Word KWO member

Verslaafd aan Niemandsland – Gareth Fareham

Favoriet Favoriet

Jaren terug zat de Engelse karpervisser Gareth Fareham op een dood spoor. Hij wilde avonturen beleven op het vaste (Europese) land maar kon zich niet motiveren om de paylakes te bezoeken. Na lang wikken en wegen kwam hij dankzij Gio terecht in België. Het land van pralines, kanalen, friet én mysterieuze wateren. Hier hervond Gareth zijn passie, passie voor het onbekende, passie voor Niemandsland…


Weg uit de dagelijkse sleur

De bel van half 4 gaat en voor één keer ben ik bijna even snel weg als mijn studenten. Met mijn handen nog onder de verf en mijn hoofd nog vol van vijf uur non-stop lesgeven schiet ik de deur uit. Vrijheid staat voor de deur en ik kan niet wachten!

Onze planning was goed; ik zou een goed anderhalf uur naar huis rijden, vervolgens de bus inladen, mijn aas uit de diepvries halen en vervolgens richting Southampton rijden om Meekey op te pikken, zijn spullen in te laden en vervolgens over de M25 naar Folkestone te rijden om daar de eerste boot (die ik al geboekt had) te halen van de betreffende ochtend.

Alle 'shit' in de bus en gas op die lolly.

Alle ‘shit’ in de bus en gas op die lolly.

Zoals altijd hadden we de sessie al tot vervelends aan toe met elkaar besproken tijdens de voorgaande weken aan ons syndicaat. Verveeld als we waren van het steeds maar weer vissen op dezelfde voorspelbare stekken had ik telkens maar weer geprobeerd om een nieuwe ‘buzz’ te krijgen, maar het zat er gewoon niet meer in. Aangezien vrije tijd de laatste jaren steeds spaarzamer is geworden ben ik steeds minder geneigd om het gewoon maar ‘uit te zitten’. Het verlangen om op grote, bruine karpers te vissen is niet opeens verdwenen, maar de volharding waarmee ik me daar op stort is wel wat verminderd.

Europese karpers

Op dit moment staat bij mij het avontuur dan ook voorop. Hierin word ik enigszins geïnspireerd door mijn maten Nick, Fuzzy en Trev, die zonder blikken of blozen tijdens vier nachten een vijftal wateren bevissen die honderden kilometers uit elkaar liggen. Saaie eindeloze kanalen met getekende giganten die zich verplaatsen langs lange stenen oevers, tussen zware scheepsvaart door in een labyrint van industrie. Grote wilde rivieren, maar ook kleine vergeten parkwatertjes, met wilde ganzen en ‘dode kommetjes’. Niets minder, niets meer; alles en niets.

De wateren die de mannen bevissen variëren. Van grote meren tot smalle beken.

De wateren die de mannen bevissen variëren. Van grote meren tot smalle beken.

Ondanks dat hun vangsten vaak niet spectaculair zijn, zijn hun verhalen wél fantastisch. Vissen op het Europese vaste land heeft altijd een bepaald stigma met zich mee gedragen in Engeland… Alsof een Europese karper minder waard is als een échte Engelse karper (wat volgens mij voornamelijk komt door de slechte en eenzijdige media berichten).

Vandaag de dag leest men telkens maar weer dezelfde succesverhalen over de betaalwateren vol met zwakbeschubte, vaak gestolen karpers die de verwachting van de lezer tot het ultieme drijven. Het vissen in Europa lijkt haast wel een beetje op een pretpark, succes gegarandeerd. De jammere waarheid is dat er ooit vele goed bezette rivieren en meren waren die nu helaas een significant verminderd of zelfs helemaal verdwenen bestand aan karper hebben. Dit allemaal door de vraag naar ‘grote vis’ van de betaalwateren en het gros van hun klanten. Vissen die ooit een goed leven hadden, maar nu hun rondjes doen op een kale put zodat ze als trofee kunnen dienen voor degenen die genoeg bereid zijn te betalen.

De Rhône, een rivier die flink wat karpers heeft 'verloren' aan diverse betaalwateren.

