Word KWO member

Road Trippin’ for Carp – Deel 2

Favoriet Favoriet

In het vorige deel konden jullie lezen (en zien) hoe Valentijn en Darryl de eerste week hebben beleefd en in wat voor een brute omgeving hun avontuur plaats vond. Terwijl de Playboys op illegale wijze hun week afsloten, sprong Peter in zijn (te) vol bepakte auto om ook die kant op te gaan. In dit tweede deel maakt ook Peet kennis met de natuurlijke omgeving, de Garde de Pêche en de frustraties die deze visserij met zich mee kan brengen…


Een korte pitstop op de heenweg

De week ging mij veel te langzaam, ik zat continue met mijn gedachten bij het feit dat Vaal en Darryl zich als God in Frankrijk vermaakten aan de waterkant. Maar gelukkig was het nu mijn beurt. Het plan was dat ik eerst een pitstop zou maken in Noord-Frankrijk op het resort van Hans Sissingh.

Door mijn deelname aan het WCC op het meer van Bolsena (Italië) met het PB Products team, waren we uitgenodigd om te komen vissen op het Du Der Fishing Resort. Aangezien ik toch onderweg was naar centraal Frankrijk, kon ik net zo goed even bij de mannen langs gaan. En zo geschiedde; een omweg werd ingepland en enkele uren later arriveerde ik op het terrein.

Het complex ligt er prachtig bij.

Het complex van Du Der Fishing Resort.

Mijn eerste indruk was eigenlijk dat het meer op een golfbaan leek, dan op een ‘karpermekka’. Een grindafgraving met een minimale hoeveelheid aan bomen en natuur, met op de achtergrond een oude fabriek… Echter, er liggen wel enkele kraakheldere azuurblauwe meren op het complex. Het grootste water is vrij gehouden voor de PB mannen en de andere meren worden bevist door het team van Shimano met enkele bevriende WCC gangers. Het is leuk om iedereen weer te zien, maar ik ben in Frankrijk om te vissen! Ik besluit dan ook om een nachtje te blijven en ook een lijntje nat te maken op het water.

Als ik er toch ben... dan kan ik net zo goed even een paar rigjes te water laten!

Als ik er toch ben… dan kan ik net zo goed even een paar rigjes te water laten!

Voor dit soort meren heb ik een ‘instant aanpak’ die in veel gevallen goed scoort en me in het verleden zelfs enkele megavissen heeft opgeleverd. Met name op dit type druk beviste wateren! Ik maak alvast een hengel klaar, door een simpele 15 mm snowman montage in een PVA zakje te plaatsen. Een “solid PVA aanpak”, zoals de Engelsen het noemen. In het PVA zakje steek ik een kort rigje van fluorcarbon voor de schuwe vissen en ik vol het zakje af met stickmix en micro pellets voor de attractie.

Eenvoudig maar efficient: PVA zakjes om snel de aandacht van de karpers te trekken.

Eenvoudig maar efficient: PVA zakjes om snel de aandacht van de karpers te trekken.

Een rondje over het meer met de dieptemeter op de voerboot maakt als snel duidelijk dat het bodemprofiel zeer grillig is, en dat het absoluut geen badkuip is. Dit vind ik toch wel leuk, zo zit er nét wat meer uitdaging in!

De eerste aanbeet van de trip

Ondertussen komt eigenaar Hans even een praatje maken en vertelt mij zijn ergernissen over de gemiddelde bezoekers die zijn wateren bevissen. Voornamelijk om het feit dat ze veel vissen verspelen doordat ze te lui zijn om de boot in te stappen. De eerste indruk van het water geeft je ook niet het idee dat je een boot nodig heb, maar als je de bodem bekijkt wordt al snel duidelijk waarom het essentieel is om een bootje te gebruiken.

De grillige bodem is bedekt met randen en taluds van klei, grind en zelfs mosselbanken. De vissen duiken het diepe in en zwemmen je lijn muur- en muurvast. Dit kan als gevolg hebben dat je de vis niet meer vanaf de oever kunt afdrillen. Ik laat hem mijn visveilige loodmontage zien en hij is meteen overtuigd dat eigenlijk alle vissers dit moeten gebruiken. We hebben en goede discussie hierover en ondertussen vaar ik mijn eerste lijn uit op een taludje van 2 naar 4 meter.

