijn allerlaatste kans kon zijn. Vanaf maandag mocht ik immers niet meer op deze stek zitten. Ik kwam ruim na zonsondergang aan op de stek en zette mijn tent weer neer op het, ondertussen, vertrouwde plekje tussen de appelbomen.  

De nacht van vrijdag op zaterdag kon wel eens mijn allerlaatste kans zijn…

Ik besloot de laatste nacht in te gaan met één hengel. Rust op de stek en buiten de voerplek vissen moest het verschil gaan maken. Het was een flinke gok, maar ik had het idee dat ik op deze manier de grootste kans zou hebben op de voorzichtigere vissen. Ik ging slapen met de wekker om vier uur om de hengels bij weinig actie eventueel nog te kunnen verleggen. Gelukkig was dit niet nodig…

De hengels verleggen was niet nodig…

Twee piepen… 

Om drie uur in de nacht schrik ik wakker van twee piepen, ik draai me om en zie in het maanlicht mijn hengeltop rustig kromtrekken. Op het moment dat ik mijn waadpak aan heb en ik bij de hengel ben zie ik dat de lijn nog steeds in de clip zit. Ik pak de hengel op in volle overtuiging dat er een brasem aanhangt. Bij het eerste contact voel ik meteen dat ik goed fout zit!

Bij het eerste contact voel ik meteen dat ik goed fout zit!

De vis blijft rustig en diep zwemmen. Hoe meer druk ik geef, hoe meer de vis weerstand biedt. Het is pas na een ruime 10 minuten dat de vis iets van kracht lijkt te verliezen. Langzaam maar zeker krijg ik meer grip op de vis. Na ruim een kwartier geeft de vis zich gewonnen en kan ik in het maanlicht mijn net onder een donkere schim schuiven. Ik sta inmiddels tot mijn middel in het riet en realiseer me dat mijn hoofdlamp nog op de kant ligt. Snel waggel ik terug naar de kant en gris ik mijn lamp weg uit het hoge gras. “Zal het hem zijn, dat moet toch haast wel” denk ik bij mezelf terwijl ik het net optil. Ik klik de lamp aan en schrik even van de bonk vlees in mijn net. Hoewel ik het eigenlijk al zeker wist glijdt mijn hand snel onder de staart en zie ik het kenmerkende flapje. Wat een heerlijk gevoel! Snel hang ik de vis even weg om alles op de stek weer op orde te krijgen.  

“De naald gaat tot iets over de 21 kilo en mijn najaar kan niet meer stuk, missie geslaagd!”

Missie geslaagd!

Ik stuur een appje naar de eigenaar van het stuk grond. Bij de eerste zonnestralen komt hij lachend met een pot koffie aan bij mijn tent. Na het verloop van de afgelopen week besproken te hebben bewonderen we samen met zijn twee dochtertjes de geweldige pikzwarte schub. De naald gaat tot iets over de 21 kilo en mijn najaar kan niet meer stuk. Missie geslaagd!

Op naar het volgende avontuur,

Jesse Krijtenburg


Volg het Instagramaccount van Jesse om op de hoogte te blijven van meer brute momenten uit zijn visserij!

De Karperwereld Online redactie is altijd op zoek naar het laatste karpernieuws en de mooiste verhalen. Heb je zelf iets interessants wat je wilt delen? Stuur het dan naar info@karperwereld.nl