De Rhône, een rivier die flink wat karpers heeft ‘verloren’ aan diverse betaalwateren.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik tot het moment dat ik Luc de Baets en Geert Ooms sprak me er nog niet van bewust was dat deze branche zo lucratief was dat hele bestanden zijn weggevaagd. Als een Engelse visser die zich nu nog wel eens in het Europese continent bevind maakt het me verdrietig dat wij als vissers hier een hand in hebben gehad, het is beschamend wat er is gebeurd. Dat is deels de reden waarom dit artikel ‘’This is nowhere’’ is getiteld en waarom ik ook zeker erg voorzichtig zal zijn met de beschrijving van de beviste wateren. Niet omdat het een nieuw mekka voor de karpervisserij is, maar puur uit respect voor de natuur en de locals, die daar al jaren lang in rust hun gang kunnen gaan zonder al te veel gestoord te worden en die vriendelijk genoeg waren om ons even te laten proeven van hun mooie stukje natuur.

Verknocht aan ‘roadtrippen’

Ik was een aantal jaar geleden al eens wezen vissen aan het Kempisch Kanaal, maar pas totdat ik weer eens met Gio af sprak werden er vervolgplannen gesmeed. We arriveerden in het holst van de nacht in de smalle donkere straten van Oostende. Een vaag uit zijn ogen kijkende Belg deed de deur voor ons open en even later lagen we in bed samen met Gio zijn katten, waarvan er een in het bijzonder een voorkeur had voor Meeky zijn slaapzak (waar ik op mijn beurt wel weer om kon lachen).

Gio gaf ons het laatste zetje

Gio gaf ons het laatste zetje om ons heil op de openbare Belgische wateren te gaan zoeken…

De volgende vier dagen spendeerden we met het rondrijden op zoek naar winkels die of melk of friet of mayo verkochten en oh,… tussendoor vingen we ook nog een aantal vissen. We visten onder de straatlantaarns aan een groot parkwater, op een eiland, in een klein obstakelrijk natuurreservaat en vanuit de bus aan een oud kanaal. Al met al was het veel avontuurlijker dan dat het merendeel van het voorafgaande seizoen thuis was geweest en het vond plaats in maar vier dagen. Ik was verkocht.

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-3

De eerste ‘hoofdprijs’ van Belgische gronden…

Ondanks dat we een duwtje in de goede richting hadden gekregen was het allemaal onwijs nieuw voor ons, we wisten heel erg weinig en dat was nou net het leukste! Het feit dat we niet wisten wat de goede stekken waren, wat het beste aas was of wat er überhaupt rondzwom; het was allemaal een mysterie en plotseling voelde mijn visserij weer aan als nooit tevoren, ik had me niet beseft hoe vastgeroest ik had gezeten in mijn oude patronen.

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-6

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-5

We reden na die sessie in November naar huis in een bus vol met natte spullen na een onweersbui aan het kleine reservaat, maar Gio’s dertiger en mijn mooi beschubte kastanjekleurige schubkarper zaten nog vers in ons geheugen en op de terugweg konden we maar over een ding praten: wanneer zou de volgende sessie weer plaats gaan vinden?

Een nieuw jaar

Helaas duurde de winter behoorlijk lang en zelfs April was behoorlijk koud met een felle Oosten wind. Mede hierdoor verliep onze trip in Maart zonder vis. Het parkwater leek uitgestorven dus zaten we de tijd uit aan het kanaal alwaar we ons lekker warm hielden in de bus. Gelukkig was het gezelschap erg goed, er is nooit een saai moment met Meeky of Beadle en hun halfslachtige pogingen om om 3 uur ’s nachts met wat Duveltjes in de maag een hengel te verleggen…

Voor je rust hoef je hier niet te wezen...

Een kil voorjaarsplaatje, karpers werden er deze Maartse trip niet gevangen…

Zeker niet als je bedenkt dat we de volgende ochtend om 9 uur de overtocht naar Engeland weer moesten maken. Gio was onze redder in nood met een heerlijke zak broodjes bij het krieken van de dag en na wat bacon sandwiches en thee waren we snel weer helemaal de oude, althans daar leek het op.