Het is fijn om weer in Franse land te zijn.

Het is fijn om weer in het Franse land te zijn.

Ik maak wat te eten klaar en bereid ook m’n tweede hengel voor. Veel tijd krijg ik echter niet, want de eerste hengel schreeuwt het uit en mijn spoel staat te gieren.

Hengeltje oppakken, geen druk zetten, bootje inspringen en drillen maar. De vis blijft echter diep en met mijn kleine 1.85m bootje en 8.6 voet hengeltje heb ik eigenlijk helemaal niks te vertellen. Enkele minuten later komt me er toch een bak van een spiegel aan de oppervlakte… Eentje waar je U tegen zegt! Ik ben eigenlijk verbaasd over het formaat en met een trillend armpje schuif ik het net eronder. Als ik de kolossale vis over de rand van de boot op het onthaakmatje wil tillen, besef ik me dat het echt een varken is.

Eenmaal op de kant zie ik dat de karper nog een andere rig in zijn bek heeft, en is het een soort van teleurstelling. Wat me dan wel een goed gevoel geeft, is dat de vorige visser wel een visveilig systeem heeft gebruikt, getuige de flexi speed swivel waar gelukkig geen meterslange leader aan bungelt. Nadat ik de twee rigs uit zijn bek tover, zet ik de bak op de foto en maak ik er wat film materiaal van.

Een bak van een spiegel van 24,2 kg.

Een goed begin van de trip: deze bak van een spiegel van liefst 24,2 kg.

Ik vaar mijn andere hengel ook uit en na het avondeten besluit ik vroeg de slaapzak op te zoeken. Dit omdat ik bij het krieken van de dag zo snel mogelijk het avontuur op wil gaan zoeken. Veel slaap krijg ik niet want ik moet er die nacht meerdere keren uit voor enkele kleinere vissen.

In de dichte mist gaan alle vissen meteen terug, maar de laatste gaat even in de sling totdat het licht is. Het is een leuke spiegel van net geen 14 kilo, een mooie afsluiter! Ik stuur Hans een appje en zeg mijn makker Peter aan de overkant gedag. “Ga je nu al weg dan?” “Ja man, ik ga door naar een ander water, ik ga het avontuur opzoeken, vang ze nog de komende week..!”

Een mooie afsluiting van een korte sessie. Nu op naar het echte avontuur!

Een mooie afsluiting van een korte sessie. Nu op naar het echte avontuur!

Een warm welkom

Als ik eenmaal in de auto zit, denk ik bij mezelf: gas op die lolly, muziek op standje gehoorapparaat en heul, heul snel weg hier! Aangekomen op de camping krijg ik een warm welkom van Valentijn en Darryl, die me overvallen met hun verhalen. We besluiten om samen de wateren te gaan bekijken en komen tot de conclusie dat ik verder ga waar zij gebleven zijn. Nadat de vis overal in de paai zat, is het doodgevallen op alle wateren doordat het flink is afgekoeld. Het weerbericht heeft wat anders voor mij in de planning staan, want het wordt stralend weer en de wind zal flink gaan aanwakkeren. Positief dus!

Wat een prachtige gebied, wat ruikt het hier naar karper.

Wat een prachtige gebied, wat ruikt het hier naar karper.

Als we de overige wateren bezoeken, horen we ook van andere vissers dat de resultaten zwaar tegenvallen. Dit doet me besluiten om mijn pijlen te richten op het kleinere water Lac de Tzaziki, terwijl ik ondertussen door blijf voeren op de grote plas voor de camping.

Ik haal netjes mijn vergunningen bij de receptie en zet mijn spullen klaar om de volgende dag aan de slag te gaan. Die avond houden we een gezelligheidssessie met zijn drieën om afscheid te nemen van Darryl. Als locatie hebben we een klein kanaaltje uitgekozen die door het gebied heen loopt en er om bekend staat dat er flinke vissen zwemmen. Makkelijk is het daar niet, en als je het ziet verwacht je niet dat er enorme vissen op zitten.

Het kanaaltje heeft ook zeker zijn charme.

Het kanaaltje heeft ook zeker zijn charme.