Snel wat brandstof naar binnen werken en vervolgens terug naar huis...

Snel wat brandstof naar binnen werken en vervolgens terug naar huis…

Bloedhete zomertrip

Tegen de tijd dat de sessie in Augustus aan brak stonden we te popelen, er wachtten mooie chocoladebruine giganten op ons en we konden niet wachten totdat we konden vissen. Het plan was om in het donker te arriveren, rond een uur of 2 als het verkeer mee zou zitten en ik niet in slaap zou vallen. Bij aankomst bij het park zouden we dan wat rondlopen, luisteren naar springende vis en vervolgens wat choddy’s uitwerpen om daarna even wat te slapen en bij het krieken van de dag gewekt te worden door een of twee aanbeten, klonk makkelijk genoeg.

Voordat we Southampton uitreden werden de fantasieën over bewaarzakken gevuld met zwaarbeschubte giganten alweer met elkaar gedeeld, maar waar we het meest naar uit keken was het avontuur! Het niet weten wat er zou gaan gebeuren en het blij zijn met alles wat op ons pad zou komen. Toen we uiteindelijk om 4 uur aan kwamen op de ietwat schimmige parkeerplaats aan het parkwater keek ik aardig moe uit mijn ogen, het vroege op staan van de vorige dag begon nu toch echt zijn tol te eisen. Ik stopte de motor en we stapten de nacht in; op naar het parkwater. Het park staat bekend om de donkere praktijken die er ’s nachts plaatsvinden dus uiterst alert vervolgden we onze weg. Gelukkig bleek alles veilig te zijn en zaten we even later een minuut of 15 naar skinny dippende dames te luisteren (helaas waren de straatlantaarns niet fel genoeg)…

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-8

Het ‘horror park’ tijdens een zomerse nacht.

Twee rondjes door het 18 hectare grote park later hadden we nog steeds geen idee waar de karpers zich ophielden. Het spiegelgladde water gaf geen krimp en uiteindelijk won de vermoeidheid het van ons verlangen om te vangen en zochten we een mooi plaatsje voor onze bedchairs en al snel lagen we te snurken onder een fonkelende sterrenhemel.

Parkhorror

Bij het ontwaken werd duidelijk dat anti-muggen spray best handig zou zijn geweest. Ik zat volledig onder de bulten en zelfs ‘handsome Dave’ zag er niet uit. Maar ach, ook dit is weer een mooi verhaal voor later!

De twee volgende dagen kregen we met alle mid-zomerse parkhorror te maken die je maar kunt bedenken; Meeky brak een hengel, twee waterfietsen met dronken kinderen crashte in onze stek wat bijna voor nog een aantal kapotte hengels zorgde. Ik haakte bijna een zwemmer die plots rechtop ging staan op het plateau waar ik mijn chod-rig had liggen, een snoekvisser gooide over mijn lijnen heen, een 20-man sterke kanoclub wist het voor elkaar te krijgen om vijf van onze lijnen op te pakken, ik onthoofdde bijna een twaalf jaar oud kind, we hadden meerdere hond incidenten en een paar fietsers deden ook vrolijk mee. De nachten werden gekenmerkt door meer groepen dronken kinderen en nieuwsgierige personen dus de slaap was lastig te vatten, het was misschien niet ideaal, maar het gaf wel een kick!

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-17

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-16

Tussen alle chaos door wisten we ook nog een paar vissen te vangen, geen hele grote, maar allen mooie chocoladebruine vissen. Na een tweede nacht zonder al teveel slaap, om de verkeerde redenen, besloten we onze heil ergens anders te zoeken en een stuk kanaal te bevissen waar we het een en ander over gehoord hadden.

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-22

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-20

Als we op zoek waren naar slaap, rust en stilte dan hadden we geen slechtere stek kunnen kiezen. Met slechts enkele meters gras tussen de vangrail en het kanaal was het erg krap te noemen en elke keer als er weer een grote vrachtwagen voorbij kwam werden onze brolly’s platgedrukt door de wind die dit met zich mee bracht. Zover het oog reikte zag het kanaal er links als rechts eindeloos saai uit, kilometers geasfalteerd industrieel kanaal. Yates had het niet mooier kunnen verwoorden … de perfecte stek, duidelijk.

Hakken aan het kanaal

We begonnen pas te vissen rond middernacht en gebruikten allemaal maar een hengel, rond 10 uur ’s ochtends hadden we ongeveer 15 aanbeten gehad, het precieze aantal weet ik niet meer, want we raakten de tel kwijt. Je kunt zelf wel invullen dat we ons volledig gebroken voelden in de ochtend. Was het niet een voorbijkomende vrachtwagen die ons wakker hield, dan was het wel weer de zoveelste boze kanaalkarper die we moesten landen. De visserij kon haast niet simpeler; we lieten de rigs ongeveer dertig centimeter van de kant te water, gevolgd door een paar handen vismeel. Binnen 15 minuten tot een uur was het dan meestal wel raak, de aanbeten bleven komen.

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-18

Het slaaptekort begon ons langzaam op te breken.

Net voordat we op gingen ruimen kwam er een volledig in wit pak geklede man naar het water gelopen om met een scheikundig uitziende uitrusting een watersample te nemen juist boven Meeky zijn haakaas, even keek hij ons aan alsof wij de rare personen in de situatie waren en vervolgens stak hij de straat weer over, terug naar de onheilspellende fabriek achter ons. De dag doorbrengen op dit stuk kanaal; zonder bomen of andere schaduw en met 28 graden sprak zowel Meeky als mij niet aan dus besloten we kort na onze ontmoeting met de vreemde persoon in het wit onze spullen te pakken; op naar een stillere plek met minder asfalt.

Eén van de laatste kanaalvissen... op naar minder asfalt!

Eén van de laatste kanaalvissen… op naar minder asfalt!

Na een paar uur rondrijden, op zoek naar het kleine niet aangegeven laantje waar we over gehoord hadden en gebruik makend van zowel de navigatie als Google Earth vonden we uiteindelijk toch de parkeerplaatsen. Een wandeling van 30 minuten later kwamen we aan bij het water waar we naar op zoek waren. De tijd begon langzaamaan te dringen, de zon brandde en zwermen met vliegen en muggen verraadden dat de nacht snel zou vallen. Op dit punt hadden we 4 nachten bijna niet geslapen en kapot als we waren besloten we bijna om deze nacht te laten voor wat het was, maar toen een vis recht voor ons uit het water kwam wisten we genoeg: Dat was het beetje motivatie wat we nodig hadden.

Rods out

We haastten ons terug naar de bus alsof we net aan waren gekomen, gooiden twee ladingen visspullen op de trolley en vertrokken richting de brug des doods en de bossen in, op zoek naar de verscholen hoek waar alle giganten leefden, althans dat hoopten we. Dertig minuten later kwamen we aan, onze arme brandden, onze benen deden pijn en we waren doordrenkt met zweet, maar we waren er.

Alsof de karpergoden ons nog meer hoop wilden geven sprong er nog een vis in de hoek, als extra zetje in de rug om haast te maken. Meeky plaatste zijn verse choddy’s op de exacte plekken waar de vissen hadden gesprongen en ik zocht mijn heil op een stekje 10 meter verderop waar ik een hengel tegen een mooi overhangend obstakel kon vissen, een twintigtal kleine in zalmolie gesoakte ‘reds’ er omheen en het wachten kon beginnen. Ik wenste alleen dat ik mijn schepnet mee had genomen vanuit het busje, maar Meeky bevond zich maar een paar meter verderop, dus dat zou vast geen drama zijn. Om heel eerlijk te zijn; we kwamen zo laat aan en waren zo moe dat we de hengels maar snel hadden uitgelegd zodat we eindelijk wat slaap in konden halen, de kansen dat we wat zouden vangen leken me nihil. Met het vallen van de nacht zochten we dus ook al gauw onze bedchairs op, eindelijk een goede nachtrust.