Maar het kanaaltje heeft een charme die vraagt om beaasde rigs en zo vertoeven we enkele uren achter de stokken. We drinken wat biertjes en praten bij hoe we de komende tijd de andere wateren aan gaan pakken.

Eenmaal terug op de camping vertellen Vaal en Darryl mij dat ze elke nacht schreeuwende beesten horen vanuit het naast gelegen bossage. Het is telkens een hels kabaal en de boys hebben geen flauw idee wat het zijn.

Ik spits mijn oren en zeg meteen “dat zijn jonge Ransuilen, wacht maar even”. Gewapend met mijn telelens en megaflitser kom ik enkele minuten later terug om deze luidruchtige rakkers op de gevoelige plaat te zetten.

Een jonge Ransuil... en een herrie dat ze maken!

Een jonge Ransuil… en een herrie dat ze maken!

Alleen in het paradijs

Dezelfde avond vertrekken Valentijn en Darryl naar huis, mij even voor alleen achter latend. Eventjes maar, want de planning is dat Vaal na de nodige dagen in eigen land meteen weer terug komt. De baas heeft even de tijd nodig om zijn kleding te wassen, zijn vriendin een veeg uit de pan te geven en om nieuw aas op te halen. In de tussentijd zal ik de stekken aanvoeren en zo hier en daar een lijntje nat maken!

Lovely! Alone in paradise!

Lovely! Alone in paradise!

Het is 5 uur en de wekker gaat af. Het is nog pikkedonker en buiten de krijsende uilen is het nog doodstil op de camping. Het is best koud voor de tijd van het jaar en het maanlicht wordt zo nu en dan onderbroken door de bewolking. Mijn spullen had ik de avond ervoor al klaargemaakt en liggen reeds in de auto, alleen mijn camera’s hoef ik nog maar in te pakken.

Als ik over de afgelegen Franse weggetjes rij zit ik met mijn neus tegen het raam, want het is pikkedonker! Eenmaal aangekomen bij het water, vaar ik met een veel te volle (en tevens veel te kleine) boot door het duister naar de hoek van het water. Als het eerste beetje zonlicht het prachtige gebied doet oplichten, besef ik bij mezelf dat ik in een paradijsje zit te vissen. De nachtegaal laat luidkeels van zich horen en achter me hoor ik enkele wilde zwijnen dichterbij komen. Mijn hengels heb ik in het donker een zwieper over mijn rechterschouder gegeven, en ik zet het eerste bakkie van de dag.

Het uitzicht is werkelijk fenomenaal.

Het uitzicht is werkelijk fenomenaal.

Als er eenmaal voldoende daglicht is, ga ik met het bootje het water op om interessante stekjes uit te zoeken tussen de massaal aanwezige wierbedden. Ik vind enkele mooie spots en met het volste vertrouwen liggen de hengels na een klein uurtje allemaal op scherp. Wat me echter opvalt is dat ik totaal geen leven op het water zie van karper. Op een enkele draaiende vis na blijft het de eerste uren doodstil en begin ik me langzaam zorgen te maken. Het eerste en het laatste uur van de dag zijn vaak juist de meest vruchtbaarste uurtjes door het feit dat nachtvissen absoluut verboden is op deze wateren.

Peter-Vlasveld-karpervissen-frankrijk-deel-2-foto-bonus-1

Ik droom heerlijk weg terwijl ik keihard zit te genieten van het Franse wildleven om me heen. Bepaalde dieren kom je hier dagelijks tegen, welke in Nederland uiterst schaars zijn. Mijn scherpe gehoor wijst me erop dat er een zwarte wouw in de buurt is, herkenbaar aan zijn duidelijke gejank. Ik heb hem alleen nog niet gezien.

Uit het niets hoor ik een andere piepende toon, het is mijn DS3 alarm die enkele signalen geeft, om vervolgens de dubbele toon te laten horen. Een run! “Eindelijk de verlossende run” denk ik bij mezelf. Snel de boot in, en afdrillen tussen het wier. Eenmaal bij de vis aangekomen, merk ik dat hij niet zo veel tegengas geeft en komt hij snel vrij uit het wier. Maar wat is het..?

Juist! Het is gewoon een fucking zeelt! En niet zo maar eentje, nee: een paar pond Tinca Tinca wel te verstaan. Ach, ik heb in ieder geval actie gehad en gelukkig kan ik de rig direct terugleggen dankzij de reserve PVA zakjes die ik standaard in de boot heb liggen.