Het volgende moment werd ik gewekt door een rode led en het geluid van mijn lijn die door een dichte slip werd getrokken. Bij de eerste run nam de vis meteen een meter of dertig en op dat moment riep ik Meeky al zo hard als ik kon; geen reactie. ‘Meeek, Meeeeeeeek, Meeeeeeeekeyyyyyyy!!!!’ Wederom geen reactie. Ik probeerde het nogmaals, maar weer dezelfde reactie. Inmiddels was ik al even wat lijn aan het winnen en begon ik na te denken over mijn opties. Ik nam ze in overweging, maar eigenlijk waren er geen opties, de vis bewoog zich van links naar rechts op zo’n 10 meter uit de kant; het was nu of nooit. Ik draaide de slip open, legde de hengel neer en spurtte richting Meeky, die op dit moment wel (enigszins in paniek) wakker werd omdat hij dacht dat iemand zijn spullen aan het stelen was.

Met zijn net in de hand rende ik terug in het donker, maar ik maakte de fout om het net voor me uit te steken waardoor deze vast kwam te zitten in een boom. Ik kon mijn slip nog steeds horen tikken dus de vis zat er nog aan. Om een lang verhaal kort te houden: hij schoot los op centimeters voor het net. Ik wist hem uit een wierbed te halen, om het obstakel waar ik tegen aan viste heen terug te dirigeren en op het moment dat hij zich nog eenmaal verzette voor het netkoord sloeg het noodlot toe.

Ik voelde me verslagen, door het drama en de vermoeidheid, maar ook omdat het echt als een goede vis voelde en omdat ik wist dat er enkele pareltjes rondzwommen. Het voelde oneerlijk om zo te zijn ‘bestolen’ van wat een mooie vangst had moeten worden.

Gareth-Fareham-karpervissen-belgie-11

Verslagen, maar niet gebroken. Komende nacht zijn we terug!

Nadat Meek vroeg in de ochtend ook nog een losschieter had gehad vroegen we ons af of ons geluk niet misschien op was, maar bij het ontwaken in de mooie bosrijke omgeving met oeroude bomen voelden we ons misschien wel net zo gelukkig. Bovendien hadden we eindelijk wat slaap gehad en voelden we ons weer enigszins mens, onder het genot van een bakje thee bespraken we nog maar eens de belevingen van de nacht.

De herkansing

Aan de dag leek geen einde te komen; heet en vochtig en bovendien opvallend stil. We waren wat rond wezen kijken, maar durfden onze spullen niet al te lang alleen te laten aangezien er nogal wat diefstallen plaats hadden gevonden in de betreffende omgeving. Bovendien wisten we niet zeker of we überhaupt wel mochten vissen op het betreffende water, dus was het verstandig om ons te blijven verstoppen voor de nacht.

Omdat we enkel de nachtelijke uurtjes op dit water willen vissen gebruiken we de daguren mede voor het nuttigen van lokale snacks.

Omdat we enkel de nachtelijke uurtjes op dit water willen vissen gebruiken we de daguren mede voor het nuttigen van lokale snacks.

Met beide een aanbeet in de eerste nacht was het vertrouwen hoog en om 3 uur ’s ochtends was mijn zak gevuld, gelukkig had de haak ditmaal wel vastgehouden en mocht ik een mooie lederachtige spiegel met een huid als schuurpapier diep in de oeverzone weghangen om te wachten op het eerste ochtendlicht.

De rest van de nacht bleef het bij ons beide op een aantal lijnzwemmers na erg stil. We moesten weer vroeg vertrekken om de overtocht te halen dus om 7 uur ’s ochtends waren we weer bepakt en bezakt en klaar om te gaan, maar niet voordat we de mooie spiegel op de gevoelige plaat hadden gezet. Nadat we de spiegel haar vrijheid weer terug hadden gegeven begonnen we weer aan de tocht naar de bus, over de brug des doods. Wederom kwamen we, zoals misschien wel de trend was geworden deze sessie, zwaar bezweet aan. Dit keer echter stond er een 6 uur durende autorit op het programma in een bus zonder airco, shit! Terwijl we de bus in aan het laden waren gaven we het inmiddels wat afgeraffelde Front magazine aan een jongeman die naast ons geparkeerd stond, het was het juiste om te doen! Zijn ogen begonnen spontaan te glinsteren toen hij de inhoud zag, hij mocht het tijdschrift houden van ons!

De monsterkarpers ontbraken, maar wát hadden we genoten!

De monsterkarpers ontbraken, maar wát hadden we genoten!

Wederom werden op de terugrit alleen maar weer nieuwe plannen gesmeed, meer sessies en meer avonturen: dat is wat we wilden. Ondanks dat we enkel vissen onder de dertig pond hadden gevangen was het de meest leuke en avontuurlijke vistrip geweest die we beide in tijden hadden gehad. Iets wat onze ogen opende voor wat we nog méér zouden kunnen doen, het potentieel was overweldigend. Geen wonder dat personen als Fuzzy minder geneigd waren om hun uren thuis maar uit te zitten tegenwoordig. Laat de winter maar vlug voorbij schieten want in het voorjaar komen we terug…

Slaapgebrek, koffie en een springende vis…

April. Het was een gevoel waar ik wel aan gewend begon te raken; wederom kreeg mijn hoofd te maken met de duizelige effecten van vermoeidheid na 8 uur werk, 6 uur rijden en bijna 24 uur aan een stuk wakker zijn. Het was bijna 4 uur ’s ochtends toen we onze bus parkeerden, konijnen sprongen haastig weg in het schijnsel van de koplampen en toen ik de motor en lampen uit deed viel de hele wereld stil, voor een kort moment althans.

Het was ongekend warm geweest voor de lente tot op dit moment en ondanks dat het pas April was vulde de warme muffe lucht mijn neusgaten terwijl ik mijn benen rekte. Ongelofelijk, voordat we ook maar twee woorden hadden kunnen zeggen tegen elkaar klonk er in de verte het onmiskenbare geluid van een springende vis. Ik draaide me om naar Benji met een lach op mijn gezicht. “Ik zei het toch”. We bleven nog een aantal minuten in stilte staan, maar het bleef bij die ene vis.

We liepen langs de oever in de hoop nog wat meer vissen te horen om vervolgens snel op te zetten en nog wat slaap mee te pakken met de lijnen in het water (inmiddels waren we er wel achter gekomen dat het maken van beslissingen behoorlijk lastig is wanneer je een gebrek hebt aan slaap). Maar na nog 2 uur waren we nog niets wijzer en na het snelle teken van leven konden we helaas niets meer ontwaren in de duisternis.

Snel wat brandstof naar binnen werken en terug naar huis...

Ontbijt met een bak koffie. We waren er aan toe!

We besloten dat koffie; sterke koffie, de enige manier zou zijn om de eerste uren van de dag door te komen. Uren die we absoluut niet wouden missen omdat dit vaak de beste uren zijn om de vissen te spotten. Nadat we terug arriveerden bij de bus pakten we dan ook snel onze spullen bijeen om aan de tocht naar de stek te beginnen. Er was niemand anders te bekennen aan het water, enkel twee kleine Engelse jongemannen, helemaal alleen midden in de wildernis. Het was ongeveer half 9 toen we de eerste vis zagen springen, kort daarop gevolgd door een tweede en een derde… De spullen werden bijeen gepakt en op de trolley gegooid en zo begon weer een nieuw avontuur.

Binnenkort lees je het vervolg op de KWO Community!

Binnenkort lees je het tweede deel op de KWO Community!

Wordt vervolgd…

Gareth Fareham

Wil je deze update bekijken?

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Word dan ook KWO Member voor slechts €6,95 per maand of €59,- per jaar.

Krijg direct toegang tot de beste karper video’s, films, artikelen & kortingen.7.000 andere karpervissers gingen je al voor!

Lees hier alles over het KWO Membership of meld je hieronder direct aan.

of

Trending

Bekijk ook