Peter-Vlasveld-karpervissen-frankrijk-deel-2-foto-11

Een Tapuit en wel in de mannetjes uitvoering.

Enkele uren en 6 (!) zeelten verder houd ik het voor gezien. De karpers zijn inderdaad niet actief en ik besluit me voor te bereiden op het grote water ‘Reservoir de Hachee’. Dit flinke meer welke grenst aan de camping zal ik in kaart gaan brengen en aan gaan voeren. Let’s go!

Voor de camping ligt een flinke slok water.

Voor de camping ligt een flinke slok water, daar moet een emmer bollen in.

Prebaiting like a motherfucker

Met Valentijn spreek ik af dat we het groots gaan aanpakken, met behulp van GPS zal ik een flink gebied aanvoeren op 300 meter uit de kant. Deze ‘aas zone’ heeft een grootte van een half voetbalveld, dit zodat we er straks met 3 hengels op kunnen gaan vissen. Als ik eenmaal de stek in kaart heb gebracht en wat voer erop heb gegooid, besluit ik om ook meteen al twee hengels uit te gooien, in het kader van “ik ben er nu toch”…

De hengels en het kleine bootje worden uit het zicht gepositioneerd.

De hengels en het kleine bootje worden uit het zicht gepositioneerd.

Om zowel de controle als andere karpervissers niet teveel te alarmeren wil ik zo min mogelijk opvallen. De hengels en het bootje leg ik enigszins uit het zicht en zo fantaseer ik er op los. Ik zie mezelf al zitten in de boot op het midden van deze plas. Een kromme hengel, een bak van een spiegel die meters lijn van mijn spoel af rost en het materiaal tot het uiterste test…

Maar helaas: het blijft stil. Even twijfel ik of ik tóch niet sneaky zal doorvissen gedurende de nacht. Maar al snel concludeer ik dat dit het niet waard is; de controle is scherp en ik heb enkele uren geleden voor de eerste keer 25 kg bollen gestort. Met de kennis dat ik over een paar uurtjes al door mijn wekker gewekt zal worden, besluit ik toch maar om de hengels op te ruimen.

Wat een kleurenpracht op La de Tzaziki. Groen en blauw smelten samen tot een hemels decor. Wat is het toch een voorrecht om hiervan te kunnen genieten.

Wat een kleurenpracht op La de Tzaziki. Groen en blauw smelten samen tot een hemels decor. Wat is het toch een voorrecht om hiervan te mogen genieten.

Terwijl ik mijn spullen orden, stopt er een auto achter me. Het is de Garde de Pêche, ze zien dat ik al aan het opruimen ben en rijden door. Daar scoor ik in ieder geval geen strafpunten mee: erg belangrijk bij het vissen op openbaar water  😉

Op de camping drink ik nog een paar biertjes met wat collega karpervissers die elders in het gebied aan de slag zijn. We praten onzin totdat mijn verstand zegt dat ik beter wat slaap kan gaan pakken.

De oude strijder

De volgende dag zit ik weer op m’n stekkie in het prachtige landschap. Dit keer laat de zon zich geregeld zien en is het voor de klok van 10 uur al bloedheet in het brandende zonnetje. Ik kies voor dezelfde tactiek als gisteren, nu alleen 100 meter terug, waar het wat dieper is als in de hoek van Lac de Tzaziki.

De weerscondities zijn heerlijk. Het voorjaar zingt door de atmosfeer en ik geniet van de natuur die tot leven komt.

De weerscondities zijn heerlijk. Het voorjaar zingt door de lucht en ik geniet van de natuur die tot leven komt.

Vandaag is het wel meteen raak want binnen het uur gaat de eerste hengel af. Maar het is me blijkbaar niet gegund en de vis zwemt zich muurvast in het wier. Als ik eenmaal bij de vis ben laat hij (of zij) me alleen achter met mijn montage. Deze mag ik uit het wier plukken, de eerste tegenvaller van de dag is een feit.

Als ik eenmaal alle hengels weer in heb liggen, zit ik me toch een partij te genieten. Dit keer laat de zwarte wouw zich heel vaak zien, en meerdere keren cirkelt hij boven mij terwijl ik met mijn telelens tientallen foto’s van hem mag maken.

De Zwarte Wouw cirkelt boven mij en ik schiet een geheugenkaartje vol.

De Zwarte Wouw cirkelt boven mij en ik schiet een geheugenkaartje vol.

Juist terwijl ik als een soort jager door het hoge gras heen sluip, komt er een Franse boswachter aanlopen. Mijn Frans is wel ok, maar een goed gesprek zal er niet volgen. De man maakt me duidelijk dat ik er niet mag kamperen en mag overnachten. Ik maak hem meteen duidelijk dat ik dat al weet en laat de beste man mijn papieren zien.

Maar hij hoeft ze niet te zien, hij is meer geïnteresseerd in mijn camera apparatuur. Als ik hem de foto’s laat zien die ik hier gemaakt heb, veranderd de bittere en strenge kleine baas ineens in een zeer vriendelijke mannetje. Hij blijkt net als ik ook een liefhebber te zijn, en dankzij de Latijnse namen weten we allebei om welke dieren het gaat.

Een van mijn bruutste platen ooit van deze magische roofvogel. Dit soort platen zijn voor mij minstens net zo waardevol als een toffe man-vis foto.

Een van mijn bruutste platen ooit van deze magische roofvogel. Dit soort platen zijn voor mij minstens net zo waardevol als een toffe man-vis foto.

Als het baasje weer verdwijnt in het bos achter me, maak ik mijn lunch klaar terwijl het ondertussen bloed verziekend heet is geworden. Ik verwacht eigenlijk geen aanbeet meer en het plan is om na de lunch de spullen in te pakken en weer terug te gaan naar de camping.

Valentijn zal aan het einde van de middag arriveren en het plan is om dan samen een avondsessie te doen. Maar net als ik het laatste broodje achter m’n kiezen heb, krijg ik een snoeiharde run. Ik spring in mijn lieslaarzen en pak de hengel op van de hoge stormpalen (die overigens helemaal scheef worden getrokken). De dril is heftig en meerdere malen duikt de vis het wier in. Ik denk voor even dat er megavis aan zit, maar als ik hem eenmaal in mijn net heb, zie ik dat het een klein mannetje is.

Al ejaculerend met hom spuit hij mijn onthaakmat vol. Het is een oude, gehavende volschub, eentje die blijkbaar nog een berg energie over had van het paaispel van enkele dagen terug. Met afstandsbediening en statief maak ik enkele platen en zet ik de vis op film. Ik ben in mijn nopjes, in tijden ben ik niet zo blij geweest met een vis. Deze vangst staat in een schril contrast met het ‘varken’ welke ik enkele honderden kilometers noordwaarts mocht vangen. Ik ben werkelijk ‘over the moon’! Wat een voldoening geeft een vis van zo’n fantastisch mooi water in dit prachtige gebied.

De oude strijder(s).

De oude strijder(s). Een vangst met een gouden randje!

Ik vaar tevreden terug naar mijn auto en onderweg knal ik 10 kilo bollen op de stek bij de damwand. Hier kan ik vanavond met Valentijn uitpakken. Mijn makker komt namelijk over een uurtje aan, en zo kunnen we verder aan ons avontuur. Toch was het erg leuk om  twee dagen in mijn uppie te hebben gevist.

Wat een leven, ik hou er van!

Wat een leven, ik hou er van!

Als ik even later in het zonnetje aan de grote plas zit te wachten, besef ik me nogmaals dat we als karpervissers toch een fantastische hobby hebben. Ik kijk voor me naar de 2 emmers vol bollen die ik straks ga voeren.. Ook weer zo’n ‘hobby binnen een hobby’. Naast het fotograferen is het lekker strooien met bollen ook een lievelingsbezigheid!

Hoe ons avontuur verder verloopt lezen jullie in het komende derde deel getiteld De Strijders! Geniet ondertussen nog van een compilatie filmbeelden die ik schoot tijdens de ‘vismaatloze dagen’!

Stay tuned!

Peter Vlasveld

Wil je deze update bekijken?

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Krijg direct toegang tot de beste karper video’s, films, artikelen & kortingen.7.000 andere karpervissers gingen je al voor!

Lees hier alles over het KWO Membership of meld je hieronder direct aan.

of

Trending

Bekijk ook